Morgunblaðið - 03.07.1940, Side 8

|HdrptHái(
Miðvikudagur 3. júlí 194».
^Ciísrue^i
LlTIÐ HERBERGI TIL LEIGU
í Miðbænum. Sigurþór, Hafnar-i
stræti 4.
y&uips&apuc
KAUPI GULL OG SILFUR
Sigurþór, Hafnarstræti 4.
KAUPUM FLÖSKUR
Rtórar og smáar, whiskypela
giös og bóndósir. Flöskubúðin,
JSergstaðastræti 10. Sími 5395
Ssekjum. Opið allan daginn.
HARÐFISKSALAN
JÞvergötu, selpr góðar og ódýr-
ar kartöflur og saltfisk. Sími
8448.
MEÐALAGLÖS OG FLÖSKUR
keypt daglega. Sparið millilið-
Ina og komið til okkar, þar sem
þjer fáið hæst verð. Hringið
pima 1616. Við sækjum. Lauga
yegs Apó^ek.
SLYSAVARNAFJELAG
ISLANDS
selur minningarspjöld. — Skrif
stofa í Hafnarhúsinu við Geirs-
götu. Sími 4897.
SMURT BRAUÐ
fyrir stærri og minni veúlur.
Matstofan Brytinn, Hafnar-
atræti 17.
•40000000000000000
með og án sápu.
Vísin
Laugaveg 1.
Útbú: Fjölnisveg 2.
oooooooooooooooooc
KOEi AS AL AN J S.f.
Símar 4514 og 1845.
Ingólfshvoli, 2. hæð.
EF LOFTUR GETUR ÞAÐ
EKKI-----ÞÁ HVER?
Búðarfólkið
26. daguv Eftir VICKI BAIIM
„Mikill heiður“, sagði hann og
tók einn af kjólunnm og hjelt
þessu loftkenda efni upp fyrir
framan sig.
Brúðurnar í kringum hann brosa
sínu innantóma dauða brosi út í
fjarskann.
„Jeg vildi gjarnan tala við yður
undir fjögur augu“, sagði Lillian.
Eiríkur litaðist hvatlega um.
Það lá eitthvað í loftinu milli
hans og Lillian, eitthvað eftir-
væntiskent.
Hann lagði frá sjer kjólinn og
gekk að borðinu ov settist á rönd
þess.
„Hvert á maður að snúa sjer,
ef maður þarf að veðsetja eitt-
hvaðf' spurði Lillian.
Eiríkur fór að hlægja.
,Þýðir þetta, að þjer hafið aldrei
á ævi vðar fyrr veðsett neittf‘
hrópaði hann.
„Nei“, svaraði Lillian stutt.
„Þetta er fyrsta tilraun mín til
þess. Jeg er neydd til þess að
eignast sómasamlegan kjól fyrir
dansleikinn“.
„Jeg hefi altaf reynt það í
Sixth Avenue, en jeg heyri sagt,
að það sje betra í Second Avenue“,
sagði Eiríkur. „Ef að yður lystir,
skal jeg vísa yður þangað ein-
hvern daginn eftir lokpnartíma,
veðlánarar hafa opið til kl. 7.
„Þakka yður fyrir“, sagði Lilli-
an. Hún fjekk svo nokkur fleiri
heimilisföng uppskrifuð og fór
síðan.
„Jeg panta fyrsta dansinn“,
hrópaði Eiríkur á eftir henni og
sneri' sjer svo aftur að brúðum
sínum.
Stundum leiddist honum svo
gluggaskreytingin að honum fanst
hann þurfa að hljóða upp yfir
sig.
Þetta voru rökin til þess að
Lillian lahbaði næsta kvÖld hik-
andi en árvökur gegn um Sixth
Avenue.
Tvisvar gekk hún fram hjá áður
en hún hafði kjark til þess að
ganga inn í búðina. Hún hafði
heimilisfangið í höfðinn. Það, sem
hún nú hugðist fyrir var hættu-
legt, það var henni ljóst. Hún var
skelkuð með sjálfri sjer, en hætt-
an var seiðmögnuð, dró hana nær
sjer.
Þannig var skapgerð hennar.
Hún andaði að sjer loftinu í
búðinni, þar var reykjarlykt af
brendum klæðum.
Allskonar hlutir lágu á víð og
dreif, alt var hálf-upplitað og
sviplaust.
