Morgunblaðið - 22.01.1932, Síða 2

2
MORGUNBLAÐIÐ
Hafnsögumanni
varnaö með ofbeldi að vinna skyldu-
stöif sin hjer við höfnina.
Þegar vjelbáturinn „Úðafoss“
frá Keflavík vildi fá afgreiðslu
lijer við höfnina á miðvikudags-
morgun, en þess var varnað af
leiðtogum verklýðsfjelaganna hjer
í bænum, rjeðust ofbeldismennirn-
ir einnig að hafnsögumanninum og
vörnuðu honum með ofbeldi að
vinna skyldustörf sín. Hefir Mbi.
snúið sjer til Þorvarðs Björnsson-
ar hafnsögumanns og fengið hjá
honum eftirfarandi upplýsingar:
A miðvikudagsmorgun kom
Þorvarður Björnsson hafnsögu-
'maður niður á steinbryggjuna,
þar sem v.b „úðafoss“ frá Kefla-
vík lá, og sjer hann að báturinn
hefir fisk meðferðis.
Hafnsögumaður spyr bátsmenn,
hvort þeir sjeu að selja fisk. Þeir
k\áðust ekki vita. hvort þeir mætti
selja fisldnn. Spyr þá hafnsögu-
maður hvort nokkur vandkvæði
sje á því, að þeir fái að ianda
fiskinn; en í því ber þar að Sig-
urð Oiafsson, gjaldkera hjá Sjó-
mannafjelagi Reykjavíkur, og seg-
ir, að ekki megi selja fisk úr
þossum bát. Hafnsögumaður bend-
ir S. 01. á, að sá eini maður, sem
gcti bannað að afgreiða báta hjer
í höfninni, sje hafnarstjóri. En
Sigurður segir, að báturinn sje
í verkbanni. Hafnsögumaður kvað
slíkt koma hiifninni ekkert við, og
bendir Sigurði á 5 grein hafnar-
reglugerðarinnar, sem hljóðar
þannig:
„Þeirn, sem ekkert ilögmætt er-
indi eiga, er bannað að dvelja á
landi liafnarinnar, ef þeir með því
tálma fermingu eða affermingu
skipa, eða önnur störf, sem þar
eru framin.“
Því næst segir hafnsögumaður
við formann bátsins, að ef þeir
verði á nokkurn hátt hindraðir í
að afferma bátinn, skuli þeir til-
kynna það skrifstofu hafnar-
innar, og verði þá gert alt sem
unt sje til þess að vemda þá. Að
því búnu fer hafnsögumaður.
Svo laust fyrir hádegi komu
tveir bátsmenn frá „Úðafossi“ á
skrifstofu hafnarinnar og kvarta
yfir því, að þeim sje varnað að
selja fískinn eða setja á land;
einnig sje þeim varnað að gefa
fiskinn.
Þ’orvarður hafnsögumaður fer þá
niður á steinbryggju Og er þar
margt manna fyrir. Hann spyr
hvað um sje að vera; bátsmenn á
,,I’ðafoss“ benda á Sigurð Ólafs-
son o. fl. og segja, að menn
þessir varni þeim að selja eða
landa fiskinn; einnig sje þeim
vamað að gefa fiskinn.
Hafnsögumaður biður bátsmenn
að selja sjer fisk, og gera þeir
það. Ætlar svo hafnsögumaður að
ganga upp bryggjuna; en þá ræðst
Sigurður Ólafsson að honum og
segir, að hann hafi elrki leyfi til
að ganga upp bryggjuna með
fiskinn, og skipar honum að gera
enga tilraun ti! þess. Hafnsögu-
maður kvaðst ganga jafnt upp
þessa bryggju sem aðrar, innan
hafnarinnar, hvort sem Sigurður
Ólafsson leyfðj eða bannaði. —
Grípur þá Sigurður í hafnsögu-
mann og heldur föstum. Byrjuðu
nú ryskingar; hnappar voru slitn-
ir af fötum Þ. B. og þau skemd.
Komu nú márgir að, Og rjeðust
að hafnsögumanni, og tókst þeim
að hrifsa af honum fiskinn og
köstuðu í sjóinn .
