Morgunblaðið - 19.09.1914, Side 4

1472
MORGUNBLAÐIÐ
JBeir* og gíervara, af ymsu tagi,
ar nýRomin i cXolasuné.
íþróttafél. Reykjavfkur
byrjar fimleikaæfingar sínar %. okt. n. k.
Ennþá er hægt að veita nokkrum mönnum viðtöku. Þeir, sem ger-
ast vilja félagar gefi sig fram við ritara félagsins, hr. klæðskera Bjarna
Bjarnason Laugavegi 5, eða einhvern annan úr stjórn félagsins, fyrir
25. þessa mánaðar.
Stjórnin.
The British DoiflinionsGenei,al tarance c°-
———^—————— London. —
hefir yfir 7 million króna höfuðstól, og er ódýrasta brunabóta-
félag, er vátryggir hér á landi.
Því má þakka breytingar þær, er orðið hafa hér á landi á iðgjalda-
töxtum nokkurra annara félaga í seinni tíð.
Hjá því ættu sem fiestir að vátryggja:
---- hús, innbú og verzlunarvörur. -----
Aðalumboðsmaður félagsins á íslandi:
Garðar Gíslasou, Reykjavík.
Lampaglös af ðllum stærðum
eru bezt og ódýrust í
Leir- og glervörubúðinni í Kolasundi.
„Ceres"
fer frá Jiaupmatmaf)öfn 27.
sepf. og kemur við í Leiff).
6. Simscn.
Fvrir húsmæður.
m
Hvaða rjómi er beztur?
Rjömi D. M. C.
á flöskum er sá langbezti kaffirjómi sem markaðurinn hefir að bjóða,
laus við öll annarleg efni, heldur sér bezt, er drýgstur.
Biðjið þvi ávalt um D. M. C.; fæst hjá kaupmönnum.
Det kgl. octr. Brandassurance Comp.
Kaupmannahöfn.
vátryggir: hús, húsgögn, alskonar vöruforða o. s.
frv. gegn eldsvoða fyrir lægsta iðgjald.
Skrifst. opin kl. 12—1 og 4—5 í Austurstræti 1 (Báð Lauru Nielsen).
Pr. H. J. Bryde
N. B. Nielsen.
KOL.
Hin ágætn velþektu ofnkol kosta kr. 4,90 pr.
160 kiló (1 skpd.), ef keypt ern 800 kiló (5 skpd.) í
einn er verðið kr. 4,80 pr. 160 kiló
Kokes kostar kr. 5.50 pr. 160 kilö, i stœrri
kanpnm kr. 32,00 tonnið.
Reykjavík 14. september 1914.
Kolaverzl. Bjorns Griiðmnndssonar.
Suörænt blóð.
37 Saga eftir
H. S. Merriman.
Framh.
— Sá maður, sem hefir unnið
vináttu yðar getur ekki verið
neinn þorpari, mælti hann ennfrem-
ur eftir stundar þögn. Það getur
vel verið að honum hafi orðið á
yfirsjón — eins og þér segið. Eg
lofa engu, en það getur þó vel ver-
ið að eg geri enga tilraun til þess
að festa hendur i hári hans. Hvað
mig snertir, þá þurfið þér ekki að
óttast mig, hvorki hér á Spáni né
annarsstaðar. En þér eigið hættu-
legan óvin hér á Spáni.
— Já, eg veit það, mælti Con-
yngham hlæjandi. Það er Esteban
Larralde. Eg tók það einusinni að
mér að skila bréfi fyrir hann. Það
bréf var þó annars efnis en hann
sagði og er eg hafði skilað þvi, lék
honum grunur á að eg hefði lesið
það. Hann heldur að eg hafl mikla
þýðingu fyrir úrslit landsmála. Eg
hefi nú samt sem áður enga hug-
mynd um efni bréfsins, en eg vildi
gefa fimm ár af æfi minni til þess
að ná i það og sýna ungri stálku.
Þetta er alt það, sem okkur Larralde
hefir farið á milli. —------------
XIX.
Öllum fyrirætlunum Sir Johns
Pleydells hafði hinn slungni Con-
sepcion Vara kollvarpað. Vagninn,
sem Sir John hafði pantað til Tala-
vera beið framan við gistihásið. En
Pleydell sat uppi á herbergi sínu og
braut heilann um það, hvað hann
ætti að gera. Hann var sér þess
meðvitandi að hann yrði að gera
Conyngham einhvern greiða.
— Reyndu að komast eftir því
hvar Vincente hershöfðingi á heima
nána og láttu vagninn biða, mælti
hann að lokum við þjón sinn.
Þjónninn kom aftnr eftir drykk-
langa stund stárinn á svip.
— Það er ekki nema einn maður
hér í gistihásinu, sem veit það,
mælti hann, og það er þjónninn
hans Conynghams. En hann vill
ekki segja mér það. Þó hefi eg
fengið að vita að það er kona hér
í Toledo — frá Barenna heitir hán
— sem eflaust veit hvar herforingj-
ann er að hitta. Hann hefir til
þessa dvalið í Madrid, en hann fer
yfir eins og fugl fljági og er svo
snar í snáningunum að það er haft
á orði um endilangan Spán.
— Eg hefi heyrt það. Eg ætla að
heimsækja frá Barenne í kvöld, ef
þá hefir þá ekki komist að því hvar
herforinginn dvelur. Vagninn þarf
eg ekki.
*
Þrátt fyrir brennandi hita lagði
Sir John Pleydell á stað siðari hluta
dagsins til þess að heimsækja frá
Barenna.
Fráin var heima og Sir Pleydell
reyndi að gera þjómnum það skilj-
anlegt á afbakaðri spænsku, að sig
langaði til þess að tala við hana um
mikils varðandi málefni.
Sir John var hinn hermannlegasti
og kunni vel höfðingjasiði, svo það
var ekki að furða þótt fráin tæki
vel á móti honum.
— Fráin talar eflaust frönsku.
— Já, Sir.
Frú Barenna bauð gestinum til
sætis. Hann fékk þegar viðbjóð á
henni, en hán dáðist að honum.
— Eg er kominn hingað til þess
að spyrja yður um það, frá, hvort
þér getið ekki gefið mér upplýsing-
ingar um það hvar Vincente hers-
höfðingi dvelur nú sem stendur,
mælti Sir John.
— Er það nokkuð viðvíkjandi
pólitík ? spurði fráin og svipaðist
um í herberginu.
— Nei. En hvers vegna spyrjið
þér þessa, frú? Þér eruð eflaust alt
of skynsöm til þess að blanda yður
inn f pólitíkina. Konan á ekki að
gera annað en vekja aðdáun og dá-
læti — og þegar þær þurfa ekkert
fyrir þvi að hafa------------
Fráin reigðist af stærilæti, er hán
heyrði gullhamrana.
— Nei, nei, hvíslaði hún og'
roðnaði, eg skifti mér ekkert af
pólitik — en það gerir dóttir mín. Ó,
herra minn, þér vitið ekki hvað það
er að ala alian aldur sinn á rjákandi
eldfjalli 1
Sir John virtist það hyggilegast
að láta ekki meðaumkun sina í ljós
með öðru en því að líta á frána
sem snöggvast.