Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						Visir. Þriðjudagur 17. september 1974

ENDURFÆÐING?

Jóhannes Jóhannesson er lik-

legast sá málari sem þrengstan

stakkinn sniður sér hérlendis. í

mörg ár hefur hann unnið við

rannsóknir á myndgildi hringsins

(og sólartáknið hefur e.t.v. verið

þar á bak við) og má finna leifar

af þeim athugunum i myndum

hans hér, en form hans eru nú

þétt læst i láréttum-lóðréttum

linum. E.t.v. of þétt, en samt

bjargar litaskyn Jóhannesar

honum að einhverju leyti úr

'prisundinni. Þykir mér liklegt að

Jóhannes sé einn þeirra sem

mundi græða á þvi að mála

stærra.

Kjartan Guðjónsson hefur

einnig lengi unnið við sama

vandamálið, hrynjandi mjórra

forma yfir myndflöt, og eru

myndir hans hér með beztu

lausnum sem ég hef séð frá

honum. Hörður Ágústsson vinnur

af miklum smekk úr liffræði-

legum formum og akrýlikmynd

Einars Þorlákssonar er unnin af

miklu öryggi á sviði þar sem

formleysi tekur oft stjórnina.

Litir hans eru gullfallegir og vildi

ég gjarnan sjá meira ogstærra af

myndum hans. Pastelmyndir

Einars.sérlega nr.129 og 130 voru

einnig mikil opinberun fyrir mig,

þvi að ég man ekki eftir að hafa

séð pastel svo skarplega notað i

abstrakt myndlist hérlendis.

Myndir þeirra Margrétar Jóels-

dóttur og Stephen . Fairbarns

komu mér einnig skemmtilega á

óvart og voru að minu viti einn af

hápunktum sýningarinnar. Bæði

var uppsetning verkanna frumleg

og áhrifarik, og leikur þeirra við

sjónhimnuna margslunginn og

skemmtilegur.   .

Tilþrif og tuggur

I salnum hinumegin er

heildarsvipurinn ekki eins góður.

Myndir þeirra Sigurðar örlygs-

sonar og Gunnars Arnar Gunn

arssonar bera þar af, svo gjör-

ólikar sem þær eru. Sigurður

hefur á skömmum tima unnið sig

út úr áhrifum Bretans Robyn

Dennys og náð að skapa sér eigin

„ikonografiu", einskonar

,,hryggliða"-tákn, sem hann svo

endurtekur yfir myndflötinn og

etur saman bogum og beinum

linum. Einna slökust af myndum

hans er nr. 85, þar sem ljósfjólu-

bláminn stendur ekki undir

hinum sterkari litum

Hvað mig snerti var Gunnar

örn Gunnarsson stjarna sams

konar sýningar fyrir tveim árum.

Pensildirfska      hans            og

„expressjónisk" meðferð hans á

mannslikamanum hituðu mér um

hjartarætur. „Nú loksins eigum

við einhvern sem reynir að feta I

spor Bacons og De Koonings, með

góðum árangri". sagði ég við

sjálfan mig. Pensildirfskan er

þarna enn, en eldmóðinum er ein-

hvern veginn ofgert og myndir

hans eru annaðhvort ofþandar,

eins og „Mynd" (nr. 46)

„„Varúð" (nr. 48) (og Gunnar

hlýtur að vita að „Peace" merki

og gasgrimureru orðnar tuggur i

myndlist), eða lausar við alla

spennu, eins og „næturlif" (nr.

50) og „ungur maður" (nr. 51)

Ein besta mynd Gunnars hér

er smámyndin „Brún kona", sem

þó ber mikinn svip af einni af

„Drottningum" De Kooning's.

En Gunnar á eftir að ná sér upp

aftur, og fáum treysti ég betur til

að blása i glæður islenzkrar

myndlistar.

Björg Þorsteinsdóttir á hér

triptik sem slær augað með

skærum litum eins og löðrungur.

En þótt hún leysi hér það form-

lega myndavandamál sem hún er

að glima við, finnst mér vanda-

málið sjálft hálf yfirborðskennt,

og skilur þannig litið eftir. Þarf

hún að setja sér fyrir erfiðari

þrautir. Hér samanburður við

Gunnar Orn athyglisverður, þvi

hann hleður myndir sinar svo

miklum möguleikum og þær riða

myndbyggingunni nær að fullu.

Björg á hér einnig verk af

poppuppruna sem nefnist

„Dialogus", en bæði hugmyndin

Barbara Árnason: Vængir, lopi 1972.

(varir...) og meðferð hennar eru

orðnar hálfgerðar tuggur.

Einar Hákonarson á hér ein-

göngu litlar myndir, sem er

skaði, þvi form hans eru of sterk

fyrir svo litla fleti. Einnig

skemma rammar þeir sem hann

notar nokkuð fyrir myndunum.

