Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšviljinn

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšviljinn

						2 SlÐA — ÞJÓÐVILJINN — Þriðjudaigur 23. júní 1970.
Um setningu Listahátíðar á laugardag
unur á fugli og sinfóníusvei
Vafaiaust er að  við setningu.
Listafhátiðar á laugardaginn
biðu ménn af mestri eftirvænt-
ingu  efitir  ræðu  Haildóirs Lax-
ness.  Það er von:  hann sýndi
reyndar enn einu sinni, að eteki
orða' aðrir  menn   hugsun   sína:
betur. ert   hahn ,eða   skemimti-
legar, auk þess sam flutningur |
hans á texta er lamgt frávand-
ræðaleguim            viðfhafnarbrag,
miikilu heldur finnst manni,
einnig í þessu stóra húsi, að
skáidið sé innan sedilingair.
Og Halldór nauit þess líka að
feoma fraim á eftir ávörpum
þeirra  Geirs og Gyifa.
Haildór mdnntist í ræðusinni
á það, sesm. margir hafa vedtt
eftirtefct: að fraimflarir i hag-
vexti, tækni og velsæld haifa
yfirleitt ekki orðið til að efla
steöpunarmátt í listuimjaðheflla-
málverk ólæsra fbrsögumanna
eru fullgild idst samkvæmt
hverri kröfu — og að enn í
dag gera ólæsir og blásnauðir
svedtaimenn í svokölluðuim
þriðia heiimd listaiverk, sem
vekja aðdáun og öfund lang-
sttcólaflistaimianna úr hinu rika
norðri. Bins og Halldórs er
von og vísa tengdd hann þessa
þver&tæðu m.a. við það aðfiest-
ar kenningar séu vondair, sérí-
lagi háfieygur og lærður vað-
all uim listir. Hann sagði m.a.
á þá leið að þar sem lista-
heimspeki stæðd með mestuim
blóima væri einatt heldur dauf-
Árni Bergmann
tók saman
Eegt líf í listum, „list er skö<pun
sem gerir orð marklaus". Nú
skai ekki deiit um það, hvort
það sé ómaksins vert að fjalla
uim    myndlistir    eða    tónlist    í
Halldór   Laxness
orðum — alltaf mun einhver
rísa á hveriuim tíma upp úr
sannnefndum vaðli, sem sann-
ar að sivo sé i raun og veru.
En í sa/mtræmi við tofra lista-
verka frá ólæsum fornmönn-
um mætti ef til villl tefla fraim
dálitlu af þýzkri heimspeki.
Kari Marx tengdi ferskileika og
¦¦¦¦¦
,,Ger-
samlega óþarft"
Stundum    hefur    verið    að
því   vikið   í   þessum   pistlum
að  opinberar umræður  hér  á
landi   mótist   oft   af   siöleysi;
menn    fari    vísvitandi    rangt
með staðreyndir og kaldhamri
síðan fuilyrðingar sínar. Eink-
anlega       er       þetta       háttur
Morgunblaðsins sem skákar í
því skjólinu að það er marg-
falt    víðlesnara    en    nokkurt
annað   íslenzkt   blað;   þvi   er
öðrum ekki unnt að koma á
framfæri    fullnægiandi    leið-
réttingum   á   ósönnum   stað-
hæfingum   í    Morgunblaðinu.
Um   skeið   vonuðu   menn   að
nökteur  siðbót  myndi   af  því
hljótast    þegar    Blaðamanna-
félag    Islands   eetti   fólögum
sínum sérstakar siðareglur, en
þvi   miður   verður   þess   ekki
vart að þær hafi haft nokkur
áhrif. Það er helzt þegar höf-
undur þessara pistla Vitnar í
siðareglurnar að Mbrgunblað-
ið kveinkar sér; sú er til  að
mynda    raunin    um    Bjarna
Benediktsson   forsætísráðherra
í    Reykjavíkurbréfi    Morgún-
blaðsins   f   fyrradag.   Það   er
hins     vegar     skiljanlegt     að
Bjarna Benediktssyni sé ekJci
um það geíið að vera minnt-
ur á siðareglur, þvi að hann
er   öðrum   mönnum   frakkari
að flíka  upplognum  staðhæf-
ingurn   Glöggt  dæmi   um  þá
iðju    birtist   í   Reykiavíkur-
bréfinu    í   fyrradag,    en   þar
keamst     forsætisráðherra     Is-
Iands svo að orði um vinnu-
deilurnar miklu:
„Hinum víðtæku verkföll-
um er nú lokið. Raunin varð
sú, sem fyrirsjáanleg var, að
samið var um þær kauphækk-
anir sem hægt hefði verift að
ná verkfallalaust . . . Alít
verkfallsbröltið       var       þess
vegna gersamiegá óþarft, enda
einungis runnið af pólitískum
rótum, og fyrst og fremst
vegna valdastreitu Hannibal-
ista annars végar og Alþýðu-
