Vísir - 03.05.1921, Qupperneq 3

VISIK
ieildsala — imboðsvepslun
FyrirliKgj an <3.1 a
**i'Uibdnfi — feikna úrral
Köríuvörur alsfe.
1 landUÖrtur
I*r»ppí skörtur
13» étuUö' liir*
'•aumaUöi lixr
TeppamasUiuur (ágætar).
Sigiús Bloodahi & Co.
Sími 7 2 0.
Þa k:járn
No. 24 og 26 lengdir 6—9 fet. AUt aö 2000 plöiur fáanlegar seinni
hluta þ. m. fyrir lágt verð
Lysthafendur le^gi bréf inn á afgreiðilu Vísis merkt „Þakjárn“.
Agætur gólfíernis
og fernisolia
fyriiliggjandi hjá
0. Friðgeirsson & Skúlason
Hafnarstrœti 15. — Slmi 465.
Hús.
Lftið hús til sölu með tækifærisverði, laust tii ibúðar 14. maL
Upplýsingar gefur Guðjön Ólafsson Bröttngötu 3 B. heima kl. 8
tii 9 eftir naiödag (simi 667).
* .
frá Akureyri Ludv. Möller (Hjalt-
«yri), frú Anna Ásgeirsdóttir; frá
ísafirKi: frú Kjerúlf, Sigvaldi
laeknir Kaldalóns og frá SauSár-
króki Jón Jónsson frá Hafsteins-
stööum.
Knattspyrnu
eru menn nú famir aö iíika. Völl-
•arinn er oröinn góöur.
öndvegistíð
hefir veriö norfSanlands. í Þing-
eyjarsýslu var farið að sleppa
geldfé á fjall um sumarmál.
Trjáviðarfarmur
kom frá Noregi í gær til Nic.
Bjamason, kaupmanns.
Vorhreingeming
þyrfti a« fara fram á götum
bæjarins sem fyrst, áöur en öll þau
óhreinindi, sem á þær hafa safnast
yfir veturinn, fara aS rjúka upp.
AuövitaS era þaB einkum malbik-
uöu götumar sem hér er um aö
ræöa, enda líka einhvers árangurs
af því a'S vænta ef þær væru sóp-
aBar vel.
Notnð inlensk frimerki
eru keypt háu ve ði
i Stýrimannaskólanum
Gaddavtr
fæst hjá
Níc. Bjarnason.
Fagnaðarsamkoma
verður lialdin í kvöld i Hjálp-
ræðishershúsiriu, vegna komu
húsageriSarmeistara majórs Jörgen-
sens frá Danmörku, sem dvelur
hér. Flytur Jörgensen fyrirlestur
hér í kvöld og í HafriarfiriSi á
morgun. z.
Trúlofuxu
Nýlega hafa opinberað trúlofun
sína Herdís GuSmundsdóttir og
Axel Ström.
Kálgarða
er farið að stinga upp hér í bæ.
Garðeigendum kæmi vel að hænsa-
eigendur mintust lögreglusamþykt-
ar bæjarins og girtu fyrir hæns
sín, svo að þáu fari ekki í garðana.
x.
á lokkrum tegudim af kveistigvélnm, hjí Stefáii Gnniarssyni.
,.Ley,“ sagði hún, ..þú mátt ekki sjá hana
aftur. pú ætlcir að fara á morgun, er ekki svo?“
„Hvers vegna?" spurði hann. „páS er ekki þér
líkt, að senda mig að heiman. Lil.“
„Nei, en eg geri það þó. Eg er að vona, að þú
verðir mesta yndið mitt á ókomnum árum og vil
þó senda þig að heiman, Ley. Gáðu að! pú
verður tafarlaust að fara, bæði þinna vegna og
hennar.“
Hann stóð á fætur og brosti til hennar. „Minna
vegna, ef-til vill, en ekki hennar vegna. Litla flón-
iS mitt! Dettur þér í hug, að allar stúlkur meti
mig eins og þú? J?ú sást hana ekki, eins og eg sá
hana í kvöld, — þú heyrðir ekki, hvernig hún
skopaðist að mér. Hennar vegna! Nei, Lil, þú
kemur mér til að brosa að þér!“
„Eg get ekki brosað, Ley! pú ætlar ekki að
dveljast hér. Getur nokkuð gott leitt af því? Eg
þekki þig svo vel, að eg veit, að þú verður ekki
S rónni fyrr en þú hefir séð Venus þína aftur, og
þá, — hvað getur hún gert, nema elskað þig?
