Tímarit.is   | Tímarit.is |
Search | Titles | Articles | News | About | FAQ |
login | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Heimskringla

PDF  | HQ_PDF  | TXT  |
Open in new window:
PDF  | HQ_PDF  | TXT  |


Vertical fit


You need the Adobe Reader Plugin to display this page


get Adobe Reader



Heimskringla

						WINNIPEG 19. OKT. 1932.

HEIMSKRINCLA

F> BLADSÍÐA

um og Norðmönnum, en ekki

vita menn hvernig þessar tvær

þjóðir fengu þessi nöfn hjá

þeim. Getið hefir verið til, að

skipverjar á fyrstu dökku vík-

ingaflotunum, er komu til ír-

Iands hafi verið klæddir dekkri

fötum en þeim, sem Norðmenn

irnir gengu í, en þetta er að-

eins laus tilgáta, sem ekki hef-

ir við neitt sögulegt að styðjast.

— Síðar voru Danir einnig

nefndir Daunits og Norðmenn

(og Noregur) Lochlann. En

ekki vita menn um uppruna

síðarnefnda orðsins. — Héruð-

in Donegal og Fingal fengu

nöfn sín af Dönum og Norð-

mönnum, er settust þar að,

líkt og Normandí á Frakklandi

fékk nafn sitt. Hinn frægi

stuðlaDergshellir á eynni Staffa,

Fingal-hellirinn, heitir því eig-

inlega Norðmanna-hellir. En í

í íslenzkunni hefir orðið fengið

óvætts merkingú (finngálkn —

centaur). Nafnið Dúngal mun

merkja hið sama og Donegal,

þ. e. Dúbh-gaill — svartur út-

lendingur — Dani.

Árið 851 átti Athelstan úr

Kent sjóorustu við danskan vík-

ingaflota og hafði betur. Er

þetta ein af þeim fáu sjóorust-

um, er Englendingar áttu við

víkinga. Höfðu víkingarnir

þenna vetur setu í Thanet, að

því er sumir halda, af því þeir

höfðu mist skíp sín. Sagt er

að danskir víkingar, 350 skip

samtals, hafi þetta sama ár

haldið upp eftir Thames-fljóti.

Árið eftir herjaði 350 skipa floti

danskra víkinga á Frísland, og

er haldið að það hafi verið

sami flotinn og árið áður hafði

farið upp Thames-fljót. Víking-

ar þessir fóru síðan norður

með Englandi og Skotlandi og

um Pettlandsfjörð vestur fyrir

og tóku Dyflini herskildi.

Árið 855 settust danskir vík-

ingar að í Sheppey, og eru vík-

ingar þar með seztir að í Eng-

landi á sama hátt og á írlandi,

og leiddi það eins og kunnugt

er síðar til þess, að Danir náðu

Englandi undir sig.

undantekningar, og ekki er orðum skáldsins yfir moldum

hver maðurinn þannig gerður. eins af vinum Jónasar: "Haf

Af því mun það stafa, að rit vegsemd og lof fyrir sérhverja

Jónasar Halgrímssonar eru nú sól, er sumar á jörðunni vek-

loks  að   koma  út  í  heildarút-  ur.''

gáfu, nærri níutíu árum eftir I "Sæll ertu, Jónas, því sólskin

dauða   hans.   Af   ljóðum   hans | og blóm þú söngst inn í dalina

— Æfiminning —

RIT

Jónasar   Hallgrímssonar.

