Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 17. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						MORGUNBLADIÐ, LAUGARDAGUR 23. JANÚAR 1982
11
HVAÐ ER VERIÐ AÐ GERA?I
„Ég var allt að því farinn til Vinar eftir menntaskólann, að læra söng, en
ég hætti við það. Ég var bara hræddur við þad. Ég hafði enga undirstöðu-
menntun í tónlist og hefði sem sagt verið að fara til lands, þar sem tónlist er
á geysilega háu plani og gífurleg samkeppni er rikjandi á þessu sviði og ég
taldi mig bara ekki mann í þetta, svo ég hélt bara áfram í líffræðinni."
„Lang mest gaman
að starfa hérna heima
éá
Kristinn Sigmundsson söngvari
hefur vakið mikla athygli fyrir
söng sinn í hlutverki Peter Hom-
onay greifa í sýningu íslensku
óperunnar á Sígaunabaróninum
eftir Johann Strauss. Hlaðvarpinn
hafði samband við Kristin og bað
hann að segja frá tildrögum þess
að hann syngur nú eitt aðalhlut-
verkið í Sígaunabaróninum fjór-
um sinnum í viku, stundar nám í
Söngskólanum og kennir líffræði
við Menntaskólann við Sund.
„Ég hef alla tíð haft mikinn
áhuga á tónlist og það má segja,
að þegar ég byrjaði í kórnum í
Menntaskólanum í Hamrahlíð
undir stjórn Þorgerðar Ingólfs-
dóttur, hafi ég endanlega fengið
bakteríuna, en ég fór þó ekki utan
til söngnáms og ég sé ekkert eftir
því núna. ¦ Ég veit mikið betur
núna, hvað ég vil og hvað ég þarf
að gera. Hefði ég farið út i þetta
þarna um árið, hefði ég kannski
bara lent í bjórnum.
En núna langar mig sem sagt að
halda áfram að læra að syngja og
vita hvort ég get ekki einhvern
tíma orðíð góður söngvari."
—   Ýmsir virðast nú þegar álíta
að þeirri spurningu sé svarað?
—  „Já, ég veit það ekki. Ég er
auðvitað mjög þakklátur fyrir þá
jákvæðu gagnrýni sem ég hef hlot-
ið, en" þess ber að gæta í því sam-
bandi að hlutverk greifans í Síg-
aunabaróninum er þakklátt hlut-
verk frá höfundarins hendi. Það er
ekki jafn erfitt og sum hinna hlut-
verkanna í þessari óperu.
Ég hef engar sérstakar fastmót-
aðar áætlanir um framtíðina, en
ég verð að minnsta kosti hér á
landi í eitt ár í viðbót, en síðan hef
ég mikinn áhuga á að komast út.
Vinarborg er mjög freistandi, ekki
síst þegar maður veit af fólki þar
Rætt við Krístin
Sigmundsson
sóngvara
i I.|«mii. tridþjnfur Helganon)
Kristinn (t.h.) og Garðar Cortes
í hhitverkum sínum í Sígauna-
haróninum.
(l.jósm. OI.K.M.)
kristinn Sigmundsson
á borð við Erik Werba og fleiri
mjög góða kennara.
En á sínum tíma kláraði ég
líffræðinám við Háskólann og
lauk því árið 1977 og hef síðan
kennt «við Menntaskólann við
Tjörnina og arftaka hans við
Sund. Það sem varð til þess að ég
fór inn á þessa söngbraut aftur,
var það að ég var að syngja með
Filharmóníukórnum og þegar Sin-
fóníuhljómsveitin og Fflharmóní-
an settu upp óperuna La Traviata
í konsertformi í Háskólabíói
snemma árs 1980 þá vantaði mann
til að syngja þrjú smáhlutverk.
Það voru tveir þjónar og einn
sendiboði.
Marteinn Hunger hvatti mig til
að reyna þetta og Gilbert Levine
sem þá var hljómsveitarstjóri sin-
fóníunnar eins og oftar var mjög
jákvæður og hvetjandi, svo ég
ákvað að síá til. Þetta'hafði nú
verið gamall draumur hjá mér, að
taka þátt í svona löguðu. Það má
því segja að það sé mikið til Mart-
eini að þakka eða kenna, að ég fór.
