Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						Vísir. Þriðjudagur 17. september 1974

VISIR

cTVlenningarmál

Útgefandi:

Framkvæmdastjóri:

Ritstjóri:

Fréttastjóri:

Kitstjórnarfulltrúi:

FréttastLerl. frétta:

Auglýsingastjóri:

Auglýsingar:

Afgreiðsla:

Ritstjorn:

Askriftargjald 600 kr

t lausasölu 35 kr. ein

Reykjaprent hf.

Sveinn R. Eyjólfsson

Jónas Kristjánsson

Jón Birgir Pétursson

Haukur Helgason

Björn Bjarnason

Skúli G. Jóhannesson

Hverfisgötu 44. Simar 11660 86611

Hverfisgötu 44. Simi 86611

Sioumúla 14. Simi 86611. 7 linur

á mánuði innanlands.

takio. Blaðaprent hf.

Góður andi í viðræðum

Viðræður rikisstjórnarinnar við Alþýðusam-

bandið ganga hægt, en vel og vinsamlega. Þetta

eru mikilvægustu viðræðurnar af þeim, sem

rikisstjórnin á nú við flesta aðila efnahagslifsins.

Þess vegna er ekki ónýtt, að góður andi skuli vera

i þeim.

Til þessa hafa viðræðurnar einkum snúizt um

launauppbætur til láglaunafólks. Með hugmynd-

inni um þessar uppbætur er stefnt að þvi að sam-

ræma tvö meginsjónarmið i efnahagsmálunum,

tryggja endurreisn atvinnuveganna á þann hátt,

að það komi sem minnst niður á láglaunafólki.

í þessu felst einnig, að horfið er frá niðurstöðu

kjarasamninganna i vetur sem leið, þegar há-

launamenn fengu yfirleitt töluvert meira en lág-

launamenn. Eftir samningana voru menn sam-

mála um, að það hefðu verið mistök að láta þá

fara úr skorðum á þennan hátt. Og nú er verið að

tala um að stiga skref til tekjujöfnunar i þjóðfé-

laginu.

Gengissig og gengislækkun og aðrar ráðstafan-

ir til að koma atvinnulifinu á traustari grundvöll

hljóta að koma niður á lifskjörum þjóðarinnar.

Við höfum lifað um efni fram á siðustu misserum

og einkum á siðustu mánuðum. En hinir lægst

launuðu i þjóðfélaginu geta siður en aðrir borið

skerðingu lifskjaranna. Þess vegna snúast við-

ræður rikisstjórnarinnar og Alþýðusambandsins

einkum um hag láglaunafólks.

Ekki hafa enn komið fram mótaðar hugmyndir

um , hvernig bæta megi láglaunafólki kjara-

skerðingu efnahagsaðgerðanna. Ýmsar leiðir

koma til greina og auðsjáanlega er æskilegast, að

sem bezt samráð verði höfð um valið. Aðalatriðið

er, að lausnin komi þeim að gagni, sem þurfa á

henni að halda, og komi þar að fullu gagni, en út-

vatnist ekki með greiðslum til.þeirra, sem betur

mega sin.

Nefnt hefur verið, að uppbótin komi að fullu á

mánaðartekjur, sem eru 50.000 krónur eða lægri,

og hluta til á tekjur, sem eru milli 50.000 og 60.000

króna, en ekki á tekjur þar fyrir ofan. Þegar

vinstri flokkarnir voru að ræða þessi mál i sam-

bandi við stjórnarmyndunartilraunir þeirra i

sumar, voru þeir með markið við 35.000 krónur,

en það er greinilega fulllág tala.

Viðræðuaðilar hafa enn ekki orðið sammála

um, hve lengi visitöluskerðingin og láglaunaupp-

bótin eigi að gilda. Rikisstjórnin hefur talað um

tólf mánuði en Alþýðusambandið sex, Unnt ætti

að vera að finna lausn á þessum ágreiningi.

