Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 94. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MO RG U N BL A Ðl t>
Föstudagur 29. apríl 1949.
99
Fína fólkíð
.64
I
99
Þjóðvörn" nafngreinir sig
rað
uknuj
er     sennilega    ýmsum
-ituimugt,  að hjer í bænum er
4getl8 át blað, sem nefnist „Þjóð-
vörrt".  Blað þetta  er málgagn
„fijna   fóTksins"    í    samnefndu
IjéSagi.
|tðaitiigangur blaðsins hefur
vefcið sá, að spilla fyrir sam-
vbknu íslendínga við aðrar
Érijlsisúnnandi og "friðsamar
lýéræðisþjóðír, ata mikilsvirt-
u.r;t'-i stjórnmálamenn íslensku
t&jtearinnar auri og reyna að
sýpa fram á, að „fína fólkið" í
i>j*ðvörn væri ekki aðeins
„fíinnn" heldur einnig betra en
aðrir l:<nd3menn.
Neita að bera ábyrgð
ifram að þessu hafa flestar
gnánar, sem birst hafa í „Þjóð-
vö¦¦n.", verið nafnlausar. Þær
fcaía því birst á ábyrgð ritn.,
eh ritnefndin er allstór og eiga
t> ¦¦ eihkum sæti hinir allra
i,fí rtustú" af þeim „fínu". Þótt
étiúl©gt sje, eru þar að vísu
'ini an úm einn eða tveir ó-
brisyttir, skikkanlegir menn, en
coma lítið við sögu blaðs-
Óflinn víð áfeyrgðina afhjúpar rithöfundana
Sr. Sigurbjörn Einarsson                Guðmundur Ölafsson
ÞRIR ÞEIRRA „FINU" I „ÞJOÐVORN"
Klemens Tryggvason
[fte.1
III
|«engst af undi ritnefnd
feli ðsins þvi vel, að svívirðing-
ariíar bi'rtiist nafnlausar og á
r«é«naT ábyrgð Um þetta skip-
áðist þó á skammri stund veð
í l'ofti. Allt í einu heyrði
„fSaa fólkið", að farið var að
tal^ uœ að draga það til á-
by :gðar fyrir það, sem í blaðinu
staþðí.- Slíkri fúlmensku hafði
allra síst átt von á. Þetta
vatð til þess, að ríkari kröfur
'voru gerðar en áður, til að
vei'stu svívirðingargreinarnar
v:éri  ur.öirritáðar með nafni.
, Fi'nu ménnirnir" vildu ekki
^rrgur  eiga  á hættu  að bera
-ótítkmarkaða ábyrgð á því, sem
Viiijk  úr hópnum skrifuðu. —
flHvpr þðttíSt eiga nóg með að
'lgasta sjálfs sín.
i
i
Föi t&ngt fram úr
ÍÞ|óðviIjanum
Þet.ta er skýringin a því, að
í jsíðasta blaði „Þjóðvarnar"
koma fram nafngreindir rithöf-
undar úr hópi hinna „fínu".
Undir eina greinina, skamm-
ii' 'um Ólaf Thors, eru tveir
skrifaðir, báðir voðalega
„fínir".
Þessir tvímenningar eru Kle-
knems Tryggvason og sjera Sig-
urbjörri Einarsson. Þeir hafa
með samvinnu sinni auðsjáan-
lega ætlað að sanna, að staðist
gæti það, er fjelagi þeirra Gylfi
aagði á dögunum, að tveir gætu
verið' feður sama afkvæmisins.
Hvovt sönnunin hefur tekist ér
ekki öragt. Hitt er víst, að þessi
óburðUr sýnir, að mjög skortir
á sönnun þess, að afkvæmið
vcrði þeíra mun burðugra sem
feðurnir eru fleiri.
Þriðji rithöfundurinn, sem
Rafftgreinir sig í þessu tölubl.
„Þjóðvamar", er Guðmundur
Olaí .         Hann velur sjer að
yvkxtefi . róg um Bjarna Bene-
diktsson. Tekst honum þar svo
„vel" til, að Þjóðviljinn prent-
ai upp hluta af ritsmíð hans og
hefui raunar notað hann sem
heimildarmann um alllangt
ekéið, áður en Guðmundur nafn
gráindi sig. Kveður þá allmikið
a?; þegar Þjóðviljinn telur sig
þurfa   að  leita til  annara  um
svívirðingar um Bjarna Bene-
diktsson. I þeirri iðju hafa Þjóð
viljamenn ekki þurft aðstoð
annara fram ao þessu.
Síður en svo skal vjefengt
að Guðmundur þessi eigi ein-
hvern þátt í grein þeirri, er
nafn hans hefur verið sett und-
ir. Sumt í henni er þó furðu
keimlíkt áður þektum afkvæm
um annars tvimenningsins. En
sá' hefur sennilega talið ábyrgð
sína vera orðna ærið þunga af
greininní um Ólaf Thors, og því
látið Guðmundi Ólafssyni ein-
um eftir ábyrgðina af hinum
þvætíingnum.
