Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. . 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						4 gs n
MOR^yQ^i^c-Sitj^^p^a^^et i jö.nít^ö^ ^
S verðin þrj ú
Á   SLOÐUM   EGILSSÖGU   í   NOREGI
eftir Guðrúnu Guðlaugsdóttur
ÞRJÚ SVERÐ og þrjátíu og fímm
Islendingar, Hafursfjörður him-
inblár og kyrr. Fyrir rúmum ell-
efu hundruð árum rísu öldur þar
hærra, sverðin voru til muna
fleirí en að sama skapi voru þeir
færri sem könnuðust við ísland.
Við Pálnatóknavinir erum komn-
ir til Noregs til þess að kanna
söguslóðir Egilssögu, konur og
karlar á ýmsum aldrí í gallabux-
um og joggingfötum með sólgler-
augu og myndavélar, stöndum
andagtug og hlustum á andlegan
leiðtoga vorn, Jón Böðvarsson,
segja frá orrustunni á Hafurs-
firði. Þar var háð lokaorrustan
í stríði Haralds hárfagra er hann
lagði undir sig Noreg. Föður-
bróðir Egils Skalla-Grímssonar,
Þórólfur Kveld-Úlfsson, var með-
al stafnbúa í skipi Haraldar kon-
ungs. Orrustunni lauk með sigrí
Haralds. „Þórólfr var sárr
mjök," segir í Eglu. Þótt Þórólfur
greri sára sinna í þetta sinn var
það skammgóður vermir. Kon-
ungi þótti hann ógna sér og veitti
honum aðför í Sandnes, þar sem
hann bjó. Þórólfur lagði í bar-
daganum sverði gegnum merkis-
bera konungs og mælti: „Nú
gekk ek þremr fótum til skammt.
Þá stóðu á honum bæði sverð og
spjót, en sjálfr konungr veitti
honum banasár, ok fell Þórólfr
fram á fætur konungi." Aðför
konungs að Þórólfí var undan-
fari mikillar átakasögu milli ætt-
menna þeirra beggja og rakin
er í Egilssögu sem talið er að
Snorri Sturluson hafi skráð.
Fall Þórólfs varð til þess að
Kveld-Úlfur faðir hans og Skalla-
Grímur bróðir hans sáu sig til-
neydda til að gerast landnemar
á Islandi. Kveld-Úlfur tók sótt í
hafi og andaðist. Skalla-Grímur
byggði bæ sinn þar sem kista
föður hans kom að landi og kall-
aði Borg, fjörðinn Borgarfjörð
og kenndi héraðið við fjörðinn.
Þar ólust upp synir hans Þórólf-
ur og Egill og var gæfu þeirra
misskipt í öfugu hlutfalli við fríð-
leik þeirra. Margir afdrifarík-
ustu atburðir Egilssögu gerast í
Noregi. Tortryggnir og þykkju-
þungir Noregskonungar áttu
þátt í falli hins fríða Þórólfs
Skalla-Grímssonar og lögðu lítt
lið hinum úfna Agli bróður hans,
þegar hann kom þeirra erínda
að heimta arfshlut Ásgerðar
konu sinnar i Noregi. Atburðir
þesssir urðu flestir í námunda
við Bergen og áleiðis þangað
heldur hópurinn eftir næturdvöl
í Stavangri.
Kopervik
Meðan Kaj bflstjóri þræðir krók-
ótta vegi upp og niður snarbrattar
og skógivaxnar fjallshlíðar velti ég
vöngum yfír því hlutskipti forfeðra
vorra að flytjast búferlum til ís-
lands. Varla hefur þeim mönnum
verið létt í skapi sem neyddust til
þess að yfirgefa hið fagra og frjó-
sama norska land og legga út"í
óvissunna. Ég horfi á glaðhlakkaleg
andlit samferðafólksins og reyni að
ímynda mér það rogast með bús-
hluti og húsdýr ofan í rammgerða
knerri og sleikja svo salt tára og
sjávar af kinnum sér á langri og
áhættusamri siglingu norður á bóg-
Sverðin þrjú, minnismerkið um orrustuna í Hafursfirði
inn. Afkomendur þeirra sneru að
vísu aftur, sumir hverjir til lengri
eða skemmri dvalar í gamla land-
inu, en fæstra beið þar eins glæst
framtíð og Þormóðar Torfasonar
(Thorfeusar) sem þann 10. júlí 1664
varð kamerarius í Stafangursstifti,
giftur ríkri ekkju setti hann bú á
Stangarlandi á eyjunni Körmt og
var árið 1682 kvaddur til þessa af
konungi að vera sagnaritari Nor-
egs. Hann gerðist sporgöngumaður
Snorra Sturlusonar og Sturlu Þórð-
arsonar. Þar sem þeir slepptu þræð-
inum tók hann við og ritaði sögu
Noregskonunga fram til 1400 að
Norðurlönd urðu eitt ríki eftir Kalm-
arsambandið. Til gamans má geta
þess að frá þorpinu Stangarland eða
Kopervik kom koparinn í kápu frels-
isstyttunnar í New York. Ur kopar
er líka myndarleg stytta af Thorf-
eusi og eftir honum heitir líka aðal-
gata bæjarins. Þormóður þessi fékk
sálmaskáldið Hallgrím Pétursson til
þess að skrifa skýringar á vísum
Egils Skalla-Grímssonar, sem enn
eru til.