Nokkuð hefur verið rætt um fjölskyldubætur og

niðurgreiðslur. í ljós hefur komið, að fjölskyldu-

bæturnar njóta minni vinsælda en áður, enda

hefurnotkun þeirra sem hagstjórnartækis gengið

út i öfgar. Fulltrúar Alþýðusambandsins vara

hins vegar við mikilli skerðingu niðurgreiðslna,

þótt þeir viðurkenni jafnframt, að óheilbrigt sé,

að niðurgreiðslur séu meiri en sem nemur dreif-

ingarkostnaði.

í viðræðunum hefur komið fram áhugi á að

kanna skattakerfið. Rikisstjórnin mun i dag eða

næstu daga ieggja fram upplýsingar um áhrif

siðustu breytingar á þvi. Að þeim upplýsingum

fengnum, má búast við töluverðum umræðum um

skattamál.

En kjarni málsins er sá, að báðir aðilar lita á

vandamálið sem verkefni til úrlausnar og hafa

þvi hingað til tekið ábyrga afstöðu til þess.

— JK

EINANGRUN EÐA

Haustsýning F.Í.M. er

einhver sú stærsta sem

félagið hefur haldið

fram að þessu. En deila

má um hvort þessi f jöldi

listamanna hafi haft

jákvæð áhrif á heildar-

svipinn, miðað við

sýningarnar undanfarin

ár. 366 verk voru sýnd

eftir 60 höfunda. Og ætti

að vera hægt að gera

einhvers konar úttekt á

málaranna á þessari sýningu láta

sér nægja að mála i rólegheitum,

hver i sinu horni. Það vantar alla

gerjun i andrúmsloftið,

spurningar um hversvegna og

hvernig. Sjúkdómurinn kemur

svo fram, t.d. i smæð myndanna,

sem á ekkert skylt við „intim-

isma" heldur þröngt sjónarsvið.

Smæðin leiðir svo óbeint til þess

að margir góðir málarar verða af

ófróðum dregnir i sama dilk og

skrautlistamenn, og myndir

þeirra keyptar sem skrauthlutir.

Það er að visu satt að erfitt er að

takast á við stórflötinn hér á

landi, fæstir hafa vinnustofur sem

gera slikt kleift, og erfitt er að

búsett i New York. Ég hef ekki

áöur séð svo margar myndir eftir

hana saman, og verð ég að játa að

ég varð fyrir nokkrum vonbrigð-

um. Hvað myndbyggingu snertir

eru myndir hennar allar meist-

aralegar. t uppstillingum

afmarkar . og vegur hún stöðu

hlutanna á fletinum með fáum

breiðum pensildráttum, með

einni áferð aðeins, að þvi virðist,

ofan á sterka lárétta-lóðrétta

beinagrind. Litirnir eru glóandi

og hlýir (og besta myndin, Nr. 11,

er hrifandi sambland þungra

forma og leikandi léttra pensil-

drátta).

Hygg ég að þetta auga fyrir

:;;:%

M||wi|

Hi

"«*-'.

Sigurjón Ólafsson: Bið að heilsa, frauðplast 1973

stöðu islenzkrar listar i

dag, eins og hún kemur

fram hjá hinum opin-

bera fulltrúa hennar,

FÍM.

Ekki er hægt annað en að ætla

aö mikil værð liggi yfir listum i

landinu, — værð sem á minna

skylt við hógværð en doða.

Minnir þetta ástand mig á slen

það sem einkenndi franska list

eftir heimsstyrjöldina siðari

þegar striðið hafði sogið merginn

úr yngri listamönnunum og hinir

gömlu meistarar virtust ekki

færir um að takast á við and-

rúmsloft eftirstriðsáranna.

Þá varð endurfæðing nútima-

listar ekki i Frakklandi, heldur i

New York. Ég veit ekki hvaðan

ætti að vænta endurfæðingarinn-

ar hérlendis. Ef til vill meðal

StiM manna, þott ekki hafi þeir

sýnt tilburði i þá átt ennþá. Hver

er ástæðan fyrir þessu sleni hér?

