Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vikan

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vikan

						um, sem hún hafði ákallað til að
halda hlífiskildi yfir æskustöðv-
um sínum, orti hún annað ljóð,
sem ber heitið: Hvort var þá
hlegið í Hamri? og er það engu
síðra en hitt fyrra; það er sigur-
ljóð að unnum sigri yfir heilli
herdeild:
Hvort var þá hlegið í Hamri?
Herskipin stefndu að landi,
ögrandi banvænum öldum
íshafs, við norðlæg fjöll.
Sá  það   Hallur   í  hamri.
Heyrði það Atli í bergi.
Yggldi sig lækur í lyngmó,
leiftraði roði á mjöll.
Leituðu skotmarks  í landi
langsæknir  víkingar.  Hugðust
tækni tuttugustu aldar
tefla við Atla og Hall.
Margþættri   morðvizku   slungin
menningin stórbrezk og vestræn
skyldi nú loksins  logum
leika um nes og fjall.
Válega ýlfruðu vindar,
veifaði  Núpurinn  éljum,
öskraði brimrót við björgin
boðandi víkingum feigð.
Hljómaði hátt yfir storminn:
Hér skal hver einasta þúfa
varin, og aldrei um eilífð
ykkur   til   skotmarks   leigð.
Hertu þá seið  í hamri
heiðnir og fjölkynngi vanir.
Bölþrungin blóðug hadda
byltist úr djúpi og hló.
Reykmekkir, rauðir af galdri,
risu úr björgum til skýja.
Níðrúnir gýgur í gljúfri
grálynd   á   klettaspjöld   dró.
Hvort var þá hlegið á hamri?
Hermenning  stefndi frá landi
óvíg   gegn   íslenzkri  þoku,
ófær  að  glettast við  tröll.
Ljómuðu bjargabrúnir,
brostu þá sund og víkur,
föðmuðust lyng og lækur
logaði ósnortin mjöll.
Hvílast nú Hallur og Atli.
Hljótt er í bjargasölum.
Enn er þó kurr í kyljum
klettur  ýfist  við  hrönn.
Geyma skal sögn og saga
sigur hornstrendskra vætta —
íslenzkur hlátur í hamri
hljóma í dagsins önn.
Það varð dálítil þögn, og ég
sat furðu lostinn og undraðist
orðkyngi þessarar ástheitu al-
múgakonu; stolt hennar og heift,
lyndiseinkunnir válegra veðra
og ísa, sem hún ann svo mjög.
Og þarna sem ég sat, fannst
mér að Hornstrandir hlytu að
vera ákaflega dásamlegt hérað,
að minnsta kosti er hægt að
elska það ákaflega heitt.
Og þarna sem ég sat í sumar-
rökkrinu um miðja nótt með
þessum hjónum, sem einnig elsk-
uðu sitt land svo heitt, þá var
ég þess fullviss, að fsland verður
alltaf ísland, meðan fólk eins
og þetta er til. Og um það bil,
þegar ég ætlaði að fara að fara
að kveðja þetta fólk, kom
Bjargey og las mér kvæði eftir
Sjón er sögu ríkani
Sjón er sögu
ríkari-þér hafið
aldrei séó hvitt
lín jafn hvítt.
Aldrei séó litina
jafn skæra. Reynió
sjálf og sannfærizt.
OMO sparar þvottaefnið
0M0 er kröftugra en önnur þvottaefni, og
þar sem þér notiö minna magn, er OMO
notadrýgra. Reynið sjálf og sannfærizt!
0M0
skilar
hvítasta
þvottinum!
X-ÐMO U)/IC-<*4I
manninn sinn, sem var of blind-
ur til þess að geta lesið sjálfur.
Þeirri stund er ekki hægt að
gleyma, orð hennar liðu út í
fjarska og blönduðust landinu,
sem ég sá út um gluggann. Þau
urðu hluti af landinu, og jafn-
framt hluti af mér, fslendingi á
mínu eigin landi:
I.
f þúsund ár var þraukað og
barizt
í þessarri afskekktu sveit.
Ótalmargt mun þar orpið
gleymsku
sem enginn þekkir né veit.
ellin gekk fyrir ætternisstapann
æskan hlaut vonir  og þrár
sólin hækkaði og lækkaði á lofti
svo liðu dagar og ár.
Drepsóttir  herjuðu,  hallæri
og nauð
þó  hélzt  þarna byggð  um  aldir
þó hafa eflaust þjarmað að
þungbærir dagar og kaldir,
ef til vill hefur það orðið til
góðs,
hve afskekktur var þessi staður.
í höfðingjadeilum þeir hafa ekki
lægt
þær   hræddist  hver  búlítill
maður.
Um svartadauða er sagnafátt
samt verður öruggt að telja
að hafi í kynstofninn höggvið
skarð
hin herskáa og grimmúðga helja
og  gleymskan breitt sína
værðarvoð
yfir válega atburði og sára
en lífið vann sigur, það leyndist
oss ei
laugað af eldregni tára.
Fjölgunarskilyrðin fórust ei,
framhaldið þarf ekki að efa.
Ég horfi inn í kotin, hyggja
skal grannt
hlusta  af djúpum sefa,
en allt er svo fjarlægt og
orpið dul
engin gögn fyrir höndum,
máske  hefur  ekkill  úr Aðalvík
hitt  ekkju  norður  á  Ströndum.
Með áranna straumfalli í
aldanna sæ,
fóru umbótavonir að glæðast
refsilög færðust í hóflegra horf,
það var hækkandi dagsbrún
að fæðast.
Draugum   og  fornynjum
dvínaði þrek
þeir   dunduðu   í   skotum   og
krókum
lýðum fannst orðin leiðigjörn
lexía úr galdrabókum.
VIKAN 46. tbl. —
31
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32
Blašsķša 33
Blašsķša 33
Blašsķša 34
Blašsķša 34
Blašsķša 35
Blašsķša 35
Blašsķša 36
Blašsķša 36
Blašsķša 37
Blašsķša 37
Blašsķša 38
Blašsķša 38
Blašsķša 39
Blašsķša 39
Blašsķša 40
Blašsķša 40
Blašsķša 41
Blašsķša 41
Blašsķša 42
Blašsķša 42
Blašsķša 43
Blašsķša 43
Blašsķša 44
Blašsķša 44
Blašsķša 45
Blašsķša 45
Blašsķša 46
Blašsķša 46
Blašsķša 47
Blašsķša 47
Blašsķša 48
Blašsķša 48
Blašsķša 49
Blašsķša 49
Blašsķša 50
Blašsķša 50
Blašsķša 51
Blašsķša 51
Blašsķša 52
Blašsķša 52