Morgunblaðið - 11.12.1948, Qupperneq 14

.14
V0RGV li BLAÐia»
Laugardagur 11. des. 1948,
'fRUKURINN
eftir FKHfOi MjÖ
Kit virti hann fyrir sjer. —
Augu hans voru hörð og kölá.
»,Leysið hann“, sagði hann. Sjó-
tæningjarnir hikuðu, ,,Jeg
sagði: Leysið hann“, skipaði
Iflt og menn hans hlýdáu.
„Jeg hefi ekkert sverð“,
cagði Parish.
„Lánaðu honum sverðið þitt,
ÍJernardo“, sagði Kit. ;,Jeg
♦■nundi ekki einu sinni vilja
♦íeita mannhundi, eins og þjer,
um heiðarlegan dauðdaga“.
„Þetta er heimskulegt af
|>jer, Kit“, sagði Bernardo. ■—
„Hvað veist þú, nema hann sje
Knjallasti skilmingamaður?“
„Jeg hætti á það“, sagði Kit
og brosti. „Viðbúinn".
Reginald Parish rjetti upp
sverðið með vel æfðri sveiflu.
í'að glampaði á sverðin og
gnýrinn heyrðist ofar hávaðin
um af brunanum. Parish sótti
ákaft á, svo að Kit hopaði ur.d-
an en hann bar af sjer högg
Englendingsins af mikilli fimi.
„Reginald....“ tautaði hann.
„Mjer finst jeg kannast við
«afnið“. Hann beygði sig skyndi
fega fram á annað hnjeð, þang
að til knipplingarnar á jakka
hans námu við jörðina, og alt
í einu sveiflaðist sverð Eng-
lendingsins úr höndum hans.
Kit reis upp og studdi sverðs-
odd sinn niður.
„Náðu í vopn þitt“, sagði
hann kuldalega.
„Bölvaður bjáni“, tautaði
Bernardo. „Rektu dónann í
gegn“.
Reeinald Parish tók upp
sverðið og þeir byfjuðu einvig
ið á ný. Englendingurinn hóf
aftur harða sókn á Kit, en Kit
vjek ekki úr sporunum, en bar
af sjer öll höggin, þangað til
Englendingurinn var kominn
svo nálægt, að hann særðist á
enninu fyrir ofan hægra augað
af sverði Kits.
„Ertu búinn að fá nóg?“
spurði Kit og ljet sverð sitt
síga.
En í staðinn fyrir að svara,
hljóp Parish á hann hálfu á-
Tcafari en áður, svo að Kit varð
að víkja til hliðar, en hinn var
samt kominn svo nálægt að
meðalkaflarnir smullu saman.
Kit var kominn fast upp að
andstæðing sínum og þvingaði
hönd hans upp í loftið, þangað
til svita- og blóðdropar runnu
í stríðum straumum niður and-
lit Englendingsins.
„Þetta var ekki heiðarlega
að farið, Reginald“, sagði Kit
hæðnislega. „Nú skulum við
fara að Ijúka þessum leik“.
Hann ýtti Reginald frá sjer
með sverðinu, svo að hann
varð að hörfa undan. Þeear þeir
bvrjuðu á nýjan leik, hafði Kit
betur, og Reginald átti fult í
fanvi með að verja sig. Honum
fipaðist og á sama augnabliki
studdi Kit sverðsodd sinn við
bríóst hans. En alt i einu hik-
a*i hann.
Reginald", hvíslaði hann. •—
. NYí veit jev. hvar jeg hefi
bo-^rt bað nafn áður. Það er
rofn mannsins. sem Rouge var
hoitin“.
„Rouge?“ saeði Parish og
hlies mæðinni þunelega. „Jeg
bekki ekki það nafn“.
.Það er stúlka með eldrautt
32. dagur
hár og græn augu, eins og
smaragðar".
„Jane“, hrópaði Parish. —
„Lafði Jane Golphin“.