Afgreiðslumaðurinn tók npp
stækkunargler og athugaði hring-
inn. Það var mjög hljótt; klukku-
tifið heyrðist glögglega.
„Hvað viljið þjer fá fyrir
hann?“ spurði maðurinn.
Lillian hafði svo mikinn hjart-
slátt, að hún heyrði hann glögg-
lega.
„Jeg veit ekki hvers virði hring-
urinn er, hann er gjöf“, sagði
hún.
Maðurinn hafði ekki augun af
steininum.
„Jeg get látið yður hafa 600
do!lara“, sagði hann eftir lánga
þögn.
— Pahbi, sástu hvað sjónhverf-
ingamaðurinn gerði? Hann breytti
tveggja krónu pening í silkivasa-
klút“.
— Hvað er það, drengur minn?
Hún móðir þín breytir 50 króna
seðli í agnarlítinn hatt.
★
Auðugur maður verður að taka
í þjónustu sína þjón, þvottakonu,
matsvein og bústýru. Fátæki mað-
urinn þarf ekki annað en giftast.
★
Húsbóndinn var tekinn upp á
að koma ölvaður heim á hverju
kvöldi og konan var orðin þreytt
á að rífast við hann. Einu sinni
datt henni í hug að hræða mann
sinn. Fr hún heyrði að hann var
að staulast upp stigann, setti hún
lak nm höfuð sjer og sagð;
dimmri röddu:
— Jeg er fjandinn, jeg er fjand
mn.
— Jæja, sagði húsbóndinn glað-
lega. „Það er gaman að kynnast
þjer, mágur!
★
Legsteinasmiður í Bern hefir
auglýst, að nú sje tækifæri til að
kaupa legsteina, því fyrirsjáan-
legt sje, að legsteinaefni fari
hækkandi.
í auglýsingunni segir ennfrem-
ur: „Ef yður skyldi vanta leg-
stein fyrir ættingja yðar eða yð-
ur sjálfan, getið þjer pantað hann
nú þegar. Jeg mun geyma stein-
inn endurgjaldslaust þar til þjer
þurfið á honum að halda“.
★
Það er betra að gefa en lána,
og hvorttveggja er álíka dýrt.
★
Nýjasta tíska í baðfötum er
sögð vera að hafa þau með smá-
gloppum og götum. Það minkar
árlega, sem fólk hefir utan nm
sig.
★
Kona kom inn í skóbúð og vildi
kaupa inniskó handa manni sín-
um. Ilún sagði, að maður sinn
notaði númer 42 af skóm.
Búðarmaðurinn henti henni þá
á, að venja væri að kaupa inni-
sltó einu nvimeri stærra en götu-
skó vegna þægindanna við að inni-
skór væru rúmir.
— A jeg að hafa þú námer 43?
spurði búðarmaðurinn.
— Nei, svaraði konan. Látið
mig fá skó númer 40. Jeg kæri
mig ekki um að sitja heima öll
kvöld.
★
— Getur þú sagt mjer hvað
framleitt er í Brasilíu í stærri
stíl, en annars staðar í heiminum?
— Brasilínmenn.
★
Góðleg gömul kona: Jæja, vin-
ur minn. Hvað ætlar þú að verða
þegar þú ert orðinn stór?
Sonur innbrotsþjófsins: Feta í
fingraför föður míns.
. Þessi óvænta fjárupphæð gerði
Lillian alveg forviða.
„Já“, hvíslaði hún hálf-rám.
„Þetta er mjög fagur gim-
steinn“, sagði maðurinn.
'Orskamma stund fanst Lillian
að tveir lögregluþjónar smyndu
spretta upp úr dimmasta skoti
búðarinnar og taka hana fasta.
„Jeg ætla aðeins um stundar-
sakir að skilja hann við mig“,
sagði Lillian áköf.
V^ðlánarinn tók glerið frá ang-
unum og leit á hana.
„Svo verðið þjer að láta okkur
hafa eitthvað, sem sannar hver
þjer sjeuð — það er samkvæmt
fyrirmælum laganna11, sagði mað-
urinn. „Það getur verið hvað sem
er, t. d. vegabrjef, einhverskonar
skýrteini------“
Lillian hafði kort frá Central,
allir, sem, unnu þar, höfðu slíkt
kort. Það var blátt í gegnsæju
cellofanumslagi. Henni fanst það
vera brennandi heitt í tösku sinni.
Það var nærri því glóandi í gegn
um leðrið.
„Er það nauðsynlegt ?“ spurði
hún.