íslendingar hafa löngum fund

ið talsvert til sín, og skal hér

ekki um það deilt, hvort svo sé

að maklegleikum eða ekki. En

ef þeir líta á sig að einhverju

Ieyti sem útvalda, þá er það

eðlilegt, að þeir semja sig ekki

að öllu að háttum annara þjóða,

enda gera þeir það ekki. Þeir

telja sig t. d. söguþjóðlog vita

það með góðum rökum, að

engin þjóð jafngömul á svo á-

gætar heimildir fyrir sögu sinni,

en þessa sögu sína eiga þeir

enn ekki til ritaða (nema þann-

ig séu taldar Árbækur Espólíns)

og þegar hæfur maður tókst á

hendur að rita hana, þá lögðu

þeir sig í framkróka um að búa

svo að honum, að því verki

fengi hann ekki lokið. Engin

önnur þjóð mun hafa sömu

sögu að segja, og annað lag

hafa þeir haft "frændurnir" í

Noregi. Þá þykjast þeir og af

bókmentum sínum, en sögu

þessara bókmenta hafa þeir

aldrei ritað. Þarna eru þeir líka

einstakir. Skáld segjast þeir

hafa átt mörg og góð, og eins

og allar aðrar þjóðir heimsins,

þykjast þeir hafa skáld sín í

heiðri. En þar skilur leiðirnar.

Rit stórskálda sinna gefa aðrar

þjóðir út af mikilli ræktarsemi

og þykjast í þeim brunnum eiga

sína dýrustu andlega fjársjóði.

Islendingar láta rit sinna stór-

skálda gjarna vera óútgefin, eða

a. m. k. ófáanleg, og látast þá

vel mentaðir ef þeir kunna nokk

ur skil á nÖfnum þeirra. Sjálf-

sagt má um það deila, hvernig

þetta beri að skýra, en þrátt

fyrir sjálfsþótta þjóðarinnar er

mér sem vel kristnum manni

(eg hefi verið bæði skírður og

fermdur) kærast að skoða það

sem lítillæti hjartans og þannig

í rauninn sem einkar hugð-

næma þjóðardygð.

En   flestar   reglur   eiga   sér

hafa að vísu komið þrjár út-

gáfur, hin litla útgáfa Bók-

mentafélagsins 1847, aukin og

að mörgu leyti sæmileg útgáfa

þess 1883, og loks fyrsta bindi

af fyrirhugaðri heildarútgáfu

1913. Sú útgáfa féll niður sök-

um dauða forleggjarans. En þó

að Jónas sé án efa það skáld-

ið, sem næst eftir Hallgrím Pét-

urson (þess má geta hér í

svigum, að þeir voru báðir einn

ar og sömu ættar)hefir sungið

sig dýpst inn í hjarta þjóðarinn

ar, þá hafa liðið svo lengri og

skemri tímabil að ljoð hans

hafa verið ófáanleg; auk þess

sem engin hinna fyrri útgáfna

tók yfir þau öll, að maður nú

ekki tali um rit hans í óbundnu

máli, eins og þau áttu þó marg-

faldlega skilið að gefast út.

Um þessa nýju og í alla staði

snildarlegu útgáfu annast Matt-

hías   Þórðarson,   sem  af  öllum

núlifandi mönnum er fróðastur

um   Jónas.     Af   henni   eru   nú

komin  út tvö hálfbindi,  en ¦—

hamingjan  góða! — með  ekki

minna en  þriggja  ára  millibili.

Fyrsta hálfbindið, sem tekur yf-

ir    meginið    af    ljóðmælunum,

kom  út  1929,  en í fyrri hluta

annars  bindis,  sem  nú  er  ný-

kominn,  eru  bréf  og ritgerðir,

þar á meðal sú ritgerð, sem olli

tímamótum í bókmentasögunni.

Mikið   vantar   á,   að   bréfasöfn

séu   ávalt  heillandi   til  lesturs,

enda  þótt  þau  kunni  að  vera

girnileg til fróðleiks;  en þó að

þetta hefti sé á fjórða hundrað

síður, mun þó ýmsum verða ó-

ljúft að leggja það frá sér, fyr

en þeir hafa lesið það frá upp-

hafi til enda, að undanteknum

ef til vill tveim ritgerðum þýdd-

um, sem margir munu einkum

lesa vegna málsins. Að vísu-er

ekki alt efni bréfanna skemti-

legt, eins og t. d. er Jónas skrif

ar þannig til Finns Magmisson-

ar ekki næsta löngu fyrir dauða

sinn: ". .. Það er annars ilt og

ómaklegt að eg skuli, eins og

þér getið nærri, verða með öllu

móti   að   forðast   að   koma   til

nokkurs manns — fyrir  klæð-

leysi   —'   þó   mér   standi   hin

beztu   hús   opin."     Og'aftur

nokkrum mánuðum síðar: ".. .