Kit sliðraði sverð sitt. —
„Legðu frá þjer sverðið. Jeg
vil ekki verða bani neins
manns, sem hefír einhverntíma
verið henni kær“
„Það varst þá þú, sem rænd-
ir henni“, æpti Parish. Hann
stökk fram og miðaði sverðinu
að brjósti Kits. En þá kvað við
skot. Það kom úr byssu Bern-
ardos. Reginald fjell máttvana
niður og sverðið sveiflaðist úr
hendi hans.
Kit horfði á hann, þar sem
hann lá fyrir fótum hans. Síð-
an leit hann á Bemardo.
„Þakka þjer fyrir“, sagði hann
lágt.
Reginald Parish lá á jörðinni
og hóstaði blóði. „Rosalind“,
sagði hann með erfiðismunum.
„Þú mátt ekki gera henni neitt.
Viltu lofa að hlífa henni?“
„Rosalind? Hver er hún?“
spurði Kit.
„Konan mín“. Blóðstraum-
urinn spýttist út um vit hans
við áreynsluna, svo að hann
náði ekki andanum og kafnaði
í sínu eigin blóði.
„Jeg lofa því“, sagði Kit.
Hann sneri sjer að mönnum
sínum sem voru önnum kafnir
við að velta kerunum og losa
mylnusteinana. „Þetta var ljót
ur leikur“, sagði hann. „Það er
dýrkeypt hnoss að verða heið-
ursmaður í Saint-Domingue“.
„Hvar ætli íbúðarhúsið sje?“
sagði Bernardo
En skyndilega heyrðist kven-
mannshróp innan úr skóginum.
Augnabliki- síðar kom kona
hlaupandi í áttina til þeirra.
Hún var alsnakin að undan- * 1
teknum smá-pjötlum, sem
hjengu við axlir hennar og
handleggi. Á eftir henni komu
tveir sjóræningjar hlaupandi. |
Þegar hún kom auga á Kit var
eins og vaknáði von í brjósti
j hennar. Hún þaut til hans og |
fleygði sjer í fang hans og
þrýsti sjer upp við sterklegt
brjóst hans, titrandi af hræðslu '
frá hvirfli til ilja. Kit losaði
mjúklega handleggi hennar,
klæddi sig úr jakka sínum og
vafði honum utan um konuna.
Sjóræningjarnir flyktust ut-
an um Kit og kvenmanninn og
muldruðu óánægjulega sín á
milli. Kit sneri sjer að þeim.
Hann hjelt annari hendinni ut-
anum konuna en í hinni hend-
inni hjelt hann á byssu, sem
Bernardo hafði rjett honum. |
„Jeg sagði ykkur í gærkveldi,
að þið ættuð að láta kvenfólk-
ið afskiptalaust“, sagði hann.
„Sá, sem óhlýðnast þeim skip-
unum, verður tafarlaust drep-
inn. Skiljið þið það?“
Sjóræningjarnir tíndust í
burtu ólundarlegir á svip. Kit
fá’nn að konan hrökk alt í einu
við.
„Reginald“, hvísaði hún. Hún
horfði á dauða Englendinginn
á jörðinni.
„Mjer þykir það leitt,“ sagði
Kit á bjagaðri ensku. „Jeg ætl-
aði að hlífa honum, en hann
rjeði sjálfur þessum úrslitum“.
| Lafði Rosalind Parish sneri
i fögru andliti sínu að Kit og
virti fyrir sjer karlmannlega
andlitsdrætti hans og gullið yf
irvaraskegg hans og hár, sem
náði honum langt niður á herð-
ar.
Kit virti hana einnig fyrir
sjer. Það voru engin tár í blá-
um augum hennar og hún var
hætt að skjálfa, en hinsvegar
færðist hryllilegt bros yfir var-
ir hennar.
„Jeg er fegin'n. Jeg er guðs-
feginn. Nú er jeg frjáls", sagði
hún. Rödd hennar var róleg og
einmitt þessvegna einnig ógn-
andi. „Jeg hataði hann af öllu
hjarta“.
