Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 7. blaš - Pįskadagur 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Vķsir


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir Sunnudagsblaš

						VÍSIR   SUNNUDAGSBLAÐ
svo heppinn, að fá inni i At-
vinndeild háskólans, þannig að
hann getur stundað list sína utan
við glaum og skarkala bæjarins.
Hann kýs að lifa í kyrrþei, hefir
Gamall
danskur
Græn-
lands-
fari
sig ekki í frammi, er ómann-
blendinn og allt að þvi feiminn,,
en ósvikinn listamaður í ollu
sínu eðli.
Mér er það ljóst, að eg er að
gera listamanninum bjaraar-
greiða með því, að gera hann'að
umtalsefni í blöðum. Honum er
það þvert um geð og hann á
ekki á því sökina. Hér á dögun-
um rakst eg inn til hans, ásamt
yini mínum Eggert Stefánssyni,
sem allt fagurt kann að meta og
dásama. Við dvöldum þarna
góða stund og fengum að sjá
ýms þau verk," sem listamaður-
inn hafði þá með höndum. Sum-
um var að mestu lokið, önnur
komin miðja vega og önnur í
upphafi vega. En þetta var á-
nægjuleg stund og ógleymanleg.
Er við kvöddum og vorum
komnir út fyrir dyrnar, sagði
Eggert Stefánsson: „Gunnlaug-
ur Blöndal er Jónas Hallgríms-
son íslenzkra málara." Fleiri orð
viðhafði hann ekki, en sagði
þessa setningu af mikilli tilfinn-
ingu. En er ekki einmitt mikið
til i þessu? Jónas Hallgrímsson
er Ijúfasta skáld okkar Islend-
inga.  Hann  hafði  næmt  auga
fyrir litum, eins og sendiherra
Dana- rakti ekki alls fyrir
löngu í grein, er birtist i timarit-
inu „Jörð". Blái liturinn eink-
um, guli og græni liturinn einn-
ig, eiga rík ítök í ljóðum Jónas-
ar. Það eru þessir sömu litir,
sem Gunnlaugur Blöndal notar
mest, og söm er hans snilld í
línum og litameðferð á mynd-
listarsviðinu og Jónasar Hall-
grímssonar í ljóðagerðinni og
orðsins formi.
Það kæmi mér ekki á óvart,
þótt Gunnlaugur Blöndal yrði
íslenzku þjóðinni hugljúfastur
allra íslenzkra málara, er fram
líða stundir, á sinn máta og
Jónas Hallgrímsson er enn í dag
í skáldahópnum. En margir eru
þeir, sem fullrar viðurkennirig-
ar njóta einnig, þótt eðlið sé ann-
að og annar blærinn yfir mynd-
um þeirra, og vil eg á engan hátt
á þá halla, né varpa rýrð á verk
þeirra.
Kristján Guðlaugsson.
FRÁ  ANNARI STJÖRNU
1 suðlægu héraði á stjörnu
einni, hafði hræðileg óhamingja
dunið yfir. í þrumuveðri og
stórflóði, samfara jarðskjálfta,
höfðu þrjú þorp fallið í rúst, og
garðar, akrar, skógar og allur
jarðargróði eyðilagst. Fjöldi
manna og dýra hafði farist, en
það sem hryggilegast var, að nú
vantaði með öllu blóm til þess
að leggja á líkami hinna dánu
og skreyta með grafir þeirra.
Fyrir öllu öðru var séð þegar
i stað. Sendiboðar höfðu farið
um nálæg hcruð slrax ef tir að ó-
hamingjan hafði dunið yfir til
þess að biðja um hjálp og frá
öllum turnum héraðsins ómaði
hið grátbljúga, fornhelga Ijóð
til gyðju miskunnseminnaií, sem
lét enga sál ósnortna.
Or öllum bæjum og sveitum
komu heilir hópar af hjálpfús-
um og brjóstgóðum mönnum,
og fólkið, sem misst hafði þakið
ofan af höfðinu á sér, fékk ótal
tilboð frá æltingjum og vinum
eða þá ókunnugum um að búa
hjá þeim. Föt og fæði, vagnar
og hestar, verkfæri, steinar og
viður og margir aðrir hlutir
voru flutt að úr öllum áttum, og
meðan öldungar, konur og
börn voru flutl i burtu ineð allri
þgirri umhyggjusemi, er bezta
getur, meðan sumir þvoðu sar
manna og bundið var um þau
og leitað var hinna dauðu undir
rústunum, þá voru aðrir önnum
Eftir  Hermann   Hesse.
kafnir við að rýma föllnum þök-
um úr vegi, setja stoðir undir
hálffallin hús og gera annan
nauðsynlegan undirbúning, svo
að byggjá mætti á nýjan leik.