En hafnsögumaður nær aft-
ur í fiskinn, og leggur af stað
upp bryggjuna. En það fór á
sömu leið; margir menn rjeðust
á hann. Nokkurir veittu honum
lið, en þeir voru færri og ofurliði
bornir. Tókst þeim enn að taka
fiskinn og lcasta í sjóinn. — 1
áflogunum bar mest á fyrnefndum
Sigurði Ólafssyni og Sigurði Guð-
mundssyni, sem mun vera á'vegum
Dagsbrúnarfjelagsins.
Lög'cg’lan beðin mn hjálp.
Þegar hafnsÖgumaður var laus
úr þvarginu á steinbryggjunni
hringdi Itarm á lögreglustöðina
og kærir vfir atferli Sigurðar 01-
afssonar og Iians fjelaga. -Tafn-
frarnt skýrir hafnsögumaður lög-
reglunni frá, að honum hafi með
ofbeldi verið vamað að vinna
skyldustörf sín við höfnina.
Hafnsögumaður fær ]rað svar frá
lögreglunni, að liún geti ekki tekið
tiI greina nema skriflega kæru og
er hann beðinn að koma síðar
með kæruna. Lofar hann því.
Samstundis tilkynnir hafnsögu-
maður hafnarstjóra það, sem gerst
hafði. Hafnarstjóri hringdi straxl
tiJ lögreglust.jóra og skýrði hon-
urri frá málavöxtum.
Ksera Þorvarðs hafnsögumanns.
TJjer fer á eftir hin skriflega
kæra, sem Þorvarður Björnsson
sencTi lögreglustjófa:
,,-Teg undirritaður leyfi mjer
hjermeð að kæra fvrir lögreg.Iu-
stjóranum í Reykjavík, Sigurð
Ólafsson starfsmann hjá Sjómanna
fjelagi Revkjavíkur fyrir það, að
ráðast á mig og hinclra mig við
framkvæmd skyldustarfs míns,
hjer við höfnina, er jeg klukkan
laust fyrir T2 í dag, var að leið-
beina skipverjum á mótorbátnum
„lTðafoss“ frá Keflavík, er lá hjer
við steinbryggjuna.
Oska jeg þess hjermeð, að vera
kallaður fyrir rjett, ásamt tjeðum
Sigurði Olafssyni, og tekin frekari
skýrala af okkur.
Vii'ðingarfy. st,
Rcykjavík, 20. janúar 1932.
Þorvarður Björnsson,
hafnsögumaður/‘
Fjárhagsv&ndfæci Kaupmaxma-
hafnar'; Pyrstu claga ársins var um
það rætt í borgarráði Kaupmanna-
hafnar hvaða ráðstafanir skyldi
gera til þess að bor gin kæmist hjá
alvarlegri fjárþröng. Talið var úti-
h kað, að bærinn gæti fengið lán,
svo nokkru verulegu næmi. Helst
var í ráði að fresta því að byggja
fjóra skóia, sem byggja átti nú á
næstunni. Vom fjórar miljónir ætl-
aðar til þeirra. Fleirj byggingar á
að hætta við. En alt í alt er búist
við að draga þurfi úr útgjöldum
bæjarsjóðs svo nemi 30—40 miljón
r.m króna.
Kcera
íil lögreglustjóra
írá eíganda vjelbátsins
„Úðafoss“.
Þess var getið hjer í blaðinu í
gær, að Þórhallur Einarsson, for-
máður á vjelbátnum „Úðafoss“ frá
Keflavík hefði sent lögreglustjóra
kæru út af frami'erði Ólafs Frið-
rikssonar og þeirra fjelaga, er þeir
vörnuðu honum með ofbeldi að af-
greiða bát sinn lijer. Kæra Þór-
halls er á þessa leið:
P. t. Reykjavík, 20. jan. ’32.
Um kl. 5i/s síðd. í gær (19. jan;)
ltom jeg hingað til Reykjavíkur á
vjelbátnum „Úðafoss“ G. K. 456,
og hafði meðferðis um 10 þús.