útí þetta aftur.
Þegar ég á sínum tíma hætti við
að fara til Vínar, var það í og með
sjáifsagt vegna þess að á þeim
tima kynntist ég konunni minni
sem þá var í námi í hjúkrunar-
fræði og okkur leist hálfilla á það,
hve miklu þurfti að fórna ef af
utanlandsferð yrði. En ég lærði
líka mikið á þessum árum hérna
heima. Ég söng alltaf ýmist meö
Fílharmóníunni eða Pólýfónkórn-
um og lærði heilmikið af þeim
mönnum sem þar hafa stjórnað.
Ég gleymi einum manni, sem
ég á mikið að þakka og það er
Guðmundur Jónsson, óperusöngv-
ari. Hann er sá sem ekki hvað síst
hefur hjálpað mér í sambandi við
þetta allt saman. Hann er stór-
kostlegur kennari. Mér finnst
hann hafa unnið algert kraftaverk
á mér, síðan ég byrjaði hjá honum,
fyrir einu og hálfu ári."
—  Finnst þér það hafa háð þér
að hafa ekki hlotið sérstaka
menntun í tónlistarskóla ?
—  „Það var erfitt fyrst þegar ég
fór að syngja, en það gengur ágæt-
lega núna. Eg hef annars verið
heppinn með, að það hefur jafnan
verð fullt af fólki í kringum mig
sem hefur verið boðið og búið til
að hjálpa mér við ýmislegt í þessu
sambandi, en því er ekki að neita
að fyrst um sinn þá gekk þetta
stundum svolítið seint hjá mér.
Það sem hefur hjálpað mér mik-
Sýning Sigurð-
ar K. Arnasonar
ið er það, hvað ég hef fengið mörg
tækifæri til að syngja, bæði hjá
Ingólfi Guðbrandssyni, Jóni Stef-
ánssyni og fleirum. Eg er mjög
þakklátur fyrir það."
—  Hvers vegna heldurðu að
sóngurinn hafi skipað svo háan
sess í lífi þínu eftir að þú byrj-
aðir í kórnum í MH forðum.
Margir syngja í kór í áraraðir
án þess að fá nokkra bakteríu.
—  „Já, ætli þetta sé ekki spurn-
ing um það, hvað höfðar til hvers
og eins. Svo hefur það náttúrulega
sitt að segja, ef maður finnur að
maður getur eitthvað. Þá eykst
áhuginn um leið. Annars er það
ábérandi hve stór hópur fólksins
sem sungið hefur í kórnum hjá
Þorgerði, heldur áfram á tónlist-
arbrautinni."
—  Hvað er skemmtilegast að
syngja?
—  „Hér áður fyrr söng ég fyrst
og fremst óratoríutónlist, barokk,
svo sem Bach og Hándel, og ennþá
er það að syngja Bach eitt það
skemmtilegasta sem ég geri. Á
ljóðasöngsnámskeiðinu hjá Erik
Werba nú í sumar kynntist ég svo
ýmsum hlutum sem höfða sterkt
til mtn og ég þekkti lítið áður, til
dæmis tónlist eftir Hugo Wolf og
Gustav Mahler.
Nú legg ég þetta allt að jöfnu,
óperu, óratortu og ljóðasong. I
framhaldi af því verð ég að segja,
að ég hefði gaman af þvt' að fá
tækifæri til að syngja Verdi, þeg-
ar ég er búinn að læra í nokkur
ár."
—  Hvað beldurðu um framtíð
íslensku óperunnar?
—  „Ég held að það sé ljóst að
þrátt fyrir góðar undirtektir al-
mennings verðt hún ekki rekin
sem hugsjónafyrirtæki endalaust.
Þetta er mikil og erfið vinna og í
framtíðinni verður að greiða fólk-
inu laun fyrir þessa vinnu rétt
eins og aðra vinnu. Það er eðlilegt,
að þegar fram í sækir verði starfs-
fólkinu greitt fyrir sína vinnu
bæði á æfingum og sýntngum. Nú-
verandi fyrirkomulag er byggt á
því að greiða söngvurunum altént
fyrir sýningar. Söngvarar hafa
annars oft þurft að taka á sig fjár-
hagslega áhættu vegna þessa
starfs stns. Þannig getur þetta
ekki gengið í framtíðinni. En þetta
kemur ailt saman. Viðtökurnar
hafa verið frábærar, annað verður
ekki sagt. Þá er þetta hús líka al-
veg frábært. Það þarf ekki annáð
en að opna munninn og þá glymur
í öllu."
