Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Tķminn Sunnudagsblaš

og  
S M Þ M F F L
. . . . . . 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 . . . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |

Ašalrit:

Tķminn


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Tķminn Sunnudagsblaš

						.?ITKISBURÐIB VBÁ ÐAKKLÁTtTlf SIÚKLtl
I^ins aononi X n»
UKJBKA.  IlELTISIJiS,   |
œrrr »vt kiiiiukkt
"Wsnmp^r Jiinotíoa,
H&ifcrirfiDz.A.Owan
BSslíi me. 4,
meSal tH s
haílsu, Mc8 fakklasti
fjolagsÍM c$p lieilkós
gmg ni Imss «r Je# yfe
Dr. Owen í Chicano hefur á boðstólum rafmagnsbelti með axlaböndum númer
þrjú og fjögur, þjáður fslendingur sannreynir lækningamátt þessa tækis og
annar gerir gangskör að  því að selja beltin  á  íslandi.
hin mesta blóðtaka, voru viðbrögð-
in eigi að síður þau, að hreppsnefnd-
ir keyptu oft og iðulega af sér sveít-
arómaga með því að leggja þeim tli
farareyri.
ÞaS voru margar þúsundir íslend-
inga, sem sópuðust úr landi — ara-
grúi af hinu mannvænlegasta fólki.
Þessir vesturfarar fluttu auðvitafi
með sér trúna á kynjalyfin, og þeir
voru svo heppnir, að í Vesturheimi
var engin þurrð á mönnum, sem gátlt
orðið slíku fólki að liði. Þar var
jafnvel enn fleira af slíku á bo<f-
stólum en austan hafsins, þó hvorkj
væru elixírarnir þar kenndir við
Kína né hinn æðsta guð Indverja.
Auglýsingarnar í VesturheimsblöS-
unum íslenzku bera það með sér,
að til nokkurs hefur verið að vinna.
Þó var það fyrst og fremst eitt
lækningatæki, sem varð Vestur-fs-
lendingum sönn heilsubót: Rafmagns
belti dr. Owens í Chicago.
Meðal þeirra manna, sem fluttust
af landi brott árið 1879, var Jóá
nokkur Ólafsson, eyfirzkur maðu&
fóstursonur Þorsteins Daníelssonar á
Skipalóni. Hann hafði gegnt skrifarö-
störfum hjá amtmönnum og sýslu-
mönnum norðan lands og austan, eij
ekki vegnað vel, enda var hann mifc-
ill drykkjumaður. Varð fósturfaðír
hans  hvað  eftir   annað   að   greiðá
XVIII.
Áiiuegur hluti íslenzku þjc-.......>¦
ar á síðari hluta nítjándu aldar lét
að minnsta kosti að sér hvarfla, að
menn gætu varðveitt heilsu sína og
unnið bug á margvíslegum sjúkdóm-
um og meinsemdum með svo ein-
földu ráði að kaupa sér nokkur glös
af k: njalyfjum í kauptíð hverri og
mjatla árlangt í sig bitter í dropa-
tali. Allmargir trúðu statt og stöð-
ugt á þvílíka heilsuvernd.
Um svipað leyti reis flóðalda Vest-
urheimsferðanna fjöllunum hærra.
Fólk var gripið þeirri trú, að efna-
hagslegri velmegun þess og niðja
þeirra yrði auðveldlega borgið um
aldur og ævi, ef það hyrfi brott úr
Fímmta grein
heimkynni sínu og næmi nýtt land
á eyðisléttum Kanada. Þeir, sem sáu
sér þann leik á borði að hagnast á
vesturförunum, beittu svipuðum að-
ferðum og kynjalyfjasalarnir: Ríkis-
stjórnir stórra landa, þar sem allt
varð að reisa frá grunni, vildu laða
til sín sem flest fólk, svo að nógu
mörg bök yrðu til þess að bera byrð-
arnar. Eigendur gufuskipafélaga og
járnbrautarfélaga sáu hilla undir mik
inn gróða, ef straumurinn vestur um
haf yrði nógu stríður. Þessir aðilar
gerðu því út af örkinni menn, sem
ferðuðust fram og aftur um Evrópu-
lönd til þess að gylla vesturfarir fyr-
ir fólki. Slíkir menn komu þráfald-
lega til íslands, ævinlega íslenzkir
að kyni, auk þess sem ráðnir voru
hér svonefndir agentar, er búsettir
voru í landinu. Þessir menn fengu
gjald fyrir hvert höfuð, sem þeir
skiluðu vestur yfir Atlantshafið. Og
þó að mörgum ofbyði vesturfarirn-
ar,   sem  í  raun  og  sannleika   voru
skuldir hans, en þó lenti hann eigl
að síður á sveit.
Jón skrifari nam land í Argyle-
byggð, þar sem hann nefndi Brú —
hlóð sér þar kofa úr plógstrengjum,
viðlíka að stærð og dálítið hesthús Í
hinni eyfirzku heimasveit hans, refti
yfir tóftina með röftum og lurkum
og festi léreftsdulu á vegginn yfir
rekkju sinni, en gróf gryfju í gólf-
ið, þar sem hann geymdi rótarávexti
sér til matar. f þessum híbýlum hafð-
ist hann við á þriðja ár og tók þar
þeim sinnaskiptum, að hann gerðist
bindindismaður og meðal styrkustu
stoða svonefnds Siðbótarfélags, er ís-
lendingar stofnuðu þar vestra.
Nú segir ekki meira af Jóni í ná-
lega fimmtán ár. Þá var það haustið
1893, að dr. Owen í Chicago tók aö
auglýsa rafmagnsbelti sín í Lögbergi.
Fylgdu þar með vottorð manna, sem
flestir virðast hafa verið danskir eða
norskir, er læknazt höfðu af gigt,
höfuðverk, lömun  og meltingartrufl-
m
T I M I N N
SUNNUDAGSBLAÐ
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 409
Blašsķša 409
Blašsķša 410
Blašsķša 410
Blašsķša 411
Blašsķša 411
Blašsķša 412
Blašsķša 412
Blašsķša 413
Blašsķša 413
Blašsķša 414
Blašsķša 414
Blašsķša 415
Blašsķša 415
Blašsķša 416
Blašsķša 416
Blašsķša 417
Blašsķša 417
Blašsķša 418
Blašsķša 418
Blašsķša 419
Blašsķša 419
Blašsķša 420
Blašsķša 420
Blašsķša 421
Blašsķša 421
Blašsķša 422
Blašsķša 422
Blašsķša 423
Blašsķša 423
Blašsķša 424
Blašsķša 424
Blašsķša 425
Blašsķša 425
Blašsķša 426
Blašsķša 426
Blašsķša 427
Blašsķša 427
Blašsķša 428
Blašsķša 428
Blašsķša 429
Blašsķša 429
Blašsķša 430
Blašsķša 430
Blašsķša 431
Blašsķša 431
Blašsķša 432
Blašsķša 432