Eg er krafinn um húsaleiguna

fyrir  mánuðinn,   og  þess  utan

á   eg,   því   miður,    ekkert   að

borða  fyrir þessa  dagana."  —

Sumt   er  náttúrlega  dálítið   ó-

heflað,   því   hér   sést   Jónas   1

hversdagsfötunum. En ef D. H.

Lawrence  hefði  verið  svo  við-

kvæmur að prenta með grísku

letri   alt   það   í   sínum   bókum,

sem    Matthías    hefir    sýnilega

ekki talið hæfa að  senda út í

búningi rómverska letursins, þá

er  eg  hræddur  um  að  okkur,

sem    lítt    erum    grískulærðir,

yrði   seinunnið   að   lesa   "Lady

Chatterley's  Lover".   En   mörg

eru bréfin, einkum þau til Kon-

ráðs,  svo  full af ólgandi  gam-

ansemi, að það er dyllandi un-

un    að   lesa    þau.    Því    aldrei

bregst snildin, meðfædd og frá-

bær. Vitaskuld hefir aldrei nokk

ur maður haft þann torfhnaus

í hjarta stað, að hann hafi get-

að   kynst   ljóðum   Jónasar,   án

þess að elska hann; ástin kref-

ur minna gjalds en þess, sem

Jónas lætur fyrir hana. En  ef

slíkt væri mögulegt, verður þó

ástin til hans ennþá inilegri og

dýpri eftir lestur bréfanna. Við

þann   lestur   vellur   óviðráðan-

lega  upp  svo  mikið  af  mann-

legri   samúð.   Við   getum   ekki

komist hjá því að finna til þess

að þessi maður, svo undursam-

legur og frábær, var samt sem

áður   maður  rétt   eins   og   við

smælingjarnir.   Og   forsjóninni,

sem   gaf  Islandi  hann   einmitt

þegar það þarfnaðist hans svo

óumræðilega,   þökkum   við   al-

veg   ósjálfrátt   fyrir   hann   og

þína," kvað annar af höfuð-

snillingum 19. aldarinnar. Þess

er mikil þörf að hann geri það

enn, og vonandi stuðlar þessi

fagra og vandaða útgáfa að

því, að svo verði. Drengskapur

hans, fegurðarást og göfug-

mannleg hugsun er það sem

þjóðin hefir nú svo mikla þörf

á, þegar rógmælgi og óheiðar-

leiki í stjórnmálum og opinberu

lífi eru að gagnsýkja hana, og

hinn lakasti sori bókmentanna

er hafinn til skýjanna (jafnvel

með notkun almenningsfjár),

svo að*sýkingin megi fullkomn-

ast. Ef ritin hans Jónasar Hall-

grímssonar geta ekki orðið

varnarlyf gegn þeirri hættu, þá

er búið við, að ekki sé það

annarstaðar að finna í okkar

bókmentum. Útgáfan er því

næsta þörf og tímabær, og

þegar eg votta öllum hlutaðeig-

endum hugheilar þakkir mínar

fyrir hana, þá er eg viss um að

nokkuð margir taka þar undir.

Hins vildi eg óska, að henni

skilaði nokkuð hraðar áfram

framvegis, því ef bíða á önnur

þrjú ár eftir næsta hefti, þá er

það langur tími.