—  Hvað um nánustu framtíð?
—  „Nú fer ég að huga að próf-
um í Söngskólanum í vor. Ég þarf
að æfa upp lög fyrir það. Sfðan
stendur til að ég syngi í Matthe-
usar-passíunni með Pólýfónkórn-
um um páskana. Að ððru leyti
held ég áfram vtð það sem ég er að
gera núna, að kenna líffræði á
daginn og syngja með íslensku
óperunni á kvöldin. Þetta fer nú
kannski ekkert óskaplega vel sam-
an. Núna á eftir þarf ég til dæmis
að fara að tína þörunga niðri
fjóru, vegna kennslunnar, og ég
verð að passa mig á því að kvefast
ekki vegna sðngsins. Annars
bjargast þetta alveg ennþá og fjöl-
skyldan sýnir mér mikið umburð-
arlyndi. Ég er eiginlega mest hissa
á að þau skuli ennþá þekkja mig."
—  Hefurðu áhuga á því að
starfa eríendis sem söngvari?
—   „Vitaskuld væri gaman að fá
tækifæri til að kynnast því, en ef
vel gengur í framtíðinni með ís-
lensku óperuna, eins og flest bend-
ir til, þá er þó langmest gaman að
starfa hérna heima."            SIB
BinEOEÐ
Bragi Asgeirsson
I vestri sal Kjarvalsstaða sýnir
um þessar mundir og fram að
mánaðamótum Sigurdur K. Árna-
son, 63 olíumálverk. Myndirnar
spanna yfir aldarfjórðungs at-
hafnasemi gerandans á myndlist-
arsviði og mætti því að vissu
marki skoðast sem yfirlitssýning.
Þó eru langflestar myndanna mál-
aðar á síðustu 15 árum og mikið er
um nýlegar myndir, jafnvel ekki
með öllu þornaðar. En hér mun
vera átt við yfirborð litarins því
að olíulitur þornar sjaldnast alveg
í gegn á skemmri tíma en tveim
árum samkvæmt efnafræðibókum.
— Á sýningu Sigurðar ber lang-
mest á landslagsmyndum víða að
af landinu og á því sviði virðist
hann njóta sín best og þar er
tæknisvið hans fjölbreyttast.
Sigurður vakti fyrst athygli
mína með nokkrum landslags-
myndum máluðum í kúbískum stíl
á árunum 1966—67 og eru nokkrar
þeirra á sýningunni að Kjarvals-
stóðum, t.d. „Vor við ströndina"
(1967) og „Úr Fljótshverfi" (1966).
Þetta eru sérkennilegar myndir á
vettvangi íslenzkrar landslags-
hefðar og er mér nokkur eftirsjá
að því að Sigurður skuli ekki hafa
haldið áfram á þeirri braut því að
hann tæmdi hvergi nærri mögu-
leikana, — réttara væri að segja,
að hann hafi þreifað fyrir sér á
þessu sviði en hætt fljótlega. Það
má vinna í kúbisma á mjög marg-
víslegan hátt svo sem sjá má í
myndlistarsögunni en hann hefur
einnig þá náttúru að gerandinn
verður að kanna dýpri lífæðar
málunarmátans til að ná veru-
legum árangri. Þetta gerði Sigurð-
ur ekki og tel ég að hann hafi hér
misst af góðu tækifæri til útvíkk-
unar tæknisviðs síns. Á þessari
sýningu er það mjög áberandi, að
Sigurður nýtur sín hvað best í
myndum dökkra tóna, því að í
slíkum myndum er hann magnað-
astur með pentskúfinn og virðist
gefa mest af sjálfum sér. Það er
dálítið skemmtilegt að hugsa til
þess að síðasta sýning sl. árs á
þessum stað var öðru fremur óður
til sólskinsbjartra daga í fðgru
landslagi og sterkustu myndir
þeirrar sýningar voru er gerand-
anum tókst að ná fram dularfullu
ljósflæði inn í myndirnar í anda
Ásgríms Jónssonar. Þessi sýning
er andhverfa þeirrar sýningar því
að bestu myndirnar að mínu mati,
eru sem fyrr segir, myndir dökkra
og dulúðugra tóna. Ég nefni hér
myndir svo sem „Strúturinn,
(1978), „Keilir", (1980), „Úr
Hraunteig" (1980) og vísa jafn-
framt á fleiri hliðstæðar myndir.
