Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšólfur

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšólfur

						46
bu til kynbóta og selur hrúta þaðan, þar
hefur það líka graðhesta til að ljá mönn-
um til kynbóta og styrkir einnig kynbæt-
ur  á kúm.    Þar eru náttúrufróðir menn
og búfróðir, sem launaðir eru af ríkinu til
að  gera tilraunir   með, hvað útlent borgi
sig  í  Noregi   og   geti   átt þar við.    Þar
eru  búnaðar umsjónarmenn í öllum grein-
um jarðyrkju-ogkvikfjárræktar, semskyld-
ir eru að gefafyrir ekkert hverjum bónda,
sem hafa vill, upplýsingar um sérhvað, er
búskapinn   snertir,   og   hafa þeir ókeypis
flutning   um   landið á ríkiskostnað, þegar
sótt  er   um   þá   til álita í fjarlæg héruð.
Þar er  landbúnaðarráðanautur,  sem situr
í Skotlandi,  sem   leiðbeinir   mónnum með
8ölu á vörum og í mörgu fleira og svona
er  í   öllu   með   lógum   og   fjárveitingum
hugsað um atvinnuvegina þar, eins og sjó-
mennsku   og   verzlun.   En hjá oss Jendir
allt   slíkt  í smákáki með styrkveitingum
til búnaðarfélaga og hjálp til ullarvinnu-
véla.     Allt   sannarlega   rætið   (radíkalt)
vantar, sem þó er hið eina sem dugir, því
írá   rótum   verður að taka þá hluti fyrir,
sem eru grautfúnir og gagnsjúkir.    Sumir
kunna nú að segja, að búnaðarskólar vor-
ir  eigi   að bæta búskap vorn, en sannast
að segja,   þeir  ryðja engar nýjar brautir,
heldur   kenna búskapinn upp á gamla ís-
lenzka móðinn,  sem áður er þekktur,   og
gera   engar   tilraunir   með   neitt   nýtt til
breytingar, svo   að sjáist, hvað hér á við
og hvað ekki.   Menn þurfa eigi að fara á
búnaðarskóla til að vita, að gott er að veita
vatni   eða   slétta  þúfur,   það  vissu menn
áður  og geta enda lært það víðar.    Bún-
aðurinn þar er því líkur, sem hjá bændum
almennt, stundum   í   nokkuð   betri mynd,
en stundum aptur eigi,  enda búa búfræð-
ingarnir ekki betur en aðrir, sem þeir þó
hlytu   að gera, væri um nokkra verulega
umbót að ræða, því að hæfileikum eru þeir
víst eigi síður öðru fólki, en hafa þar að
auki  menntun;   á þinginu taka  þeir eigi
heldur öðrum fram í atvinnumálum.   Það
er t. a. m. dýrt og seinlegt að slétta stór og
alþýfð tún með gömlu ofanafristu-aðferðinni,
en gæti menn með tilraunum komist upp á
að plægja þýfið í flag með grasrótinni og
sá svo einhverju í það, sem væri gagnlegt
og varanlegt, væri mikið unnið.    Vér vit-
um opt eigi, hvaða efni eru í jarðvegi þeim,
sem   vér yrkjum,   áburðinum   eða heyinu,
sem þó er nauðsynlegt.    Noregsmenn hafa
vísinda-verkhús  (laboratorium), sem  gerir
þetta kauplaust fyrir bændur.    (PiiJurl. næst).
Um
frú Sigríöi Magnússon
og sýning íslenzkra hannyrða.
í Lögbergi   og íslenzkum  blöðum  hef
eg lesið  ýmislegt um sýningu frú Sigríð-
ar Magnússon á íslenzkum munum í Chica-
go, og er sýningu þessari í blöðunum mjög
hallmælt;   frú   S.   M.  hefur nú reyndar í
Logbergi 20. de3. 1893 fyllilega sýnt, hve
ástæðulitlar þessar aðfinningar hafa verið.
Samt sem áður finnst mér ekki vanþörf á
að dálítið  sé  nánara talað ura þetta mál.
Það   mun mörgum kunnugt, að frú S. M.
hefur látið sér mjög annt um að gera ís-
lenzka  tóvinnu kunna í útlöndum á sýn-
ingum   í London   og   víðar.    ísland hlaut
gullmedalíu og Diploma of Honour í Lun-
dúnum   1884   og   1887   fyrir tóvinnu, og
sýnir   það  bezt, að   frú Sigríður   að eins
hefur sýnt það, sem var landinu til sóma;
dómendurnir   mundu   ekki  hafa veitt hin
umgetnu   heiðursmerki,   ef  vinna   sú,   er
þeir  sáu,   ekki hefði verðskuldað það.    Á
Chicagosýningunni hlaut hún líka verðlaun,
og þá geta munir þeir, er hún sýndi, ekki
hafa verið svo lélegir, sem Iandar í Ame-
ríku hafa sagt frá, enda sannar frú S. M.
mál sitt bezt íLögbergi, er hún tilgreinir
konur þær, er unnið höfðu tóvinnu þessa.