Kit varð undrandi. en hann
sagði: „Fylgdu okkur að íbúð-
arhúsinu, ef þessir hundar mín
ir eru- ekki þegar búnir að
brenna það til ösku“.
„Nei“, hvíslaði lafði Rosalind,
„þeir eru ekki búnir að brenna
það. Þeir voru önnum kafnir
.... við mig“.
Kit sneri sjer að Bernardo.
„Grafið þá dauðu“, sagði
hann. Síðan tók hann um hand
legg lafði Rosalind og leiddi
hana burt frá brennandi sykur
ekrunni.
Þegar þau voru kominn inn
í stofuna, gekk hún að vínskáp
og tók fram tvö vínglös. Hún
skeytti því engu, hve fáklædd
hún var, en settist á borðbrún-
ina og dinglaði berum fótleggj
unum undan jakka Kits.
„Nú drekkum við skál fyrir
frelsi mínu“, sagði hún og tók
út úr glasinu.
Kit bragðaði ekki á víninu,
en horfði undrandi á hana. —
Hún fjekk sjer aftur í glasið,
drakk það út og fjekk sjer það
þriðja. Augu hennar voru orð-
in stór og glansandi og hún
virti fyrir sjer andlitsdrætti
Kits með ánægjusvip.
„Væri ekki best, að þjer fær-
uð í fötin yðar?“ sagði Kit.
Rosalind Parish kastaði til
höfðinu og rak upp skellihlát-
ur.. —
„Nei, herra skipstjóri“, sagði
hún. „Jeg er alveg vita-blygð
unarlaus. Jeg er orðinn það síð
an jeg kyntist skipverjunum
yðar. Auk þess finst mjer þægi-
legt að vera fáklædd í þessum
hita“.
„Yður hefir ekki þótt vænt
um eiginmann yðar. Hvernig
stóð á því?“
Hún setti glasið harkalega
frá sjer á borðið. „Vegna þess
að hann elskaði mig ekki. Hann
syrgði altaf aðra konu. Hún
hjet Jane Golphin og hún lenti
í höndum sjóræningja, sama
daeinn og jarðskjálftinn kom.
Hann var ræfill, og eg gat ekki
elskað ræfil“. Hún hallaði sjer
alveg upp að honum og horfði
í ?n«u haris. Varir hennar voru
votar og freistandi. „Öðru máli
væri að gegna um mann ....
karlmenni, eins og þig“. Hún
stóð skyndilega á fætur og gaut
til hans augunum. „Ef þú hefð-
ir komið sjálfur í staðinn fyrir
að senda þessa skítugu rudda,
þá er jeg hrædd um að jeg
hefði ekki sýnt mótþróa“.
Hún gekk alveg að Kit og
laeði höfuð sitt við brjóst
hans.
í leit að gulli
eftir M. PICKTHAAL
41
Leifur hlustaði og ofan úr hlíðinni fyrir ofan heyrði
hann hvinhljóð, líkast hvísli, margra radda. Það hækkaði
og hækkaði og varð að geysilegum gný, sem ætlaði að
æra þá. Granít klöppin undir fótum þeirra titraði, og
klettarnir, sem þeir földu sig undir, hriktu. Bæði Leifur
og Villi hjeldu höndum fyrir eyrun, en hávaðinn var
hjerumbil jafnmikill og áður. Svo skall snjóflóðið fram
af klettabrúninni. Það fjell í dökkum fossi yfir þeim og
kom niður framar í hlíðinni og þó flæddi snjórinn um
allt. Hlóðst upp fyrir framan þá og þeir grófust að hálfu
í snjóskafl. Og Leifur fjekk högg í höfuðið. Það var steinn
sem fjell úr klettahlíðinni og Leifur missti meðvitundina.
Þegar hann raknaði úr rotinu var algjörð kyrrð allt um-
hverfis. Hann lá hálfgrafinn í votan snjó, en yfir honum
var Villi og nuggaði andilt hans með snjómolum. Leifur
iá nokkra stund hreyfingarlaus. Síðan þreifaði hann um
sig allan og fann, að hann var ekkert slasaður.