Ekki höfum við staðið i styrjöld

og tapað stoltinu. Ekki ætti dýr-

tiðin að hafa fengið svona mikið á

okkur, við erum vanir henni. Ég

held að slenið stafi að einhverju

leyti af listrænni einangrun, lista-

menn okkar hafa slórað við að

taka afstöðu til þeirrar þróunar

sem átt hefur sér stað i Banda-

rikjunum og Evrópu undanfarin

15-20 ár. Og slik sjálfseinangrun

er ófyrirgefanleg á þessum tim-

um fjölmiðlanna.

Hluti af þessum sjúkdómi er án

efa skortur á framsækni, flestir

lifa af stórum myndum. En ef

viljinn er fyrir hendi, þá er þetta

ekki óleysanlegt vandamál.

Sjúkdómurinn kemur einnig

fram i þvi að málarar hérlendis

virðast ekki gera sér ljóst að til

eru fleiri túlkunarmeðul og

aðgerðir en olia, akrýlik og vatns-

litir — og penslar. Þessi einbeit-

ing islenzkra listamanna i notkun

oliu og pensla hefur hins vegar

haft i för með sér að hér vinna

menn sem hafa náð stórkostlegu

valdi yfir þeim, menn eins og t.d.

Jóhann Briem, Einar Þorláksson

og Hringur Jóhannesson svo

aðeins fáir séu nefndir. En þessir

menn skara fram úr á kostnað

efnisdirfsku og myndstærðar.

Hvað er það svo sem hin stóra

mynd getur gert, og sú litla getur

ekki? Hún getur fyrst og fremst

(ef hún er góð) náð nánara sam-

bandi við áhorfanda. Ahorfandi

stendur ávallt utan við

smámyndir, þær eru fyrst og

fremst gluggi. Stór mynd verður

umhverfi, veggur, sem umlykur

áhorfanda, neyðir hann til að taka

afstöðu og gerir hann jafnframt

að leikara i þvi leikverki sem

myndin.er.

Bygging og

burðarþol

Að þessu sögðu, ber að geta

þess sem lof á skiíið, innan þess

sviðs sem listamennirnir hafa af-

markað sér. Gestur sýningarinn-

ar i þetta sinn er Lovisa Matthi-

asdóttir sem  lengi  hefur  verið

mbmmmmabmi

myndbyggingu hafi Lovisa hlotið

i arf frá meistara Hans Hofmann.

En við aðrar myndir hennar en

uppstillingar er ég ekki sáttur

(nema e.t.v. „Innan dyra"), þvi

tilhneiging Lovisu til „burðar-

þolsfræði" á myndfleti gerir hálf-

gerða steingjörvinga úr

mannverum og hestum. Maður

þarf að finna að listamaður (og

kona) sé að eiga við sérstaka

fyrirmynd vegna þeirra

eiginleika sem aðeins sú

fyrirmynd hafi. Ég hef á

tilfinningunni að Lovisu hafi

staðið nokkurn veginn á sama

hvort hún notaði mannverur og

dýr, eða epli.

Af öðrum málurum i sama sal

bera af þeir Hringur Jóhannesson

og Eirikur Smith, — menn með

gjörólikt skapferíi. Hringur er

natinn, rólegur og markviss og

byggir upp myndir sinar með

fáguöu handbragði og skáldlegri

innsýn inn i „epifaniur" daglegs

Hfs, hvernig pollur og ræsi i vegi

endurspegla byggðina i kring,

hvernig sjónvarpsskermur litur

út þegar slökkt er á honum.

Eirikur er aftur á móti meiri

ólgumaður og myndir hans eru

allar einhvers konar barátta,

návigi mannsins við náttúruöfl

sem hann annað hvort hverfur inn

i eða yfirbugar, túlkuð i sterkum

„dramatiskum" litum. Mynd

hans „Jónsmessunótt" er ein'

stærsta myndin á sýningunni, en

veldur ekki stærðinni að ég hygg.

Neðri hlutinn er of þétt hlaðinn

gagnvart þeim efri.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
8-9
8-9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16