puncl af nýjum fiski, sem jeg ætl-
aði að selja hjer og hafði vissan
kaupanda að „Fisksölusamlag
Reykjavíkur'1. —
Er jeg hafði samið um sölu á
fiskinum (var verðið ákveðið 9
aura pr. kg. af’ ]>orski og .14 aura
pr. kg. af ýsu) og ætlaði að fara
að afhenda fiskinn í enskan tog-
ara, sem hjer var og átti að taka
flskinn til útflutnings, fengum við
heimsókn af mörgum mönnum
hjeðan úr bænum, er hindruðu
okkur með ofbeldi í að afhenda
fiskinn. Þektum við einn forsprakk
ann; var það Ólafur Friðriksson
ritstjóri. Einnig höfum við heyrt,
að einn forsprakkinn í heimsókn
þessari heiti Sigurður Guðmunds-
son. Oílafur Friðriksson fór einnig
út í enska togarann, sem taka átti
fisk okkar, og hótaði skipstjóra,
að verkbann skyldi lagt á skip
hans í Englandi ef hann tæki fisk
okkar.
Þar, sem mjer var þannig varnað
með ofbeldi að afgreiða fiskinn í
enska togarann, er jeg taldi mjer
þó frjálst vera, reyncli jeg að selja
fiskinn hingað í bæinn. En það
fór á sömu leið. Ólafur Friðriks-
son og fjelagar hans vörnuðu mjer
einnig þess með ofbeldi. Neyddist
jeg því til, að taka fiskinn úr báti
mínum og senda aftur til Kefla-
víkur, og verðiu' hann mjer þar
ónýt vara.
Þar sem jeg tel, áð þeir Ólafur
Friðriksson og fjelagar hans hafi
með ]>essu framferði sínu rramið
verknað, sem varðar við lög, krefst
.jeg ]>ess, að þjer, herra lögreglu-
stjóri, rannsakið mál þetta og
komið fram ábyrgð á hendur of-
beldismönnunum.
Jeg geymi mjer rjett til að
krefjast skaðabóta fyrir tiltæki
ofbeldismannanna.
Virðingarfylst,
Þórhaillur Einarsson,
formaður m.b. Uðafoss, Keflavík.
Til lögreglustjórans í Reykjavík.
XVII.
,Lögn“.
R eykvíkingur sigldi til Hafnar.
Hitti hann danska hefðarfrú, er
spurði liann hvernig ferðaveður
hann liefði fengið yfir hafið.
— Udmærket, Frue, udmærket,
agði ferðamaður, sem ekki var
fullfermur í dönskunni — det var
ögn“ he-le Vejen.
Fyrirliggjandi
nokkrar y2 tn. af 1. flotks
Borgftrskn dilkakjðti.
Hangikjöt
nýreykt, er aftur komið á markaðinn — gott í þorrablótið
Matarbúðin, Laugavegi 42,
Matardeildin, Hafnarstræti 5
Kjötbúðin, Týsgötu 1,
Vigfús Guðmundsson
í Stokkhólmi.
Þess 'hefir verið getið við og' við
Tímanum í vetur, að Vigfiis Guð-
mundsson Brákareyjarvert væri
sigldur til útlanda. Lítíð hefir ver-
ð látið uppi um erindi hans.
En ekki alls fyrir löngu birtist
blaði einn í Stokkhólmi myncl af
A'igfúsi og viðtal við hann. Er
vort tveggja sett þar, lesendum
til skemtunar. Sýnilegt er, að Vig-
fús kann ekki, frekar en Jónas-
dómsmálaráðherra, skil á því, er
sænskir blaðamenn hafa þá fjelaga
að háði og spotti.
