Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Lesbók Morgunblašsins

og  
S M Þ M F F L
. . . . . 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31 . . . . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 24. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Morgunblašiš


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Lesbók Morgunblašsins

						Eftir Mercé
Rodoreda
„V iltu sjá?" var hann vanur að
segja. í þessum blómareit, sem ekkert
var, ræktaði maðurinn minn georgín-
ur á hverju ári. Hann gerði holu með
íleyg í mjúka moldina, og ég rétti honum
laukana einn eftir annan, og hann setti
þá niður og þakti þá varlega. Og á
kvöldin, þegar hann sagði „komdu"
og vafði mig örmum og lét mig halla
jnér að öxl sér, — hann sagðist ekki
geta sofnað án mín —, þá fann ég þessa
unaðslegu lykt af mold, jafnvel þótt
hann hefði þvegið sér um hendurnar.
Og maðurinn minn sagði, að georgín-
urnar væru börnin okkar, því að hann
var þannig maður, skal ég segja ykkur,
fullur af glensi og gríni til að koma
¦mér til að hlæja. Ég vökvaði þær á
hverjum degi, og þegar maðurinn minn
kom heim frá vinnu, þá sá hann, jafn-
skjótt og hann gekk inn í garðinn, að
inoldin í reitnum var rök, og hann
sagði um leið og hann kyssti mig: „Ertu
búin að vökva georgínurnar?" Og mér
sem þótti svo lítið til um þessi blóm,
þegar ég var ung, af því að þau ilma
svo sterkt! En núna, þegar ég geng
framhjá blómabúð eða garði, þar sem
vaxa georgínur, þá staldra ég við til
að horfa á þær, og það er eins og hönd,
stór hönd og sterk, grípi um hjarta
mér og þrýsti það snögglega, og það
kemur yfir mig nokkurs konar vanlíð-
an.
Jr annig var, að þegar við giftum
okkur, þá lá við, að faðir minn afneit-
aði mér, vegna þess að hann vildi ekki,
að ég giftist manninum mínum, af því
að maðurinn minn var óskilgetinn; en ég
var yfir mig ástfangin og hlustaði ekki á
hann, og að ári liðnu dó faðir minn.
í fyrstu hélt ég, að hann hefði dáið, af
því að hann var orðinn gamall, en
eftir því sem árin liðu, gerði ég mér
grein fyrir, að hann hafði tekið sér
svo nærri óhlýðni mína, að hún reið
honum að fullu. Og stundum á kvöldin,
þegar maðurinn minn sagði „komdu",
langaði (mig til að gráta.
Við vorum hamingjusöm, við elskuð-
um hvort annað og höfðum nóg í okk-
ur og á, því að ég hafði vinnu: ég saum-
aði barnaföt, og saumastofan, sem ég
vann fyrir, var ánægð með mig, og við
lögðum alltaf eitthvað fyrir, ef ske
kynni, að annað hvort okkar veiktist....
Þið sjáið mig núna, og vera má, að þið
haldið, að þannig hafi ég alltaf litið
út, ekki satt? Ef þið bara vissuð, hvað
ég var snotur . . . Meðan við vorum að
draga okkur saman, kom fyrir stund-
um, að maðurinn minn varð þegjanda-
legur og gerði ekkert annað en að horfa
á mig, og svo strauk hann mér um
kinnina með einum fingri og sagði lágt,
eins og hann skammaðist sin ofurlítið
fyrir að segja það: „Fallega stúlkan
mín". Ekki svo að skilja, að ég væri ein
af þessum stúlkum, sem tekið er eftir,
alls  ekki,  en ég  hafði sindrandi  augu
og blíð: þau minntu á flauel...., Afsak-
ið, en ég get talað þannig núna, það
er eins og að tala um látna dóttur. Þið
skiljið, hvað ég á við. Ég hugsa, að
ógæfan hafi stafað af því, að ég þrosk-
aðist mjög snemma, og hún byrjaði,
þegar árin tóku að segja til sín. Áður
fyrr var ég aldrei í vondu skapi nema
nokkra daga í mánuðinum, og þegar
ég var í vondu skapi, sagði maðurinn
minn hlæjandi: „Ég veit, hvað er á
