Tímarit hjúkrunarfræðinga - 01.03.2004, Síða 36

Tímarit hjúkrunarfræðinga - 01.03.2004, Síða 36
málin og fá jafnvel utanaðkomandi aðstoð handleiðara. Þetta eru þá fastir fundir og litið á það sem forvarnir í vinnunni. Það er langt síðan ég vann á deild en þá var deildarfundum oft sleppt því iðulega var ekki um neitt að ræða. I staðinn ætti alltaf að hafa umræðu um öryggismálin eða vinnuferlið eða hugsanleg mistök eða eitthvað þess háttar. Að þetta sé fast í skipulaginu, í dagskránni. Þá verður þetta svoh'tið meðvitaðra. Það auðveldar fólki að tala um og læra af mistökunum. Og eitt ráðið, sem við hvetjum til, er að skrá óhöpp og næróhöpp til að meta þau árlega og fara í gegnum þau og læra af þeim. Það er mjög mikilvægt held ég. á þessum lögum. Og gangalagnir eru líka brot á lögunum. Það er bara ekki farið eftir lögunum. Það eru yfirvökl sjálf sem brjóta lögin. Valgerður: Þá komum við inn á heilbrigðislög- gjöfina. Þar stendur í 3. grein að sjúklingur eigi rétt á þjónustu sem miðast við ástand hans og horfur á hverjum tíma og bestu þekkingu sem völ er á. Hvað þá með þær ákvarðanir sem er ver- ið að taka nú, að dregið er úr þjónustunni? Valgerður: í grein Lovísu kemur fram að það sé mannlegt að gera mistök og að við bestu hugsanlegu aðstæður eru um 1% líkur á mistökum. En Danir hafa stofnað samtök til að vinna gegn mistökum því þar verður 10. hver sjúklingur fyrir mistök- um eða óhappi sem hefur í för með sér um það bil 7 aukalegu- daga á sjúkrahúsi. Það er allt of hátt hlutfall. Hvernig er hægt að fækka mistökum og auka öryggi sjúklinga? Nú eru mikil sparnaðaráform í gangi á Landspítalanum og sá sparnaður mun að öllum líkindum koma fram á næstu árum. Hvað er fram undan? Horfum við ef til vill fram á mun fleiri mistök í kjölfar þessara sparnaðarbreytinga? Elsa: Ég held það sé veruleg ástæða til að hafa áhyggjur af á- standinu sem er að skapast og mun ef til vill versna enn frek- ar eftir því sem fram Iíða stundir. Við vitum að það fækkar um 200 ársverk í ár en sparnaðurinn heldur áfram, í byrjun árs 2005 má gera ráð fyrir álíka fækkun. Það er alveg ljóst að það er algjört ráðningarbann á stofnuninni þannig að þegar starfs- menn hætta kemur enginn í staðinn. Starfsmannaveitan er býsna há, að vísu er hún hæst hjá ófaglærðum, það verður auð- vitað að ráða nýja í þeirra stað, það er alveg ljóst. Ráðningum verður engu að síður haldið í lágmarki, síðan koma uppsagnir aftur í byrjun október fyrir næsta ár. A sama tíma glímir Há- slcóli íslands, sem menntar heilbrigðisstéttir, við fjárvöntun að mati stjórnenda þar og við vitum hvað gerist þá, þá er dregið saman í dýru kennslustundunum, svo sem þjálfun í verknáms- stofum og slíkt. Þannig að á sama tíma og nemendur fá minni þjálfun í að framkvæma verkin, eins og þeir hafa gert í verk- námsstofunum, þá fá þeir líka minni kennslu inni á spítölun- um. Ef við horfum svo enn lengra fram í tímann þá er ákveðin hræðsla um að undirbúningur verðandi lækna og hjúkrunar- fræðinga verði verri en við höfum búið við. Og þá kemur það sem Lovísa nefndi, verða þeir samt settir í þá stöðu nýútskrif- aðir að taka að sér miklu meiri ábyrgð en þeir ráða við? Lovísa: Eins og við ræddum áðan, þá höfum við lög um réttindi sjúklinga. En þessar fyrirhuguðu aðgerðir spítalans, eins og að loka bráðamóttökunni um helgar og flytja hjartasjúklinga inn í Fossvog og börnin með brunaáverka inn í Fossvog, það er brot Lovísa: Það getur aukið hættu á að sjúldingar ör- kumlist eða deyi. Katrín: Ég held að vandamálið sé þríþætt, eins og þú varst að segja, Elsa. Það er nýbúið að segja upp 23 hjúkrunarfræðingum. Samt hefur fjöldi hjúkr- unarfræðinga verið undir öryggismörkum. Ég hef oft hugsað um það þegar ég fer með fárveika sjúk- linga upp á deildir, get ég skilið þá hér eftir? Það eru tveir hjúkrunarfræðingar á stórri deild með fárveika sjúklinga og er hægt að bæta einum við enn? I öðru lagi, núna er verið að tala um, eða ég heyrði það á fundi sem ég var á þar sem rætt var um bráðamóttökurnar, að það er verið að tala um að leggja sjúklingana inn þar sem einhver smuga er að koma þeim fyrir. Það var t.d. einn sjúkling- ur fluttur niður á kvennadeild um daginn af því að það var eina plássið sem var laust. Þarna bjóðum við heim mikilli hættu á mistökum. Það er engin sérþekking þar á þessu sviði. I þriðja lagi eru það uppsagnirnar sem við vitum að koma í haust. Ég verð að segja að ég held við verðum að bregðasL strax við því sem ég held að gerist, það er farið að ræða um að ráða einn sviðstjóra í staðinn fyrir tvo og þá þurfum við að verja okkur. Læknarnir eru að tala um það eina ferðina enn að það séu þeir sem eigi að stýra sjúkrahúsum og þá verður dregið úr mönnun ef af því verður. Ég held við eigum að byrja strax að bregðast við þessu. Við verðum að gæta þess að það verði ekki bara læknar við stjórnvölinn. Lovísa: Ég hef líka áhyggjur af framtíð minni sem hjúkrunarfræðings. Að ég vinni við aðstæður sem geta hugsanlega leitt til þess að ég missi algjör- lega æruna og verða ti! þess að ég örkumla eða veld jafnvel dauða einhverrar manneskju vegna þess að ég ræð ekki við aðstæðurnar. Hver er þá réttur minn í þessu? Þetta sé ég á ungum hjúkr- unarfræðingum sem hafa kannski ekki næga Tímarit hjúkrunarfræöinga 1. tbl. 80. árg. 2004

x

Tímarit hjúkrunarfræðinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit hjúkrunarfræðinga
https://timarit.is/publication/1159

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.