„Því miðnr, alveg nauðsynlegt",
sagði maðurinn
Lilliann hrosti. Nú komu listir
þær, sem hún hafði lært á klæða-
brúðuskólanum, henni að haldi.
„Jeg ek heim í flýti“, sagði
hún. „Jeg er komin hingað aftur
innan 20 mínútna.
„Ef þjer hraðið yður, skal jeg
lialda búðinni opinni dálítið leng-
ur“, sagði veðlánarinn og fjekk
henni hringinn.
TTann rjetti Iienni hringinn,
hann grunaði ekkert, enginn Iög-
regluþjónn f.ylgdi Lillian eftir þeg-
ar hún hljóp til næstu brautar-
stöðvar.
Nú, á þessu augnabliki nærri
því hataði nún hringinn.
Þetta var orðið að ástríðu. Hún
varð að Iosna við hringinn, sem
ekki var henni til nokkurs gagns,
hún varð að i(caupa sjer ný föt,
hún varð að vera fegursta stúlk-
an á dansleiknum.
Nú var tækifærið. Þar komn
æðstu menn fyrirtækisins fram og
gengu um meðal hinna dauðlegu.
Lillian gat ekki lengur sofið,
andlit hennar brann af óró og
hita.
Þremur dögum fyrir dansleik-
inn kom hún í Second Avenne.
Hún gekk um strætið, skygnd-
ist um eftir veðlánabúðum og að
loknm gékk hún inn í eina þeirra-
ímeð fastri, járnharðri ákvörðun.
Hjer var það gömul kona, sem.
veitti forstöðu. Hún var ináluð,
með lýjulegt hár. Stækkunargler,
þefur af notuðum fötum, drasl og
þögul magnan í loftinu — alveg
það sama og í fyrra skiftið.
Tveir menn stóðu og hölluðii:
sjer upp að búðarborðinu, þeir
athuguðu Lillian eins og hlut.
„Jæja —“ ságði konan,- „segj-
um þrjú hundruð, af því að það'
eruð þjer, hvaðan hafið þjer feng-
ið þennan hring?“
Mjer var gefinn hann“, sagði
Lillian.
„Þjer hljótið að vita hvað þjer
syngið fyrst vinir yðar gefa yður
svo dýrar gjafir“, sagði konan.
„Mjer gefur enginn gjafir'*.
Lillian brosti þvinguðu brosi.
„Má jeg fylgja yður heim, ungaa
frú“, sagði annar mannanna. Hann:
var hár vexti og hafði þykkar,.
sprungnar varir.
„Nei, þakka yður fyrir, jeg fa&'
mjer bíl“, sagði Lillian.
Á meðan hafði konan lesið yfir-
pappírsmiða. „Þjer hafið eitthvað,.
sem, sannar, hver þjer eruð?“,‘
sagði hún.
„Ó —sagði Lillian, „það hafðí
jeg ekki hugsað út í. Jeg heffi
ekkert hjá mjer“.
„Alls ekkert, athugið í tösku.i
yðar“, sagði konan.
Lillian tæmdi tösku sína á horð-
inu.
Þarna er brjef“, sagði veðláh-
arinn.
Mennirnir tveir voru komnir
nær og horfðu á.
„Já“, sagði Lillian, „er það'
sagði konan. „Þetta er bára förms-
atriði.
Plún las heimilisfangið og skráði,
það í bók..
Ungfrú Adrienne Chalon, 367
Vesturgata, 72 City Hotel Garni;
„Eruð þjer franskar?“, spurði.
konan.
Lillian sá nú að hún kímdi dá-
lítið.
„Jeg er af frönskum ættum,
faðir minn er frá Kanada“, sagði
Lillian.
Hún hafði náð í brjef hinnar
marghötuðu deildarstýru upp úr
brjefakörfunni.
Þegar öllum formsatriðum hafði'
verið fullnægt og hixn lagði hina-
300 dollara í tösku sína, fann húnt:
til ógleði.
Framh.-.
Reykjnlk — StjOkkseyri.
Tvær ferðir daglega kl. ÍO^ árdegis og 7 síðd.
Aukaferð alla laugardaga og sunnudaga kl. 2 e. lu
ÞJÓÐFRÆGAR BIFREIÐAR.
Steindór, sími 1580.
Reykjavlk - Akureyri.
Hraðferðflr alla daga.
Biíreíöflstöð Aknreyrar, Bifreiöastöð Steindórs