Það væri óviðeigandi að minn

ast þess ekki með maklegum

þökkum, hve furðulega ódýrar

þessar bækur eru. Eins og áður

er vikið að, er allur frágangur

hinn prýðilegasti og til einskis

sparað, en þó kosta þessar 40

arkir, sem komnar eru í stóru

broti, aðeins 13 krónur. En það

getur heldur ekki farið fram

hjá athugulum mönnun>, hve

sérstaklega ódýrar að eru allar

þær bækur, sem ísafoldarprent

smiðja gefur út. Svo mikið er

vísts, að það fer ekki framhjá

okkur, sem lítil höfum peninga-

ráðin, en talsverða löngun til

þess  að lesa góðar bækur,  en

BJÖRN   LOUIS   STEFÁNSSON

BYRON.

um einlægni þeirra þar og á-

hugi.

Þótt lífsbraut Björns heitins

væri ekki ávalt rósum stráð,

og lengst af væri hann fremur

fátækur að fé, þá taldi hann sig

þó verið hafa lánsmann; guð

hefði blessað líf sitt með heilsu,

þreki og hagleik, góðri konu

og hraustum og ræktarsömum

sonum. Fulla rænu hafði hann

til síðustu stundar. Þakklátur

sáttur og ókvíðinn steig hann

lausnarsporið mikla mánudag-

inn síðastliðinn 25. marz, á 76.

aldursári. Útför hans fór fram

frá útfararstofu Blaine-bæjar,

þá næstkomandi fimtudag, hinn

24. marz, og var fjölmenni við-

statt.   Undirritaður Jarðsöng.

Friðrik A. Friðriksson.

Björn Louis Byron fæddist

9. september 1856, að Ási í Þist-

ilfirði í Norður-Þingeyjarsýslu.

Foreldrar hans voru Stefán 111-

ugason, lærður skipa- og húsa-

smiður, og Sigurborg Guð-

mundsdóttir. Björn ólst upp að

Ási hjá foreldrum sínum, þar

til hann varð 19 ára, og tók

þegar snemma að læra smiðar

af föður sínum. Síðar stundaði

hann smíðanám hjá þjóðhaga-

smiðnum Friðgeiri í Garði, föð-

ur hinna kunnu bræðra, séra

Einars og Olgeirs kaupmanns

og þeirra bræðra. En Friðgeir

andaðist hálfu ári síðar en

Björn kom til hans. Smíðanámi

sínu lauk hann hjá Jóni Páls-

syni smið í Kvígildisdal er eink-

um var trésmiður, en ágæt-

lega lagvirkur á alt er hann

lagði hönd að. Þannig naut

•Björn ágætrar smíðakenslu og

varð  ágætur  smiður.

Að Garði kyntist Björn konu

sinni, sem varð, Guðrúnu Guð-

mundsdóttur Jónssonar. Hún

er fædd í Valakoti í Reyk'jadal

14. marz 1857. Lifir hún nú

mann sinn við allgóða heilsu.

Þau giftust árið 1887. Eftir

það dvöldu þau eitt ár á Rauf-

LEIKSAMKEPNI   f   WINNIPEG

arhöfn. Því næst fóru þau til

viljum sem allra minst að því Vesturheims og settust að í

gera að sníkja þær að láni á Winnipeg. Þar voru þau í 19

söfnunum.

Mbl.

EKKI   FER  ALT SEM  ÆTLAÐ

ER.

ár. Árið 1907 héldu þau vestur

á Kyrrahafsströnd, til Blaine,

Wash., og bjuggu þar síðan,

réttan  aldarfjórðung.

Athygli lesenda þessa blaðs

hefir áður verið vakin á hinu

mikilsverða starfi, sem The

Manitoba Dramatic League hef-

ir með höndum, með því að

stuðla að því að vekja áhuga

fyrir alþýðlegri leiklist í sveitum

og smábæjum fylkisins. Síðast-

liðið vor fór fram samkepni milli

leikflokka víðsvegar um fylkið,

og hlaut íslenzkur flokkur sig-

ur í einni kepninni. Leikflokk-

ur þessi var frá Árborg, og voru

þessir leikendur: Mrs. H. Dan-

íelsson, Mrs. A. Sigurðsson,

Mrs. M. Jónasson, Mr. S. Jó-

hannsson og Mr. T. Fjeldsted.