BERGEN - FENHRINGUR
Fjölmargar ferjur tókum við á leið okkar til Bergen, langt um fleiri
voru þó jarðgöngin sem við fórum um á þessari leið. Ekki er fjarri
að álykta sem svo að allur olíuauður Norðmanna hafi farið í að bora
sundur fjöll, leggja vegi og brýr um þetta gósenland forfeðra okkar.
Árni Björn Jónasson verkfræðingur sagði enda í stuttu yfírliti um þessi
mál að nýliðinn væri áratugur jarðganganna en áratugur brúargerðar
genginn í garð. „Norðmenn ætla sér stóra hluti þar," sagði Árni og
nefndi sem dæmi stærstu skástagsbrú í heimi, Skarnssundsbrúna í Norð-
ur-Þrændalögum sem er 530 m. löng. Um Skarnsund réri Haraldur kon-
ungur inn eftir fírði er hann var á leið að Sandnesi til þess að drepa
Þórólf Kveld-Úlfsson. Önnur stór skástagsbrú er svo Helgulandsbrúin
við Sandsnesvatn, skammt þaðan sem Þórólfur mælti hin fleygu orð sem
fyrr var til vitnað: „Nú gekk ég þremr fótum til skammt."
„Haraldr konungr hafði löngum atsetu_ sína á Hörðalandi eða Roga-
landi at stórbúum þeim, er hann átti að Útsteini eða Ögvaldsnesi eða á
Fitjum,_ á Álreksstöðum eða á Lygru, á Sæheimi," segir í 36.,kafla Egils-
sögu. Alareksstaðir eru Bergen. Þar í borg fengu vinir Pálnatóka inni á
Tomshóteli, 10. og 12. hæð. Ég lenti í herbergi með tveimur valkvend-
um, Vilborgu Harðardóttur og Hjördísi Björnsdóttur og drógum við um
hverjar okkar skyldu sofa saman í hjónarúminu. Við Vilborg drógum
okkur saman og vorum hverbergisfélagar eftir það. Eins og stelpur í
heimavistarskóla dútluðum við og stússuðum milli þess sem við lögðum
í ferðir á slóðir Egils Skalla-Grímssonar. Það var nú ekkert kerlingarlegt
dútl sem einkenndi framgöngu hans er hann kallaði eftir arfi fyrir konu
sína í Noregi. Við ókum fyrst út á Askey sem nefndist Fenhringur á Ask
í Egilssögu. Þar sat Atli hinn skammi. Egill hitti hann að máli og krafð-
ist arfs konu sinnar, eftir að hafa nokkru áður drepið Berg-Önund vegna
erfðamálanna. Þegar Atli tekur ólíklega í það mál segir Egill: „Vil ég
stefna þér til Gulaþings ok hafa j)ar lagaórskurð um þetta mál." A Gula-
þingi skorar Egill Atla á hólm. I hólmgöngunni bitu sverð illa og skildir
ónýttust svo Egill sá sér þann kost vænstan að grípa Atla tveim hönd-
um. „Kenndi þá aflsmunar, ok fell Atli á bak aftr, en Egill greyfðist at
niðr og beit í sundr í honum barkann. Lét Atli þar líf sitt."
SdgnstaSir(EgUs
söguí9{pregi

' Vigur*.,
ív:&''Mms-V
TALUR^
r^^áUNlNMÍRI
Atley.XT'
Sólundirí-^-rCO^Í
\
Herðla:.';:'''' HÖRÐA-
;¦¦   >»-"'LAND
Körmtí/
Hafwsfiörðurp-xJ'
\ JAÐAR
lOOtm

					
Fela smįmyndir
B 1
B 1
B 2
B 2
B 3
B 3
B 4
B 4
B 5
B 5
B 6
B 6
B 7
B 7
B 8
B 8
B 9
B 9
B 10
B 10
B 11
B 11
B 12
B 12
B 13
B 13
B 14
B 14
B 15
B 15
B 16
B 16
B 17
B 17
B 18
B 18
B 19
B 19
B 20
B 20
B 21
B 21
B 22
B 22
B 23
B 23
B 24
B 24
B 25
B 25
B 26
B 26
B 27
B 27
B 28
B 28