Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Žjóšólfur

og  
S M Þ M F F L
. . . . 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Žjóšólfur

						46

bu til kynbóta og selur hrúta þaðan, þar

hefur það líka graðhesta til að ljá mönn-

um til kynbóta og styrkir einnig kynbæt-

ur  á kúm.    Þar eru náttúrufróðir menn

og búfróðir, sem launaðir eru af ríkinu til

að  gera tilraunir   með, hvað útlent borgi

sig  í  Noregi   og   geti   átt þar við.    Þar

eru  búnaðar umsjónarmenn í öllum grein-

um jarðyrkju-ogkvikfjárræktar, semskyld-

ir eru að gefafyrir ekkert hverjum bónda,

sem hafa vill, upplýsingar um sérhvað, er

búskapinn   snertir,   og   hafa þeir ókeypis

flutning   um   landið á ríkiskostnað, þegar

sótt  er   um   þá   til álita í fjarlæg héruð.

Þar er  landbúnaðarráðanautur,  sem situr

í Skotlandi,  sem   leiðbeinir   mónnum með

8ölu á vörum og í mörgu fleira og svona

er  í   öllu   með   lógum   og   fjárveitingum

hugsað um atvinnuvegina þar, eins og sjó-

mennsku   og   verzlun.   En hjá oss Jendir

allt   slíkt  í smákáki með styrkveitingum

til búnaðarfélaga og hjálp til ullarvinnu-

véla.     Allt   sannarlega   rætið   (radíkalt)

vantar, sem þó er hið eina sem dugir, því

írá   rótum   verður að taka þá hluti fyrir,

sem eru grautfúnir og gagnsjúkir.    Sumir

kunna nú að segja, að búnaðarskólar vor-

ir  eigi   að bæta búskap vorn, en sannast

að segja,   þeir  ryðja engar nýjar brautir,

heldur   kenna búskapinn upp á gamla ís-

lenzka móðinn,  sem áður er þekktur,   og

gera   engar   tilraunir   með   neitt   nýtt til

breytingar, svo   að sjáist, hvað hér á við

og hvað ekki.   Menn þurfa eigi að fara á

búnaðarskóla til að vita, að gott er að veita

vatni   eða   slétta  þúfur,   það  vissu menn

áður  og geta enda lært það víðar.    Bún-

aðurinn þar er því líkur, sem hjá bændum

almennt, stundum   í   nokkuð   betri mynd,

en stundum aptur eigi,  enda búa búfræð-

ingarnir ekki betur en aðrir, sem þeir þó

hlytu   að gera, væri um nokkra verulega

umbót að ræða, því að hæfileikum eru þeir

víst eigi síður öðru fólki, en hafa þar að

auki  menntun;   á þinginu taka  þeir eigi

heldur öðrum fram í atvinnumálum.   Það

er t. a. m. dýrt og seinlegt að slétta stór og

alþýfð tún með gömlu ofanafristu-aðferðinni,

en gæti menn með tilraunum komist upp á

að plægja þýfið í flag með grasrótinni og

sá svo einhverju í það, sem væri gagnlegt

og varanlegt, væri mikið unnið.    Vér vit-

um opt eigi, hvaða efni eru í jarðvegi þeim,

sem   vér yrkjum,   áburðinum   eða heyinu,

sem þó er nauðsynlegt.    Noregsmenn hafa

vísinda-verkhús  (laboratorium), sem  gerir

þetta kauplaust fyrir bændur.    (PiiJurl. næst).

Um

frú Sigríöi Magnússon

og sýning íslenzkra hannyrða.

í Lögbergi   og íslenzkum  blöðum  hef

eg lesið  ýmislegt um sýningu frú Sigríð-

ar Magnússon á íslenzkum munum í Chica-

go, og er sýningu þessari í blöðunum mjög

hallmælt;   frú   S.   M.  hefur nú reyndar í

Logbergi 20. de3. 1893 fyllilega sýnt, hve

ástæðulitlar þessar aðfinningar hafa verið.

Samt sem áður finnst mér ekki vanþörf á

að dálítið  sé  nánara talað ura þetta mál.

Það   mun mörgum kunnugt, að frú S. M.

hefur látið sér mjög annt um að gera ís-

lenzka  tóvinnu kunna í útlöndum á sýn-

ingum   í London   og   víðar.    ísland hlaut

gullmedalíu og Diploma of Honour í Lun-

dúnum   1884   og   1887   fyrir tóvinnu, og

sýnir   það  bezt, að   frú Sigríður   að eins

hefur sýnt það, sem var landinu til sóma;

dómendurnir   mundu   ekki  hafa veitt hin

umgetnu   heiðursmerki,   ef  vinna   sú,   er

þeir  sáu,   ekki hefði verðskuldað það.    Á

Chicagosýningunni hlaut hún líka verðlaun,

og þá geta munir þeir, er hún sýndi, ekki

hafa verið svo lélegir, sem Iandar í Ame-

ríku hafa sagt frá, enda sannar frú S. M.

mál sitt bezt íLögbergi, er hún tilgreinir

konur þær, er unnið höfðu tóvinnu þessa.