Þrír dánumenn
Um skrií' þessara þriggja
,.fínu manna", er á þessu stigi
cíí^í astseoa til au íjuiyrua. —
Nokkur dómur felst í því, að
hinir „fínu mennirnir" hafa
óttast ábyrgðina af skrifum
þessum. Þess vegna hafa þre-
meningarnir neyðst til að birta
nöfn sín. Af þeim sökum þykir
rjett að birta nú hjer í blaðinu
myndir aí þessum þrem furðu-
gripum.
Um tvo þeirra. Klemens
Tryggvason og sjera Sigurbjörn
Einarsson, er almenningi þegar
áður nokkuð kunnugt. Fer því
þó fjarri, að þar sjeu öll kurl
komin enn til grafar. Ef efni
gefst til, mUnu síðar einstök
atriði úr sögu þeirra ef til vill
verða rifjuð nánar upp.
Hegningarvottorð
í 30 liðum
Guðmundur Ólafsson er minst
þektur aí þessum þrem f jelags-
bræðrum og þykir því hlýða
að kynna hann nokkru nánar.
Nafn Guðmundar Ólafssonar
rifjast óskemtilega upp fyrir
fjölmörgum bæjarbúum, þegar
þeir eru minntir á brunann á
trjesmíðaverkstæði h.f. Akurs
hjer á Melunum. i. des. 1945,
og sonnuðust þó ekki sakir á
Guðmund Olafsson að því sinni.
LðgreglHnni er Guðmundur
þessi Ólafsson hinsvegar kunn-
ur af langvarandi og staðföst-
um viðskiftum. Hcgningarvoft-
orð hans er í 30 liðum og segir
til uns hvera eðlia skifti Guð-
mundar við lögregluna hafa ver
ið. Þó að engir stórglæpir sjeu
taldir á þessu hegningarvott-
orði, leynir auðnuleysissvipur-"
inn sjer ekki.
Þau plögg skulu ekkí rakin
nánar að sinni. Ohjákvæmilegt
er þó að geta um síðustu sekt
Guðmundar. Hana hlaut hann
fyrir ástand sitt 30. mars 1949,
einmitt þegar þá sýn bar fyrir
hann, sem hann lýsir í ,,Þjóð-
varnar"-grein sinni. Frá þeim
málsatvikum greinir í endur-
riti úr lögregluþingbók Reykja-
víkur. Skal það birt orðrjett:
Endurrit úr lögreglu-
þingbók Reykjavíkur
„Ár 1949, fimmtudaginn 31.
mars var lögreglurjettur Reykja
víkur settur i fangahúsinu og
haldinn í forföllum sakadómara
af fulltrúa hans, Halldóri Þor-
björnssyni, með undirrituðum
vottum.
Fyrir var tekið:
Að halda rjettarrannsókn í
tilefni af kæru um ölvun á al-
mannafæri.
Dómarinn leggur fram ofan-
greinda kæru, rskj. nr. 1, svo-
hljóðandi:
Nr. 1.
Lögreglan í Reykjavík.
SKÝRSLA
Miðvikudaginn 30/3. 1949 kl.
16.00 var jeg undirritaður stadd
ur við Alþingishúsið. Kom þá
þar þar að Guðmundur- Ólafs-
son mjög ölvaður. Guðmundur
var   beðinn   af   lögreglunni   að
koma  sjer  í  burtu,    en   hann
gerði  það  ekki   svo  hann  var
settur í varðhald á Skólavörðu-
stíg 9.
Þetta tilkynnist yður hjer
með hr. lögreglustjóri.
Reykjavík 31/3.   1949.
Virðingarfyllst.
Pálmi Jónsson
lögregluvarðstjórí.
Lagt   fram   í   lögreglurjetti
Reykjavíkur 31/3.  1949.
Halldór Þorbjörnsson
ftr.
í rjettinum er mættur kærð-
ur Guðmundur Ólafsson,*hús-
gagnasmiður (v. í trjesmiðju
Alm. byggingarfjel.), Frakka-
stíg 15, fæddur 26. des 1893 að
Hólum í Dýrafirði.
Kærður játar, að efni kær-
unnar sje rjett, og kannast við
ofangreint brot sítt.
Hann býðst til að.greiða kr.
150,00 í sekt til Menningarsjóðs
til að sleppa við málsókn út af.
brotinu. SSktin greiðist strax.
Málskostnaður kr. 2,00 greið-
ist strax.
Dómarinn   tók   boðinu' eftir
atvikum og Ijet málsókn falla
niður.
Guðm. Olafsson.
Rjetti slitið.
Halldór  Þorbjörnsson
ftr.
Vottar
Stefán Alexandersson
Hallui- Pálsson.
Rjett endurrit staðfestir
Skrifstofa sakadómarans í
Reykjavík,  26. apríl  1949.
(sign) Valdimar Stefánsson
Sakadómarinn í Reykjavík".
Sannir fóstbræður
Samkvæmt þessu hefur Guð-
mundur Ólafsson sjálfur játað
að  hafa verið „mjög ölvaður"
við Alþingishúsið kl. 4 e. rív
miðvikudaginn 30. mars s. 1.