Jæja, sagði hann. Er annars nokkuð að.
Nei, ekki held jeg það, sagði Villi, en mjer leist ekki
á blikuna, þegar jeg sá yður hníga niður.
Leifur leit í kringum sig. Brautin, sem þeir höfðu áður
íarið eftir var nú hulin þykkum snjóskafli. Blesi var
klemmdur milli skaflsins og klettanna, en Brandur var
næstum grafinn niður í snjóinn, en það mátti samt sjá á
umbrotum hans í skaflinum, að hann var ekkert meiddur.
Þeir tóku nú sinn hvorn hestinn óg komu þeim upp
úr snjónum og teymdu þá fram með hliðinni. Það var
erfitt, því að sums staðar var snjórinn gljúpur og Ijef
undan. Loksins náðu þeir þó út á auða jörð, sem snjó-
flóðið hafði ekki náð. Þeir voru allir þreyttir, ekki síst
hestarnir.
Það er aðeins komið litið eitt yfir miðjan dag, en Leifur
sagði: — Ef við finnum einhvers staðar góðan stað, þá
siáum við hjer upp tjaldinu. Við höfum fengið nóg af
því í dag.
'rm&CjA.'srJza.
'tunu
— Það er leitt, að jeg skyldi
lofa mömmu, að blóta aldrei,
því að þá get jeg ekki sagt
hvað pabbi sagði, þegar hann
misti koníakflöskuna í gólfið.
★
Það var hjerna einn daginn,
að eldur kom upp í einni af
hinum glæsilegu einkavillum
í Atlanta. Fyrsti brunabíllinn,
sem sendur var á staðinn lenti
í árekstri við tvo aðra bíla, og
komst ekki lengra. Vjelin bil-
aði í öðrum, þegar hann var
nýlagður af stað. Þeim þriðja
tókst loks að komast að hús-
inu. Það er ekki getið um það,
hvaða orð slökkviliðsstjórinn
ljet falla, er hann komst að því,
að ekki var hægt að ná í neitt
vatn í námunda við húsið, og
slökkviliðsmennirnir urðu að
standa auðum höndum á meðan
húsið brann til grunna.
★
Berlínarbúar eru yfirleitt
mjög varkárir í tali, þegar um
er að ræða stjórnmál. Berlínar
búi einn hafði týnt páfagauk-
inum sínum og tilkynti lögregl
unni um tapið.
— Getur páfagaukurinn sagt
eitthvað? var hann spurður.
— Já, sagði eigandinn, en ef
hann skyldi eitthvað minnast
á stjórnmál, þá talar hann fyrir
sjálfan sig, og jeg vil enga á-
byrgð á því taka.
Hamingja
Þessi saga er frá Moskva. —
] Það var útlendingur þar á ferð.
Hann gaf sig á tal við mann á
götunni.
— Þið hafið það gott hjer í
Sovjetríkjunum? spurði hann.
— Já, við erum hamingju-
samir.
Svo spurði sá ókunnugi um
hvort Rússar hefðu hitt og
þetta, sem talið er nauðsynlegt
annarsstaðar.
Nei, maðurinn varð að við-
urkenna, að þeir hefðu það
ekki, en við erum samt ham-
ingjusamir, sagði hann.
1 — Útvarp hafið þið þó?
spurði aðkomumaðurinn.
j — Já, hvernig ættum við
annars að komast að því, hve
hamingjusamir við erum?
•*
Týndi nefinu, en það fanst
Ung kona, frú Floralee Grif-
fith í Newhall í California,
lenti í brúðkaupsferðinni í bíl-
slysi. Hún slasaðist mikið og
var þegar flutt í sjúkrahús. —
Þegar þangað kom, kom í Ijós,
að hún hafði mist nefið. — Bíll
var þegar sendur af stað á
slysstaðinn. Bílstjórinn fann
nefið þar og ók með það til
sjúkrahússins, þar sem það
' var sett á stúlkuna aftur, og
þar sómir það sjer nú prýði-
lega.