Nú er fyrirhugað að sigurveg-

ararnir frá því í vor heyi úr-

slitakepni sín á meðal hér í

Winnipeg í næstu viku. Fer

kepnin fram í The Little Theat-

re á Main St., föstudag og laug-

ard'ag,  28  og 29  okt.

Á sama tíma og ofanskráð^

frétt var afhent ritstjóra Hkr.

er þá var staddur á Gimli, var

til þess mælst, að vakin yrði í

blaðinu athygli á hinni árlegu

Hallowe'en skemtun stúkunnar,

sem haldin verður 31. október

næstkomandi. Verðlaun verða

gefin fyrir beztu búninga. Væri

æskilegt að sem flestir sækti

skemtunina.

Einnig er nú undir stjórn

stúkunnar, verið að. æfa fyrir

framsögn í íslenzku. Er $5 gull-

peningur að verðlaunum veitt-

ur, er Mrs. Joseph Skaptason

frá Selkirk góðfúslega gaf til

þessa. Á ensku verður og sam-

kepni í framsögn og silfur-

medalía gefin að launum.

Má af öllu þessu sjá, að stúka

þessi er ekki aðgerðalaus. Auk

bindindismálsins, lætur hún sig

íslenzkunám barna sig miklu

skifta og hefir fundi sína á ís-

lenzku. Á Mrs. Chiswell, sem

driffjöðrin er í viðhaldi þessa

ungmenna félagsskapar ósegj-

anlega mikið þakklæti skilið fyr

ir starf sitt í því efni, og það

starf hennar mætti vel verða

öðrum hvatning, að koma upp

unglingafélögum, sem fram

færu á íslenzku máli, en sem

hin nram-vitlausi aldarandi á

meðal vor virðist nú með öllu

orðið álíta óhugsanlegt.

HÆTTULEGUR MAÐUR.

Þeim varð 5 barna auðið.

Elztur er Jóhann Óli, fæddur á

Þrír menn gengu inn í Imper- | fslandi, kvæntur Rannveigu

ial bankann á horni Arlington . Sigurrós Sæmundsdóttur Björns

og Westminster stræta í Winni-; sonar, búsettur í Blaine; þá

peg, og ætluðu að ræna hann. J Lúðvík, dó á 1. ári; þá Þor-

Rétti einn maðurinn fram $10 grímur (Thor), kvæntur Mar-

seðil, sem hann bað að skifta. | jorie Josephine Hay, búsettur

Meðan bankastjórinn var að f Blaine; þá Guðmundur, dó á

telja peningana, tók eigandi 2. ári; þá Tryggvi Holm, hótel-

$10 seðilsins upp skammbyssu, stjóri í Bozoman og Billings, í

miðaði á bankastjórann ogíMontana; kona hans, Clara

heimtaði að hann rétti upp i Borgquist, af sænsk-norskum

hendurnar. í stað þess að hlýða: ættum, andaðist s.l. sumar.

þreifaði bankastjórinn eftir

skammbyssu bankans og lét

hvert skotið af öðru ríða á að-

komumenn. Urðu þeir svo skelk

aðir við það, að þeir tóku til

fótanna út úr bankanum og

upp í bifreið, er úti fyrir beið

þeirra og komust í burtu. Einn

þeirra misti byssu sína í vopna

leik þessum og annar hljóðaði

upp yfir sig, er skotinn var í

fótinn. Er bankastjórinn viss um

að hann særði tvo af ræningj-

unum. En alt um það komust

þeir undan og hafa ekki náðst.