Það er um sama leyti og hann.
segist hafa sjeð utanríkisráð-
herrann „sitjándi" „á fjórum
fótum". Áður en menn kynnt-
ust því, í hverju ástandi Guð-
mundur Ólafsson var, þegar
hann sá sýn þessa, er hann
ritar um í Þjóðvörn, brutu
menn mjög heilann um, hvern-
ig hann hefði getað sjeð sama
manninn í senn „sitja" og „vera
á fjórum fótum". Nú er feng-
in skýringin á þessu.
Söguburður         Guðmundar
Ólafssonar hefur því fengið
nægilega skýringu og þarf ekki
frekar um hann að ræða. En
sök sjer er, að maður sje
ofurölva og viti ekki hvað fyrir
sig ber. Enn meiri mannlýsing
felst í því a'o Iáíá hafa sig til
að skrifa u.n clæðis-hugaróra
sína sem staðreyndir eftir að
vera búinn að staðfesta með
undirskrift sinni fyrir rjetti að
hafa verið „mjög ölvaður", þeg
ar sýn þessa bar fyrir hann.
Birting greinar Guðmundar
Olafssonar í „Þjóðvörn" lýsir
þó best hugarfari og eðli þeirra
hámenntuðu „fínu manna", sem
að þeirri blaðaútgáfu standa
Það er auðsjáanlega engin til-
viljun, að þessir þrír rithöfund-
ar, Klemens Tryggvason, sjera
Sigurbjörn Einarsson og Guð-
mundur Ólafsson koma allir
fram í sama blaði „Þjóðvarn-
ar".' Þeir eru sannir fóstbræð-
ur að sálarþroska og siðsemi 1
almannamálum.
Sálumessa Mozaris
TÓNLISTARFJELAGSKOR-  hvar leiði hans er. En það er af
INN   og   sýmfóníuhljómsveitin messunni að segja, að það var
fluttu sálumessu Mozarts í Aust
urbæjarbíó, undir stjórn drs.
Urbantschitsch. Einsöngskvart-
ettinn skipuðu Þuríður Páls-
dóttir (sópran), Guðrún Þor-
steinsdóttir (alt), Daníel Þor-
kelsson (tenór) og Kristinn
Hallsson (bassi).
Sálumessan var síðasta verk-
ið, sem Mozart gerði, og entist
honum eigi aldur til að fullgera
það, heldur lauk Siissmayer
nemandi hans við messuna í
samræmi við frumdrög þau, er
Mozart Ijet eftir sig. Enda þótt
nokkur vafi hafi á stundum
þótt leika á því, hversu mik-
inn þátt meistarinn átti og
hversu mikinn nemandinn í
þessu undurfagra verki, þá leyn
ir snilldin sjer ekki. Sagan seg-
ir, að Mozart hafi tekið það
sém fyrirboða dauða síns, þeg-
ar ókunnugur maður kom til
hans og bað hanh" um að semja
þetta „requiem"^ fyrir ónafn-
greindan mann. Hann hafði þá
nýlega lokið við að
„Töfraflautuna", sem var frum
sýnd haustið 1791, en var far-
inn heilsu og kröftum. Lagði
hann sig allan fram við sálu-
messuna, og rak það eigi lítið
á eftir, að honum hafði verið
lof að ríkulegri greiðslu, en hann
var þá sem fyrr í hinni mestu
fjárþröng. En skömmu áður en
verkinu væri lokið, 5. desem-
ber 1791, andaðist hann og var
grafinn í Maríukirkjugarðin-
um í Vín, ' og ' veit nú enginn
von Walsegg greifi, sem hafði
beðið um hana á laun og vildi
láta heita að hún væri sitt
verk. Þrátt fyrir svo sjervisku-
legt tiltæki, má hann þó eiga
það, að honum er það að þakka,
að handrit Mozarts og Súss-
meyers hefur varðveitst.
Þetta verk var flutt hjer á
landi í fyrsta sinn fyrir sjö
árum, og átti jeg þá því miður
ekki kost á að hlýða á það. En
það er trúa mín, að verkið hafi
þá ergi notið sín síður fyrir þá
sök, að það var flutt í kirkju,
en í sterkustu köflunum getur
verið mikill stuðningur að stórtí
orgeli.
Það var eftirtektarvert og
ánægjulegt, hversu vel kórnum
tókst með þennan vandasama
söng. Raddirnar eru mjög falleg
ar og hver rödd með sínum
sjerkennilega og þokkalega
raddblæ. Nokkuð þótti mjer þó
á skorta að innkomur væru
nógu öruggar, og hefði ekki ver«
emja ¦ ig vanþörf a örlítið lengri æf^
ingu. Ennþá virðist alt-röddira
vera jafnfegursta og öruggasta
röddin í kórnum, en hinar radcl
irnar sækja nú mjög fram.
Einsöngvararnir leystu sírS
hlutverk prýðilega af hendi,
einkum sópraninn og bassinn^
þeir sem mest hvílir á. í mörg-
um fersöngsköílunum var enga
líkara en hjer væri um þaul-.
æfða atvinnusöngvara að ræða,
Frh. á bls. 5.   '
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16