bandalagsmanna hins vegar".
(Leturbreytingar mínar.)
Ösmáar
staðhæfingar
I>etta eru ósméar staðhæf-
ingar Því er haldið fram af
sjálfum forsætisráðherra Is-
lands að hægt hefði verið að
semja án verkfalla um 15%
almenna kauphækkun, um 2-
5% hækkanir á sértöxtum,
um fuiia vósitölu og ýms ný
réttindaákvæði. Ástæðan til
þess að ekki var samið án
verkfaila hafi einvörðungu
verið pólitísk valdastreita i
röðum verkafólks; trúnaðar-
menn verklýðsfélaganna hafi
þannig að þarflausu haldið
nær tuttugu þúsundum manna
í verkfalli á f jóröu viku,
leitt mikla erfiðleika yfir
heimili verkfallsimanna, ,og
valdið atvinnufyrirtækjum og
þjóðarheildinni tjóni sem nam
hundruðum miljóna króna.
öllu hrikalegri giæpatorigzl
verða  naumast sett saiman.
Það eru staðhæfingar af
slífcu tagi sem setja meiri sáð-
leysisblæ á umræður hér á
landi en dæmi eru um í ná-
grannalöndum okkar í Ev-
rópu. Ef fbrsætisráðherra þar
í löndum dirfðist aðberaslík-
ar sakir á forustumenn
verklýðshreyfingarinnar, yrði
hann tafarlaust dreginn til á-
byrgðar; honum væri gefinn
kostur á að sanna ámæli sitt
fyrir rétti, og ef honum tæk-
ist þáð ekki væri hann á
samri stundu útlægur úr op-
inberu lífi. En hér á landi
eru menn orðnir samdauna ó-
sómanum;   þeir   yppta  öxlum
þrótt, sean slík verk höfðu
varðveitt um ailar aldir, við
það, að þau eru orðin til á
bernskuskeiði         mannkynsins,
eiiga sér samsvörun við bernsku-
sfceið hvers núlifandi manns,
þá ágætu daga sem eru iiðnir
og  komia ekki   aftur.
En hvað uim það: Haridór
Laxness tengdi ágæta hluti
í listum við sterka og beina
upplifun náttúrunnar: á stefi
fugis og sinfóníuhijómsvedt er
munur á miagni, ekki gæðuim,
sagði hann. Þessd umnmæii komu
reyndar upp í hugrf-m þegar
horft var á tvo unga dansara,
Sveinbjörgu Alexanders og
Truman Finney, sem sýndu
klassískan ballett við músík eft-
ir Grieg og atriði úr Hnetu-
brjótnum. Það var miargt gott
að segja um frammdstöðu þeirra
á bersýnitega afleitu gólfi, ^.
þetta er greinffleiga reynt fólk
og vel þjálifað. En maður gat
ekki varizt þedrri hugsun. að
erfitt sé að finma list sem er
jafn „ónáittúruleg" og kiassisk-
ur ballet, jafn fjarri raunveru-
Iedka — þessvegna er það lík-
lega að' ekkert neimiaþað albezta í
þeirri grein fær mann til að
gangast inn á blekikiniguna, við
urkenna þetta skrautlega ævin-
týr. Ef við víkjuim svo aö and-
stæðunni  — nýjum tónveifcum
og rifast kannski svolítið i
blöðurn en síðan ekki söguna
meir.
En fer ekki að verða tdima-
bært að taka fyrirbærl af
þessu tagi fastari tökum?
Hvers vegna fara samninga-
nefndir         verkíýðsfélaganna
ekki í mál út af þeim hrika-
lega áburði Morgunblaðsins
sem hér hefur verið vitnað
til; hvers vegna er forsætis-
ráðherra Islands ekki gefinn
kostur á að sanna staðfhæf-
ingar sínar fyrir rétti eða
verða að öðrum kosti að
standa uppi siðferðilega stríp-
aður? Ákvæði íslenzkra laga
um fjölmæli eru afar skýr,
og fyrir rétti gæti forsætis-
ráðherra Islands ekki bjarg-
að sér með örðaskaki af því
tagi sem hann iðkar á sunnu-
dögum   .
tveggja ungra mianna, Þorkefs
Sigurbjörnssonar oig Atla Heim-
is Sveinssonar, þá fannst und-
irrituðum að mdnnsta kosti, að
þar væri mikið af „náttúru"
tílmans, staðreyndum hans, fiók-
inni og óvœntri rás atvika. Þaö
er ekki af kurteisi við heima-
inenn né heldur tiitoaili tiil að
,,hafa vit á nútímatónlist" að
því er haldið hér fram, aðþetta
framlag tveggja ungra tón-
skálda hafi verið það, sem
mest hressing var að þegar
lisitahátfð var sett.
A. B.
p.S. — Allt fór sóimasamflega
fram, þrátt fyrir smáóhöpp; og
þaö var — vel á mdnnzt —
rétt og skynsamiegt að Wod-
iczko hijómsveitarstjóra var
sýndur sérstakur heiður við
þetta  tækiífseri.
En einíhver þyrfti að kenna
blaðaljósimyndurum     að     vaða
Atli Heimir