ferðinni". Og hann hafði alltaf rétt
fyrir sér. Og það var einmitt á breyt-
ingartímabilinu, sem maðurinn minn
missti stöðuna. Eigandinn varð gjald-
þrota, og þegar maðurinn minn hafði
verið heima fyrir í nokkra mánuði,
aðgerðaiaus og niðurdreginn, jafnvel
þótt ég segði honum að vera ekki með
áhyggjur, þar sem við hefðum nóg að
bíta og brenna, þá var það, að vinur
hans, sem var þjónn, fór að tala um það
við hann, að þjónsstaðan væri ekki sem
verst starf og þar að auki fremur auð-
velt, og hann gerðist þjónn, þótt hann
ætti í rauninni betur heima á skrif-
stofu.
" egar maðurinn minn hafði gegnt
þessu þjónsstarfi í sjö eða átta mánuði,
varð ég lasin af blóðleysi, þar sem ég
lagði hart að mér við vinnu og gat ekki
sofið á nóttunni; það var af því, að ég
beið eftir manninum mínum, þegar hann
kom seint heim, og síðan var mér ó-
mögulegt að festa blund. Hann svaf
vært, en á meðan hann svaf, bylti hann
sér  alltaf  í  rúminu  og  svipti  af   mér
	^-
LJOÐ	
Eftír   Friðrik   Guðna	
Glitvana orð	En vonglaðar tungur
eins og kynlegir kvistir	á vegunum ávallt
spretta	syngja
á kalviðarhríslum skóga	vaxa mun fjóla í garði
er   frostnætur	þar   dögg   svalar
þola —	stráum.
Lind streymir þurr	Svifglaðir vængir
og  þögninni  er  stakkur	um ljósvakann bláan
skorinn	líða
þjóð gleymir ljóma og hljómi	leiðin mun öllum greið
þess gulls er hún	er til vegar
sáði.	spyrja.
sænginni.  Því var það,  að við seldum
hjónarúmið og keyptum okkur tvö rúm.
Þannig tókum við að fjarlægjast hvort
annað. Þegar tunglsljós var úti, horfði
ég  á   hann   úr   rúminu   mínu,   og   mér
fannst   sem   hann   væri   langt,   langt   f
burtu,   því   að   við   gátum   ekki   snert
hvort   annað,   og  það  var  eins  og við
værum ekki lengur til hvort fyrir öðru.
„Sefurðu?" spurði ég, og ef hann sagði
„nei", varð ég róleg, af því að ég hafði
heyrt   í   honum   röddina.   Og   ef   hann
svaf og svaraði mér ekki . . . Þarna sjá-
ið  þið,   hvað  smámunir  geta  gert  eina
manneskju     óhamingjusama.    Og    svo
kom að því, að ég fór að halda, að hann
léti sem hann svæfi, þegar hann svar-
aði mér ekki,   og  grét ég þá  í hljóði,
alein;   þannig   var   að   maðurinn   minn
vann í kaffihúsi á Römblunni,  og þar
er  allt  fullt  af  stúlkum.   Eina  nóttina
grét ég af því, að ég var að hugsa um
föður   minn,   sem   hlaut   að   hafa   dáið
einn og yfirgefinn, þar sem hann hafði
misst mig,  einungis  vegna þess,  að ég
elskaði   manninn    minn.   í   þetta   sinn
reis    maðurinn    minn    upp,    settist    á
rúmstokkinn hjá mér og spurði: „Hvað
gengur að þér?" í stað þess að sefast,
tók ég að gráta enn sárar, og maðurinn
mmn  lagðist  þá  við  hliðina á  mér  og
vafði mig örmum og lét mig halla mér
að öxl sér,  eins og hann var vanur að
gera   áður   fyrr.   Hann   sagði:   „Ekki   á
morgun heldur hinn er sunnudagui', og
þá skulum  við setja niður  georgínurn-
ar. Reyndu nú að sofna". En við gátum,
ekki sofið, og við sáum birta af degij
og þennan sama dag,  þegar hann koni
heim frá vinnu, sagðist hann vera dauð-
þreyttur   og   með   höfuðverk,   og   það
væri allt mér að kenna. Ég hitaði hon-
um te, en hann vildi það ekki. Að lok-
um tók hann inn aspiríntöflu, og hann.
var náfölur.
N,
okkrum dögum síðar sagði hann
við  mig:   „Manstu  eftir  stúlkunni,  sem
3. júií 1966
¦LESBOK MORGUNBLAÐSINS    3
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16