Afmælisblað Hvítabandsins - 01.04.1945, Síða 10

Afmælisblað Hvítabandsins - 01.04.1945, Síða 10
ætti að draga mig í hlé eða starfa í hans nafni. Eg var farin að lesa biblíuna, — þó ekki að staðaldri, — og nú trúði ég því, að þar myndi Guð svara mér. Þess vegna lauk ég henni upp. Við mér blasti niður- lag fyrsta kapítulans í spádómsbók Jere- og tala til þeirra allt, sem ég býð þér. mia: ,En gyrð þú lendar þínar, statt upp Vertu ekki hræddur við þá.‘ (Jerem. 1. 17.) I trausti þeirra orða kom ég fram næsta sunnudag til þess að bera vitni um trú mína frammi fyrir þjóð minni.“ Frásögn Olafíu af lífi sínu þennan sunnudag er svo lærdómsrík, að við skulum halda áfram að láta hana segja frá. » „Fyrri hluta sunnudagsins hafði ég komið á spítalaim til að vitja um mann, sem fengið hafði heilablóðfall og virtist ekki eiga langt eftir. Hann hafði ráð og rænu, og ég mun hafa reynt að segja eitthvað, sem væri honum til huggunar. Eg fann að ég ætti að biðja fyrir honum, en kom mér ekki til þess. Eg hafði aldrei beðizt fyrir svo aðrir heyrðu. Að vísu hafði ég oft átt erindi til sjúkra og fá- tækra, með því að starfsemi Hvítabands- ins í Reykjavík laut einkum að því að hjálpa því fólki eftir beztu getu, og svo vitanlega heimsótt margan í bindindis- starfi mínu. Þegar ég kom á fundinn klukkan 6 um kvöldið, lagðist sú hugsun þyngra og' þyngra á mig, að ég skyldi ekki hafa beðið fyrir þessum dauðvona manni. Hvernig átti ég að koma fram og tala um Guð, úr því að ég kom mér ekki að biðja til hans svo aðrir heyrðu? Mér fannst, að mér væri ómögulegt að tala einarðlega, þegar þessi ásökun hvíldi á samvizku minni. Eg spurði þá hinn, sem átti að tala, hvort hann vildi ekki tala á undan, með- an ég brygði mér frá. Hann játaði því. Það var ekki langt til spítalans. Ég nam staðar úti fyrir dyrum sjúkraher- bergisins og heyrði hvernig hjartað barðist af kvíða í brjósti mér. Oft gekk ég að dyrunum og út aftur að uppgöng- unni. Loksins lauk ég upp og gekk inn að rúminu. Ég veit ekki hvernig ég hafði djörfung til að krjúpa á kné, eða hvað ég sagði. En þegar ég fór út, hefði ég glöð getað gengið fram fyrir alla þjóðina og borið vitni um, hvað Kristur væri fyrir mig og að ég tryði, að hami væri frelsari mannkynsins.“ Þannig var Ólafía. Hún var svo hrein og flekklaus í starfi. Eins og hláturinn hennar var silfurskær og bjartur, svo voru heilindi hennar í öllu því starfi, sem hún tók sér fyrir hendur. Hún starfaði mikið með bindindisvin- um þennan vetur. Fóstra hennar veiktist þetta ár og dó 6. janúar 1903. Ólafía segir um fóstru sína og móðursystur: „Hún var konungborinn kvistur af keltneskum stofni, vaxinn úr íslenzkri moldu. Þaðan var henni kominn þróttur, táp og andlegur eldur. Og þjóð sinni fórnaði hún ávöxtum starfsamrar ævi.“ Eftir lát frænku sinnar hvíldi hún sig það sem eftir var vetrar. Um sumarið sótti hún alheimsfund Hvítabandsins, er haldinn var í Genf. Hún gerði nú ráð fyrir að vera að heiman um nokkur ár. Nú ætlaði hún að ljúka því starfi, sem hún hafði orðið að hætta við í Noregi fyrir Hvítabandið þar. Miðstjórn alheims Hvítabandsins réð hana til að starfa fyrir sín málefni. Hún átti að starfa í Noregi og vera þar fram á haust. — „Nú fannst mér ég geta ráðið ráðum mínum, án þess að hugsa nokkuð um aðra. Þá var eins og hin taumlausa frelsisþrá mín ætti að fá að njóta sín, án þess að henni væru reistar nokkrar 8 hvítabandið

x

Afmælisblað Hvítabandsins

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Afmælisblað Hvítabandsins
https://timarit.is/publication/915

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.