/
Hvað
skyldi hann gera
Slík málshofðun væri raun-
ar einnig firóðleg af öðrum
ástæðum. Bjarni Benediktsson
gerir mikið af þvi í Reykia-
víkurbréfum sinum að hrak-
yrða einstaika menn, innlenda
og erlenda, jafnvel heilar
þjóðir. Hins vegar skrifar
hann ekki undir nafni; hann
felur sig á bak við ritstióra
blaðsins, Matthías Johannes-
sen og Eyjólf Konráð Jóns-
son; Þegar hann hefur uppi
fjölmæli sitt bera þeir á-
byrgðina fyrir 16igum en ekki
hann. Fróðir menn telja að
hann muni vera ednn um það
meðal forsætisráðherra heims
að, vega þannig úr launsátri.
Hins vegar væri afar fróð-
legt að Vita hvort hann ætti
karlmennsku til að gefa sig
fram, ef samninganafnd verk-
lýðsfélaganna tæki árásir
hans upp framimi fyrir dóm-
stólunum eða hvort hann léti
í staðinn dæma húsikarla sína.
Eftir slíkan atburð þekkti
þjóðin ekki aðeins málflutn-
ing forsætisráðherra sihs,
heldur kynni hún betri deili
en fyrr á skaphöfn hans. Og
það er ekki einskisvert að
þekkja innræti þeirra for-
ustumanna sem falast eftir
trúnaði  þegnanna   — Austri,

^K^^^'

Þorkell  Sigurbjörnsson
ekki um salinn rneö smellum og
fyrirgangi mieðan tónlistt i-er
flutt.                                 .    * fi.
Rúrik Haraddsson í hlutverki sínu í Gjaldinu -— með homum er j
tvöfaldur handhafi Silfurlampans, Valur Gíslason.
Rúrik Haraldsson
hlaut Silfurlampa
Á setningarhátíð Listahá.tíð-
ar á laugardag voru afhent
verðlaun Félags íslenzkra Iist-
dómara, Silfurlampinn, fyrir
bezta frammistöðu leikársins.
Þau hlaut að þessu sinni
Rúrik Haraldsson fyrir leik
í Gjaldinu eftir Arthur Milier,
sem sýnt var í Þjóðleikhúsinu.
Sigurður A. Maignússon gerði
grein fyrir niðurstöðum at-
kvæðagreiðsllu leikdómara um
Silfurlampann. Hver leikdómari
greiðir þrem leikurum atkivæði,
100, 75 og 50 stig og tóku fimm
leikdómarar þátt í atkvæða-
greiðslunni. Rúrik Haraldsson
hlaut 400 stig fyrir leik sinn í
hlutverki Victors Franz í
Gjaldinu eftir Arthur Miller.
Jón Sigurbjörnsson hlaut 200
stig fyrir leik sinn í hlutverki
Kreons í  Ajntígónu Sófóklesar.
Jón Aðils hlaut 175 stig fyrir
leik sinn í „Það er kominn
gestur" eftir ístvan örkeny,
Sigríður Hagalín 100 fyrir.
Tobacco Road, Helgi Skúlason
75 fyrir Þið munið hann Jör-,
und, Gísli Halldórsson, Baldvin
Halldórsson og Bessi Bjarnason
fimmtíu stig hver fyrir leik
sinn í Tobacco Road, Merði
Valgarðssyni og Pilti og stúlku.
Silfurlampanum hefur nú
verið úthlutað sextán sinnum
og hafa 13 leikarar hlotið hann,
Róbert Arnfinnsson, Valur
Gíslason og Þorsteinn ö. Steph-
ensen hafa hlotið hann tvisvar.
Sigurður A. Magnússon ræddi
um fjölþætta og sterka leikgáfu
Rúriks Haraldssonar, einstök
hlutverk hans á löngum leik-
ferli, og þatokaði honum margar
ánægjiusfbundir í leikhúsinu.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12