Og enda þótt ennþá lægi í loft-
inu einhver skelfing eftir þenna
hræðilega atburð og hryggð og
lolningarfull þögn gagntæki þá
sem eftir lifðu, er þeir minntust
hinna dánu, þá máttf þó sjá og
beyra í svip og máli fólksins
þægilega starfsgleði og Iotning-
arfullan hátíðabrag; því að ein-
ingin til dáðrakkrar athafnar og
örfandi vissa um að verið væri
að framkvæma knýjandi nauð-
syn, fagra og þakkarverða í
senn, fyllti hjörtu allra. Til að
byrja með hafði ótti og þögn
livill yfir öllu, en brátt tóku að
heyrast glaðlegar raddir hér og
hvar, og farið var að syngja lög
við vinnuna, og e'ins og ætla má,
var efst á blaði þess, er sungið
var, gamlir orðskviðir: „Sælt er
að hjálpa þeiin, sem ratað hefir
i neyð, drekkur ekki hjarta hans
góðverkið eins og þurr jörð
fyrstu regndropana og endur-
gjaldið er blóin. og þakkar-
gjörð?" Og: „Hreinleiki guðs
vakir yfir sameiginlegu starfi".
En blómaskorturinn - hann
var mjög tilfinnanlegur. Að visu
höfðu líkin, sem fvrst fundust,
verið skreytt blómum og grein-
um, sem týnd höfðu verið í hin-
um sundurtættu görðum. Þá
höfðu öll fáanleg blóm verið
sótt í nágrennið. En það var al-
veg einstakt óhapp, að það voru
einmitt þorpin, er eyðilögðust,
sem höfðu átt stærstu og fall-
egustu blómgarðana á þessum
tíma ársins. Þangað höfðu menn
flykkst á hverju ári, til þess að
sjá narissur og krókusa, en
hvergi voru þau eins mörg eða
litfögur og þroskuð; og nú var
þetta allt ýmisl skemml eða
eyðilagt. Og því slóðu menn nú
ráðþrota og vissu ekki hvernig
erfðavenjunum yrði fylgt með
öll þessi lik, en þær heimta þó,
að sérhver maður eða dýr, sem
deyr, skuli vera ríkulega skreytt
blónmni sinnar árstíðar, og að
greftrunin verði því viðhafnar-
mciri því skyndilegra og hryggi-
legra sem skapadægrið verður.
Öldungur héraðsins var einn
af þeim allra fyrslu, er kom til
hjalpar. Hann ók í vagni. Spurn-
insurii, kveins-töfurii oo baenuni
rigndj yfir hann. er hann koin,
svo að hann átli erfitt með að
halda andlegu jafnvægi. En
hann áttaði sig brátt, augu hans
ljómuðu af sainúð, rómur.hans
var hreinn og þægilegur, og yfir
vörum hans undir hvítu skegg-
inu, hvíldi góðmannlegt bros,
sem fór þessum vitringi og ráð-
gjafa svo undur vel.
„Vinir mínir", sagði haim,
„óhamingja hefir dunið yfir
okkur, og vilja guðirnir reyna
okkur með því. Allt sem hér hef-
ir eyðilagst byggjum við bráð-
lega upp á ný og gefum bræðr-
um okkar, pg eg þakka guðun-
um fyrir það, að þetta kom fyrir
mig á gamalsaldri, og eins fyrir
það, að þið eruð hingað komin
og hafið yfirgefið heimili ykkar
til þess að hjálpa bræðrum ykk-
ar. En hvar fáum við nú blóm
til að leggja á líkami hinna dánu
eins og vei-a ber fyrir ummynd-
unarhátíð þeirra? Því að það
hefir aldrei komið fyrir svo
langl eg man, að einn einasti af
þessum þreyttu pílagrimum
hafi verið grafinn án rikulcgrar
blómfórnar. Þetta vitið þið
líka."
„Já,"' hrópuðu allir, „við vil-
um það, við vitum ]jað."
„Eg veit það," sagði öldung-
urinn í föðurlegum rómi. „Vinir
mínir,- eg vikli aðeins benda á
hvað við eigum að gera. Við
verðum að flytja líkami hinna
framlioiui, sem við geUmi ekki
grafið í dag vegna blómaskorts,
upp í háf jöllin, í musterið
mikla, þar sem enn er snjór. Þar
geymast þeir órotnaðir þangað
til við höfum. aflað blómanna.
En það er ekki nema einum til
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16