Pensilmeðferð Sigurðar er
nokkuð hrjúf og honum er nokkuð
laus höndin í mörgum mynda
sinna, sem ber vott um, að hanp
hafi ekki notið strangrar og ag-
aðrar skólagöngu, sem er harla
mikilvæg í sambandi við þessa
tegund myndlistar.
Nigurdur H. Arnason
Mannamyndirnar eru stórum
lausari í sér en landslagsmyndirn-
ar enda er hér um allt annað svið
að ræða og hér skiptir einnig und-
irstöðumenntunin miklu máli.
— Sigurður K. Árnason hefur
verið frekar hlédrægur með sýn-
ingar á myndlistarvettvangi og
ekki tranað sér fram. Hann hefur
tekið þátt í samsýningum heima
og erlendis og hlotið ýmsar viður-
kenningar m.a. verið sæmdur
gullmedalíu Akademíu lista og
vinnandi stétta á ítalíu (4. marz
1980) (Accademia Italia delle Arti
e del Lavoro). Litið á heildina er
nokkur tómstundamálarabragur
yfir sýningunni og einhvernveginn
finnst manni vanta úrskerandi
átök við efniviðinn er á heildina er
litið.
Það er von mín að það hafi góð
áhrif á Sigurð að sjá svona mörg
verka sinna frá ýmsum tímabilum
samankomin á einn stað og verði
honum aflgjafi til nýrra landvinn-
inga.
Bragi Ásgeirsson
Bók um sögu stein-
steypu á íslandi
STEINSTEYPUFÉLAG íslands ákvað á fundi sínum, þann
10. des. sj. að standa að útgáfu bókar sem rekur sögu stein-
steypu á íslandi. Félagið er áhugamannafélag á sviði mann-
virkjagerðar úr steinsteypu og stendur félagið fyrir fundum
og námskeiðum til þess að útbreiða þekkingu á þessu sviði.
Félagið varð 10 ára þann 10.          Fundirnir verða auglýstir síð-
des. sl. og verður bókin gefin út í      ar auk þess sem félagsmönnum
tilefni afmælisins.
Tveir fundir hafa verið haldn-
ir á starfsárinu. I júlí hélt þýsk-
ur prófessor, Gerhard Mehlhorn
fyrirlestur um þýska brúargerð-
arlist og í nóvember var haldið
tveggja daga námskeið sem
fjallaði um sýnilega steypufleti.
Það sem eftir er starfsársins
verða haldnir fundir um eftir-
farandi málefni: 7. janúar verður
rætt um breytingar á íslensku
sementi. í febr. verður fjallað
um nýjungar í byggingariðnaði,
þróun í mótatækni og forsteypt-
ar einingar. Viðgerðir á alkalí-
skemmdum verður á dagskrá í
mars og í apríl/maí verður rætt
um steypuframleiðslu í Reykja-
vík, vandamál og lausnir.
er tilkynnt um þá bréflega.
Steinsteypufélag íslands hefur
einnig um nokkurra ára skeið
tekið þátt í norræni samvinnu
steinsteypufélaga og íslenska fé-
lagið hefur nú forustu í rann-
sóknanefnd félaganna, sem á að
samræma og örfa rannsóknir á
Norðurlöndunum á sviði stein-
steypu. Það kemur því í hlut fé-
lagsins að sjá um ráðstefnu 1984,
þar sem allir þeir er stunda
rannsóknastörf á þessu sviði á
Norðurlöndum fá tækifæri til að
kynna rannsóknir sínar og
niðurstöður.
Eins og áður sagði er félagið
áhugamannafélag og því öllum
opið.
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40