Tíu dollara seðilinn, sem þeir

höfðu beðið að skifta, reyndu

þeir ekki að sækja í greipar

þessa vígdjarfa bankastjóra, svo

í raun og veru rændi hann ræn-

ingjana í stað þess að gefa þeim

tækifæri að ræna bankann. —

Mun það fágæft að svo fer fyr-

ir ræningjum, enda hefir hróð-

ur bankastjórans vaxið af við-

ureign sinni við illræðismenn

þessa.

Hr. Gísli Jónsson frá Ashern,

Man., kom hingað til bæjar á

föstudaginn var, og dvelur hér

í vetur hjá dóttur sinni og

tengdasyni, Mr. og Mrs. Stefán

Guttormsson. Fréttir sagði hann

engar sérstakar að norðan aðr-

ar en þær, að sumarið hefði

mátt heita mjög hagstætt, og

afkoma manna í góðu lagi. —

Garðar sagði hann að hefðu

sprottið tæplega í meðallagi,

sökum helzt til mikilla þurka,

aftur hefði grasspretta verið

góð, heybirgðir því miklar og

uppskera í meðallagi.

Fyrir nokkrum dögum fór að

bera' á manni í bænum, sem

iðju þá leggur fyrir sig að ráð-

ast á kvenfólk. Hefjr hann hag-

að sér mjög líkt manni þeim^

er hér kyrkti konur til fýstar

og fjár fyrir tveimur eða þrem-

ur árum. Fimm konur hafa

nú orðið varar við bófa þenna,

en sem betur fer, hefir hættunni

ávalt verið afstýrt, með því að

menn hafa verið í nánd. Bóf-

inn hefir tekið þessar konur

kverkataki, og sýnt þeim aðra

harðneskju til þess að yfirbuga

þær, en hefir til þessa verið

hrakinn frá illverkinu áður en

annað verra hefir af því hlotist.

Hefir nú lögreglan náð f

mann, sem hún álítur að sé

þorparinn.

Á konurnar hefir hann ráðist

úti að kvöldi til, en inn í hús

hefir hann ekki farið.

"Endurminningar"

Friðriks Guðmundssonar eru til

sölu hjá höfundinum við Mo-

zart, í bókaverzlun Ó. S. Thor-

geirssonar og á skrifstofu Hkr.

iFróðleg   og   skemtileg   bók   og

alla hans líka með hinum fögru  afar ódýr. ..Kostar aðeins $1.25.

Birni heitnum var  eg kunn-

ugur   tvö   síðustu   æfiár   hans.

Gerðist   hann   þá   aldrhníginn

mjög  og þróttlítill.  Minnið var

slófgað og hugurinn orðinn reik

ull.  Þeim mun  auðgerðara var

að lesa í sál hans, og sjá þær

uppistöður,   er   skaphöfn   hans

hvíldi á. Fann eg þar heilbrigð-

an  hugsunarhátt  og  góðgjarn-

an. Vildi Björn eigi gera á ann-

ara  manna  hluta,  var  strang-

orðheldinn og lagði kapp á skil

semi   í   viðskiftum.   Hann   var

löngum afskiftalaus um annara

hagi,  og  svo  orðvar,  að  hefði

hann    ekki    eitthvað    gott    að

segja um granna sína, þá mælti

hann sem fæst. Um heimili sitt

annaðist hann af fremsta megni

— unni konu sinni og mat hana

mikils. Þó gat hann verið ást-

vinum   sínum   örðugur   í   um-

gengni,  sakir orlyndis og geð-

ríkis,   er  tíðum  blossaði  fram,

en   hvarf   eins   snögt   og   það

kom. Hann var gæddur athug-

ulli greind, og sjálfstæður vel í

skoðunum. Enda viku þau hjón

snemma   úr   þyrpingu    alfara-

vegsins og gengu braut hinna

fáu, er þau hneigðust að starf-

semi Únítara í Winnipeg, þegar

fyr á árum.  Meðlimir íslenzku

Fríkirkjunnar í Blaine voru þau

bæði frá byrjun, og duldist eng-

Winnipegdeild Mentamálaráðs-

ins í Canada, undir- forstöðu

hr. Edward Anderson, K. C, til-

kynnir að hún hefji starf sitt

á þessu hausti með afar fróð-

legum fyrirlestrum, er fluttir

verði við háskólann, Theatre

"A" á Broadway, af hinum nafn

togaða fornfræðingi S. R. K.