Greinin um Vigfús byrjar þann-
ig: —
— Herra Vigfús Guðmundsson
frá sögueyjunni íslandi, er kom-
inn til Stokkhólms, með námfús-
um huga („vetgirigt sinne“) og
iniisigliprýddu („sigill-smyckat“)
meðmælaskjali frá ,sjálfum‘ Jónasi
Jónssyni dómsmála- og kenslu-
málaráðherra sem ekki alls fjrrir
löngu gerði okkur þann sama heið-
ui'. Herra Guðmundsson hefir vog-
að sjer út á ólgusjóa Norður-At-
lantshafsins, svona a.ð vetri til, til
]>ess að nota vetrarmánuðina til
náms á Norðurlöndum, og Eng-
'íindi. og með því að 'hann hefir
s.jerstakah áhuga fyrir skemtiferða
fólki og því sem fyrir það er gert
(turistvásenet), varð liann liimin-
lifandi er lxann hittí svo á, að hjer
Stokkhólmi voru ferðafjelags-
leiðtogar („turistpampar“) frá öll-
nm Norðurlöndum saman komnir.
Hann slóst í hóp þeirra. Og þegar
borgarráð Stokkliólms tók á mótí
l)cim i Gylta sal ráðhússins, hafði
fi jettaritai'i blaðsins tal af þessum
gfsti, sem var lengst að kominn. —
Síðan er skýrt frá ýmsu í grein-
inni, sem V. G. segh' hjeðan að
heiman.
Þeir, sem þekkja Vigfús „vert“,
eiga ekki erfitt með að gera sjer í
hugarlund, hvemig þessi íslenski
fnlltnu hafi Htið út, í Gvlta saln-
iim í ráðhúsi Stokkhólms, innan
um „turistpampana* ‘ fi’á Norður-
löndum og með hið „innsigli
prýdda“ skjal, frá Jónasi „sjálf-
nm“. —
Vigfús segir blaðamanninum, að
hann hafi tvo skóla til umráða
fyrir ferðamenn, sem tíl landsins
koma, Reykholtssliólann og Lauga-
: vatnsskólann, og það sjeu hótel í
lagi, með rafljósi, hitaveitu, dag-
blöðum, talsíma, ritsíma, bílsam-
göngum, flugferðum og suðræn
aldini sjeu ræktuð handa gestun-
um.
Síðan talar Vigfiis um Fram-
sóknarflokkinn og „framfarir“ þær
sem liann hafi leitt yfir landið.
Segir hann að allir ráðherrarnir
sjeu í Framsóknarflokknum.
En svo berst talið að kreppunni.
Þá segir Vigfús:
— Enn þá höfum við ekki fund-
ið mikið til þéss, sem maður heyrir
alla vera að tala um, 'hjer, þessa
fjárkreppu. En við höldnm að hún
jkomi til að snerta olikur líka.
Sennilega vei'ða einhverjir atvinnu-
jlausir í vetur, en þeir fá líkast tíl
atvinnu hjá ríkisstjórninni, þangað
j til alt er komið í lag. Einhver
'breyting á verslunarjafnvæginu
■ getur orðið, það getur orðið erfitt
! að selja sumar afurðir okkar. En
jalt of erfitt býst jeg ekki við að
I það verði. Við þurfum jú mikið
af lífsnauðsynjum okkar frá út-
lönclum. Og ef ekki er hægt að
versla á amian hátt við útlönd, þá
tökum við upp vöruskiftaverslun.
Góðu árin, sem voru, hljóta að
korna aftur. Það erum við sann-
færðir um.......
Þarna lætur hinn sænski blaða-
i
maður hinn montna einfeldning
skella sjer á skeið. V. G. hefir lítið
frjett um kreppuna, fyr en til
Stokkhólms kom! Og þegar hann
eygir, að erfiðléikar kunni að
verða á afurðasölnnni, þá dettur
honum í hug, að innleiða t utan-
ríkisversluninni vöruskiftaverslun
, kaupfjelaganna!
Það kann að þj'k.ja meinlaust
1 grín, ])ó maður eins og Vigfús
Guðmundsson vert, verði að hlát-
ursefni í höfuðborg Svía. En hið
„innsiglisprýdda1 ‘ meðmælabrjef
hans, sýnir Svíunum, að lijer á ís-
lancli er ráðherra einn, sem er á
sama þroskastigi og Vigfús, þ. e. a.
s „Jónas sjálfur“.
Þingrof í Japan.
Tokio, 21. jan.
United Press. FB.
Japans keisari hefir rofið þingið.
Nýjar kosningar fara fram 20.
febrúar.