Allar   þessar   konur eru kunnar að vand-
virkni;   meðal   annara nefnir frú Sigríður
þessar:     Frökenarnar  Þórunni  og Mörtu
Stephensen    systur    landshöfðingja,    frú
Eagnh. Blöndal, frú A. Melsteð, frú Mar-
íu Einarsdóttur  og frú Sophiu Einarsdótt-
ur, systur frú S. M. og fleiri.   Hinir mis-
jöfnu   dómar   um   hina   íslenzku   sýningu
frú  S.  M.   í   Chicago   eru   líklega   mest
sprottnir af því, að það eru karlmenn, sem
hafa séð og karlmenn, sem hafa um þetta
ritað;  það   er ekki   við   því  að búast, að
karlmenn   almennt  hafi vit á tóvinnu, og
svo hefur þeim þótt óálitlegt að sjá vaðmal
og sokkaplögg innan um alla hina dýrðina,
skraut  og glingur úr öllum heimi; dóms-
nefndin, sem   gefið  hefur   verðlaun   fyrir
ísl.   tóvinnu  hefur með því sýnt, að hún
ekki eingöngu virðir veglegt útlit,  heldur
hugsar   mest   um   vandvirkni  vinnandans
og um gæði vörunnar.   Ef rétt er litið á
málið, þá má nærri geta, að frú Sigríður
hefði ekki látið sér detta í hug, að leggja
fé  í sölurnar  og   eyða  miklum   tíma til
þess að fara langa og erfiða ferð, með muni,
sem voru bæði henni og landinu til minnk-
unar.   Hún gat ekki búizt við, að nokkur
vildi  kaupa slika   hluti og því síður, að
hún fengi verðlaun fyrir þá, enda er óvíst,
hvort  sýningarstjórnin   hefði   viljað  veita
ónýtu   rusli  og  óálitlegu viðtöku.    Þegar
maður hefur lesið „Chicagoför" síra Matthí-
asar, og þar kynnzt öllu því risavaxna og
skrautlega, er hann skýrir frá, finnst manni
heldur  fátæklegt  að  lesa um prjónles og
spjarir af gamla íslenzka búningnum, sem
hann   segir,   að hafi  verið  á sýningunni;
mig skal nú heldur ekki furða, þótt hon-
um hafi sýnzt svo, því ein kona gat naum-
ast   haft   eins  margt í för sinni, eins og
heilar   þjóðir sendu á sýninguna, því mér
vitanlega   sendu   engir  neitt   þangað   frá
íslandi, enda lítur svo út, sem íslendingar
séu ekki enn komnir svo langt á framfara-
stigið,   að þeir hirði  um veraldarsýningar
eða sýningar yfirhöfuð,   en það hlýtur að
vera   af því,   að   enn   þá er ekki vöknuð
hjá oss meðvitundin um, hversu heillamikil
áhrif  slíkar   sýningár  hafa í för með sér
fyrir þjóðirnar.    Það er gamalt orðtak, að
íslendingar  séu  tómlátir,  og kemur það
fram í þessu eins og mörgu öðru;  ef tal-
að er um almennar útlendar sýningar telja
allir tormerki á, að við íslendingar getum
tekið  nokkurn þátt  í  þeiin; menn yppta
öxlum,   tala   um   humbúg,   segja  slíkt sé
gagnslítið   og þýðingarlítið,  enda sé ekk-
ert fé fyrir hendi;   það   er eins og okkur
standi alveg á sama, hvaða álit aðrar þjóðir
hafi   á   oss,   bara  af  því  okkur þykir of
mikil   fyrirhöfn   að raska værðinni.    Vér
gætum þó, ef vér bara vildum gert mikið
tii   þess   að   halda  uppi sóma lands vors
hjá erlendum þjóðum.   Ef nú einhver ein-
stakur maður eða kona uppá eigin spýtur
reyna   til  þess að gera landið kunnugt á
sýningu   erlendis,   þá   breytist   málefnið
skyndiiega, þá eru allar hendur á lopti til
þess að kasta þungum steini og áfella, ef
allt er ekki eptir því sem bezt má kjósa.
Nú tekur   mönnum sárt   til landsins, sem
enginn áður vildi liðsinna.   Hverniggetur
líka einstaklingurinn keppt við heilar þjóð-
ir, sem leggja  fram   offjár löndum sínum
til  frægðar.    Vér   íslendingar ættum því
miklu  fremur   að taka höndum saman og
eptir föngum kappkosta að láta þjóð vora
koma vel búua fram á leiksviðið, það gæt-
um vér gert, svo við hefðum enga minnk-
un aí';  hjá oss er svo margt einkennilegt
í þjóðerni, háttum og handiðnum, að aðrar
stærri þjóðir mundu furða sig á, að við þó
ekki   erum   aptar   í flokki   en   við erum;
menn   búast  ekki  við  miklu hjá svo  af-
skekktri  og fámennri þjóð og mundu þess
fremur undrast, er þeir   sæju, að hér lifði
þó  einhver   andlegur   neisti,   þrátt   fyrir
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48