Ley, eg hefi getað brosað að öllu, sem á undan
er gengið, því að eg hefi fundið, að það hefir
verið þér hjartans mál; eg hefi getað horfst í augu
við þig og séð hláturinn skína úr þeim, en nú er
öðru máli að gegna. pú verður að fara. Lofaðu
mér því!“
Hann fölnaði fjrir augnatilliti hennar og varð
storkandi á svip og sagði: „Eg get engu lofað,
Lil!" „
V. KAPÍTULI.
Degi eða tveim eftir þessa atburði, sem nú hefir
verið lýst, sat Stella að morgunverði með frænda
sínum og var hún að skemta honum með því að
lýsa gestum, sem hún hafði hitt kvöldið áður hjá
frú Hamilton, konu læknisins.
„Skemtir þú þér vel?“ spurði hann og leit dreym-
andi til hennar.
„Já, mjög vel. Allir voru mér mjög góðir. Frú
Hamilton er góð og blessuð kona og læknirinn var
mjög alúðlegur við mig. pcir sá eg líka síra
Fielding — mjög alvarlegan og fyrirmannlegan
prest. Hann sagðist ekki sjá þig að jafnaði, en
vonaði að sjá mig í kirkju.“
Etheredge strauk kollinn og var þesslegur, sem
hann vissi sig sekan. „Eg býst við, að hann hafi
verið að snupra mig, Stella,“ sagði hann fremur
sorgmaeddur. „pví er svo farið, að eg fer ekki oft
til kirkju. Eg ætla ævinlega að fara, en gleymi
oftast messutímanum, eða mér verður reikað út
um engi eða inn í skóg. og man ekkert eftir guðs-
þjónustunni fyrr en alt er um garð gengið."
„En það er dæmalaust syndsamlegt, já, af-
skaplega,“ sagði Stella hátíðlega, en deplaði þó
augunum í sömu andránni. „Eg verð að hafa
gát á siðferði þínu, eins og máltíðunum, býst eg
við, frændi. En svo að eg haldi áfram: par var
Adelstone nokkur, ungur maður frá London. Hann
var þar hrókur alls fagnaðar. Eg held hann sé
systursonur síra Fiéldings. Mér gatst ekki alls-
kostar að honum. Eg er hrædd um, að eg hafi
ekki kunnað að meta hann réttilega, því að allit
virtust dást að honum og hann var mjög ánægð-
ur með sjálfan sig.“
Etheredge horfði á hana fremur áhyggjufullur.
„Eg verð að segja, að þú ert helst til hótfyndin,
Stella. Eg held við séum því óvön hér.“
Stellahló. „Eg held að herra Adelstone hafi ekkí
orðið var við neinar aðfinslur; hann virtist ánægð-
ur með alla, en einkanlega sjálfan sig. Hann má
eiga það, að hann var vel til fara. Og hann er
bæði handsmár og fótsmár og hárið var snögt og
gljáandi eins og á fallegasta himdi, svo að hann
mátti vel vita af sér.“
„Hvað vann hann til saka við þig?“ spurðí
Ethevedge.
Stella hló, og jafnframt vottaði fyrir roða í
kinnunum, en hún svaraði afdráttarlaust: „Hann
var að slá mér gullhamra og þeir voru — voru
andstygð! Einkanlega af því, að hann brosti á-
nægjulega að öllu, sem hann sagði og sannfærði
mig um, að honum var ríkari í huga andagift
sjálfs sín en verðleikar mínir.“
Gamli maðurinn leit til hennar og sagði: „Viltu
gera svo vel að segja mér, hvað þú ert gömul?
Eg hefi gleymt því.“
Hún hló. „Er eg of veraldarvön, frændi?“
sagði hún. „Jæja, hvað um það, — eg lofa að
vera góð stúlka.
Meðan hún var að segja þetta, kom frú Pen-
fold í dyragættina og sagði, að herra Adelstone
væri kominn.
I