Verk Eliasar B. Halldórssonar

þekkti ég ekki fyrir, en hann kom

mér á óvart með fágaðri mynd-

byggingu og finlegri meðferð á

mjúkum formum. Kristján

Guðnason vinnur einnig of smátt.

hrynjandi forma hans er lifleg en

litirnir bera myndirnar ofurliði.

Held ég að þegar hann er betur

búinn að skoða 1911-12 myndir

Kandinskys, þá muni rætast úr

þessu fyrir honum. Ragnheiður

Jónsdóttir Ream minnir dálitið á

Lovisu i litameðferð og fyrir-

myndavali, sem leggur meiri

áherslu á sérstök sjónarmið.

Sigurþór Jakobsson er of hógvæ'r i

vali á viðgangsefni, og virðast

lausnir hans á þvi ekki athyglis-

verðar. Sigriður Björnsdóttir

virðist mér aftur á móti takast á

við óf mikið á of litlum fleti, form

hennar eru of óróleg og þétt til að

ramminn geti haldi þeim i

skefjum. OrygurSigurðsson á hér

þrjú stór verk, mynd af Eiriki

Kristóferssyni sem er eitt besta

„portrett" sem ég hef séð eftir

hann, en aftur á móti eru stór-

myndir hans af fornköppum al-

gjörlega misheppnaðar, og verða

risastórar teiknimyndir. Eyborg

Guðmundsdóttir vinnur enn við

geómetrisk dæmi, sem ekki

ganga upp. Liklega eru það sömu

dæmin og „Afstraksjtfn-

Création" málararnir leystu i

Paris i kringum 1930.

Yfírvegun á formum

Að vefnaði bera verk Barböru

Árnason af, bæði frá myndrænu

og tæknilegu sjónarmiði, og

svipaða sérstöðu hefur Leifur

Breiðf jörð einnig i glermynd sinni

— þó hann sé að visu sá eini i

þeirri grein sem viðstaddur er.

Meðal teikninga grafik og vatns-

litamynda sýna verk Jóhönnu

Bogadóttur að hún er að verða

okkar besta grafikmanneskja,

sem sérstaka tilfinningu fyrir

áferð. Kolámyndir Snorra Sveins

Friðrikssonar eru unnar af

snerpu sem   minnir á Hartung.

Meðal höggmyndanna er upp-

skeran ekki eins rikuleg. Sigurjón

Ólafsson sýnir enn hve hug-

myndaflug hans er frjótt i „Bið að

heilsa", frauðplastmynd þar sem

hann vinnur úr hrynjandi lif-

rænna bogaforma og fiatra vél-

forma, og nær að skapa verk sem

býr yfir stórkostlegum og

glettunum sannfæringarkrafti.

Vona ég að Sigurjón fái þessa

mynd steypta stærri sem fyrst og

að hún verði sett á almannafæri

Guðmundur Benediktsson

vinnur staðfast við yfirvegum á

einföldum standandi formum og

lausnir hans eru bæði þroskaðar

og áhrifarikar. Hallsteinn

Sigurðsson gerir sig liklegan til

að beina nýjum straumum inn i

islenska þrividdarlist. Stein og

gifsmyndir hans eru greinilega

nemendaverk, þung form sem

skapa litla spennu. „Ferningar"

hans eru hins vegar nýnæmi. Þeir

MYNDLIST

eftir Aðalstein

Ingólfsson

eru greinilega innblásnir af

„Cubi" bandariska snillingsins

David Smith, þar sem ferningar

úr stáli mynda hrynjanda i

kringum miðöxul. En þar sem

„Cubi" Smits eru margir i eðli

sinu miðaðir við „Beint-á"

lesningu, raðar Hallsteinn

ferningum sinum i kringum aðal-

öxul, og býður þannig upp á

kringumgöngu. Finnst mér að

verk hans mættu vera enn stærri

til að hafa fyllri áhrif.

Jóhann Eyfells er á góðri leið

með að skapa sér einhvern

alislenskasta höggmyndastil sem

til er. Mér finnst lausnir hans enn

nokkuð einhæfar, en sjálfsagt á

hann eftir að nýta frekar þá

möguleika sem efnið býður upp á.

Sævar Danielsson sýnir þrjú smá

og meinfyndin verk ( úr keramik

?) og Þorbjörg Pálsdóttir er upp á

sitt besta með „Tvö börn", og er

vonandi laus við þá yfir-

„dramatik" sem einkenndi fyrri

myndir hennar.

Hringur Jóhannesson: Rafmagnsleysi, olia 1974.

Steinþór Sigurðsson: Leikmynd úr Tobacco Road.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
8-9
8-9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16