Glanville, M. A., aðstoðar forn-

minjaverði við egypska og as-

sýriska gripasafnið í British

Museum í Lundúnum. Fyrir-

lestrarnir verða tveir og verða

fluttir föstudags- og laugar-

dagskvöldin í þessari viku og

byrja kl. 8.30. Efni hins fyrra

er "Fjársjóðir Tut-Anhk-Amen"

en hins síðara "Líf almennings

í Egyptalandi til forna". — Al-

menningi er leyfður aðgangur

að báðum fyrirlestrunum, en

aðgangur er settur 25c.

SMÁSÖGUR   OG   SKRÍTLUR

(Skrásettar   af   séra   Benedikt

Þórðarsyni í Selárdal.)

Ungtemplara-  og barnastúk-

an Gimli, No. 7 I. O. G. T. hóf

starf   sitt   eftir   sumarfríið   3.

september.    Voru     eftirfarandi

meðlimir settir í embætti fyrir

yfirstandandi   ársfjórðung:

FÆT — Ásta Johnson

ÆT — Guðrún Thomson

VT — Dóra Jakobsson

K — Ólöf Árnason

D — Anna Bjarnason

AD — Gústi Jakobsson

R — Alda Bjarnason

AR — Violet Einarsson

FR — María Josephson

G — Clara Einarsson

V — Lloyd Torfason

Sungnir voru ættjarðarsöngv-

ar eftir fund.

Meðlimatala stúkunnar er 70

Um 40—50 sækja að jafnaði

fundi.

Gunnar prófastur Pálsson (í

Hjarðarholti bróðir Bjarna land

læknis) heyrði sagt frá kerl-

ingu einni, er væri mjög blót-

söm. Við húsvitjun tók hann

kerlinguna tali, og spurði hana

að nokkrum spurningum, og

svaraði hún þeim allhæversk-

lega. Prófastur spyr hana þá,

hvað sá Vondi heiti. Kerling

skildi meininguna og nefndt

Rækall og svo við ítrekum

spurninganna Skolla og Satan.

en er prófasti líkuðu ekki nöfn

þessi, og innti eftir, hvort hann

héti ekki fleirum nöfnum, sem

væru þó í ritningum og öðrum

guðsorðabókum, fór kerlingu

að leiðast og segir: "Hann heit-

ir Djöfull og Andskoti og á

heima í helvíti og taktu þar við

honum."

Einu sinni lét Hálfdán prestur

Einarsson, (Síðast á Eyri f

Skutulsfirði, faðir Helga lekt-

ors) þegar hann var á Brjáns-

læk, stúlku nokkra, sem Elín

hét og alin var upp á Rauða-

sandi, lesa við húsvitjun grein

þessa: Við höfum talsmann hjá

föðurnum. Þegar stúlkan hefir

lesið greinina, spyr prestur,

hvort hún hafi nokkru

sinni heyrt þess getið eða

hvort hún hafi í nokkurri

bók séð og lesið, að vér hefðum

talsmann hjá föðurnum. "Nei",

segir Elín, "hvergi hefi eg þaO

heyrt eða séð, og nokkuð er

það, að enginn veit til þess á

öllum Rauðasandi." "Þá kalla

eg þá heldur fáfróða þar",

mælti prestur.              Blanda.

					
Hide thumbnails
Page 1
Page 1
Page 2
Page 2
Page 3
Page 3
Page 4
Page 4
Page 5
Page 5
Page 6
Page 6
Page 7
Page 7
Page 8
Page 8