Allar   þessar   konur eru kunnar að vand-

virkni;   meðal   annara nefnir frú Sigríður

þessar:     Frökenarnar  Þórunni  og Mörtu

Stephensen    systur    landshöfðingja,    frú

Eagnh. Blöndal, frú A. Melsteð, frú Mar-

íu Einarsdóttur  og frú Sophiu Einarsdótt-

ur, systur frú S. M. og fleiri.   Hinir mis-

jöfnu   dómar   um   hina   íslenzku   sýningu

frú  S.  M.   í   Chicago   eru   líklega   mest

sprottnir af því, að það eru karlmenn, sem

hafa séð og karlmenn, sem hafa um þetta

ritað;  það   er ekki   við   því  að búast, að

karlmenn   almennt  hafi vit á tóvinnu, og

svo hefur þeim þótt óálitlegt að sjá vaðmal

og sokkaplögg innan um alla hina dýrðina,

skraut  og glingur úr öllum heimi; dóms-

nefndin, sem   gefið  hefur   verðlaun   fyrir

ísl.   tóvinnu  hefur með því sýnt, að hún

ekki eingöngu virðir veglegt útlit,  heldur

hugsar   mest   um   vandvirkni  vinnandans

og um gæði vörunnar.   Ef rétt er litið á

málið, þá má nærri geta, að frú Sigríður

hefði ekki látið sér detta í hug, að leggja

fé  í sölurnar  og   eyða  miklum   tíma til

þess að fara langa og erfiða ferð, með muni,

sem voru bæði henni og landinu til minnk-

unar.   Hún gat ekki búizt við, að nokkur

vildi  kaupa slika   hluti og því síður, að

hún fengi verðlaun fyrir þá, enda er óvíst,

hvort  sýningarstjórnin   hefði   viljað  veita

ónýtu   rusli  og  óálitlegu viðtöku.    Þegar

maður hefur lesið „Chicagoför" síra Matthí-

asar, og þar kynnzt öllu því risavaxna og

skrautlega, er hann skýrir frá, finnst manni

heldur  fátæklegt  að  lesa um prjónles og

spjarir af gamla íslenzka búningnum, sem

hann   segir,   að hafi  verið  á sýningunni;

mig skal nú heldur ekki furða, þótt hon-

um hafi sýnzt svo, því ein kona gat naum-

ast   haft   eins  margt í för sinni, eins og

heilar   þjóðir sendu á sýninguna, því mér

vitanlega   sendu   engir  neitt   þangað   frá

íslandi, enda lítur svo út, sem íslendingar

séu ekki enn komnir svo langt á framfara-

stigið,   að þeir hirði  um veraldarsýningar

eða sýningar yfirhöfuð,   en það hlýtur að

vera   af því,   að   enn   þá er ekki vöknuð

hjá oss meðvitundin um, hversu heillamikil

áhrif  slíkar   sýningár  hafa í för með sér

fyrir þjóðirnar.    Það er gamalt orðtak, að

íslendingar  séu  tómlátir,  og kemur það

fram í þessu eins og mörgu öðru;  ef tal-

að er um almennar útlendar sýningar telja

allir tormerki á, að við íslendingar getum

tekið  nokkurn þátt  í  þeiin; menn yppta

öxlum,   tala   um   humbúg,   segja  slíkt sé

gagnslítið   og þýðingarlítið,  enda sé ekk-

ert fé fyrir hendi;   það   er eins og okkur

standi alveg á sama, hvaða álit aðrar þjóðir

hafi   á   oss,   bara  af  því  okkur þykir of

mikil   fyrirhöfn   að raska værðinni.    Vér

gætum þó, ef vér bara vildum gert mikið

tii   þess   að   halda  uppi sóma lands vors

hjá erlendum þjóðum.   Ef nú einhver ein-

stakur maður eða kona uppá eigin spýtur

reyna   til  þess að gera landið kunnugt á

sýningu   erlendis,   þá   breytist   málefnið

skyndiiega, þá eru allar hendur á lopti til

þess að kasta þungum steini og áfella, ef

allt er ekki eptir því sem bezt má kjósa.

Nú tekur   mönnum sárt   til landsins, sem

enginn áður vildi liðsinna.   Hverniggetur

líka einstaklingurinn keppt við heilar þjóð-

ir, sem leggja  fram   offjár löndum sínum

til  frægðar.    Vér   íslendingar ættum því

miklu  fremur   að taka höndum saman og

eptir föngum kappkosta að láta þjóð vora

koma vel búua fram á leiksviðið, það gæt-

um vér gert, svo við hefðum enga minnk-

un aí';  hjá oss er svo margt einkennilegt

í þjóðerni, háttum og handiðnum, að aðrar

stærri þjóðir mundu furða sig á, að við þó

ekki   erum   aptar   í flokki   en   við erum;

menn   búast  ekki  við  miklu hjá svo  af-

skekktri  og fámennri þjóð og mundu þess

fremur undrast, er þeir   sæju, að hér lifði

þó  einhver   andlegur   neisti,   þrátt   fyrir

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48