Morgunblaðið - 24.12.1948, Blaðsíða 12

12
MORGUNBLAÐIÐ
Föstudagur 24. des. 1948.
— Tvær smdsögur

Frh. af bls. 3.
ins og fyllt þá af hinum furðu-
legustu dýrum, einkum þar sem
skugga bar á, og ljósið frá lamp
anum náði síst til.
Töfraskógurinn minn fagri!
Nú er hann löngu lokaðui og
blárökkur móðukenndra minn-
inga hvílir yfir honum. En jeg
trúi því, að einhver guð gæti
hans fyrir mig og opni hann
í fyllingu tímans íyrir öðru
draumlyndu barni. En þetta
löngu liðna kvöld átti jeg sjálf-
ur töfrastafinn, sem lauk upp
ævintýraheimum. Jeg gleymdi
kubbahöllinni minni á gólfinu
og gekk inn.
Áður hafði allt verið þar full
komið, en einmitt þetta kvöld
fann jeg í fyrsta sinn, að ein-
hvers var vant, — einhvers sem
var mjög mikilsvert. Jeg reik-
aði um skóginn og undraðist,
hvað það gæti verið Jeg spurði
fuglinn Fönix, er sat undir
stórri rós, en hann draup að-
eins höfði og svaraði mjer ekki.
1 blágresikofa sínum lá álfa-
stúlkan Díalína og svaf; jeg
vakti hana og spurði: „Ertu
síðan í fyrra?‘; Hún leit á mig
með fjólubláu augum sínum og
svaraði: „Nei, en hún kemur
kennski bráðum“.
Þá kallaði jeg á besta vin
minn, draumadrenginn Ma-
hem. Við leiddumst inn í þykkn
ið, þar sem næturblómið ang-
ar, og dularfulla konan með
mjúku hendurnar býr. Hún get
ur ráðið allar gátur, því hún
segir aldrei neitt.
Rjett á eftir opnaðist hurð-
in og gamall maður kom inn í
stofuna. Aug'naráð hans var
milt, því hann hafði lifað lengi,
og hann var með hvítt skegg
niður á bringu. Hann settist
við ofninn hjá ungu konunni.
Hún brosti til hans og fór að
lesa hátt í blöðunum, sem hann
færði henni. Jeg horfði á hana
úr leynum töfraskógarins;
vángásvipur hennar var fagur,
og jeg vissi, að hendur hennar
gá,tu veitt litlum drengjum
svefn og frið.
Gamli maðurinn sat íboginn
og starði í glæður ofnsins, er
lýstu djullrauðar gegnum
maríuglerið í hurðirni. Hann
hlustaði á það, sem unga kon-
an las; andlit hans var alvar-
legt og friðsælt eins og nótt-
in.
Jeg hlustaði einnig, án þess
þó að heyra orðin sjálf. í stof-
unni var kvöld og svefnkennd
ró. Kötturinn lá fyrir framan
ofninn og teygði frá sjer alla
anga; mjallhvítur feldur hans
glóði í eldskininu.
Svo sló allt í einu blárjóðum
bjárma á töfraskóginn, og það
var eins og hann vaknaði af
leiðslu. — Konan unga hafði
le$ið nafn eitt upp úr blaðinu,
sem hún hjelt á, og rödd henn-
ar varð í sama bili hljóð og
mild af sorg.
(Dóttir okkar, Ellen, andað-
ist — þessa mánaðar, — frá
Bóndhól).
Þá talaði dularfulla konan
með mjúku hendurnar í fyrsta
sinn. Hún mælti: „Ellen frá
Bóndhól".
Ellen frá Bóndhól' Hún kom
inn í töfraskóginn og blómin
hneigðu sig fyrir henni; stolti
fuglinn Fönix reitti gullrauðar
fjaðrir úr vængjum sínum og
breiddi þær fyrir fætur henn-
ar, en álfastúlkan Díalína sveip
aði um hana blárri blæju. —
Aðeins einn af íbúi.m töfra-
skógarins neitaði henni um
þjónustu sína: draumadrengur-
inn Mahem. Hann var skyndi-
lega horfinn, og jeg sá hann
ekki aftur í mörg ár.
Jeg hafði aldrei heyrt svona
fallegt nafn áður. Hljómur crð-
anna varð að blárri músik. og
út úr litaskrautinu kom hún
sjálf, Ellen frá Bóndhól, og
varð raunveruleg. Við tókumst
í hendur. Hún mælti' „Þú mátt
eiga allt með mjer!“
Gamli maðurinn !eit á mig
úr fjarska og brosti, en kon-
an unga varð spurul í augum:
„Hvað er barnið að segja?“
„Hann er að tala við sjálfan
sig“ ,ansaði gamli maðurinn.
(Skeljarnar, sem liggja und-
ir stóra steininum í fiörunni!)
Ellen frá Bóndhól; — jeg
byggði henni höll á ströndinni
fyrir handan töfraskóginn.
Fuglarnir sungu þar nótt og
dag og sólin skein inn um glugg
ana. Við höfðum bara rökkur
þegar hún sagði mjer dgpuga-
sögur, — og einstaka sinnum
nýfallinn snjó, því hann er fall
egur í sólskini.
(Þú ættir að hátta drenginn,
góða mín, hann er að sofna út
af).
Um nóttina dreymdi mig Ell
en frá Bóndhól, og við hjeldum
leiknum áfram. Hún var lítil
ljóshærð telpa, — nema á
sunnudögum, þá var hár henn-
ar svart og brúnirnar líka. —
Kjóllinn hennar var ákaflega
fallegur og óhreinkaðist aldrei.
Andlit hennar var ólíkt öllu
öðru í heiminum, og jeg þorði
aldrei að hugsa mjer það. Þess-
vegna get jeg ekki lýst því,
enda þótt fátt eigi raunveru-
legra líf í minningum mínum
en þetta undurfagra telpuand-
lit.
Hún var það fyrsta sem jeg
mundi eftir næsta morgun, og
úr því var hún leiksystir mín
í mörg ár. — Hún kemur stund
um til mín enn; jeg hef sjeð
bros hennar í augu.m dætra
minna. — En jeg gleymdi að
spyrja konuna ungu, hver hún
hefði verið.
Ellen frá Bóndhól. Hún var
leikur bylgjunnar á Ijósglitr-
andi höfum, sumarvindurinn er
þýtur í melgrasi eyjanna við
strendur æskustöðva minna. Og
hún var leyndarmál, sem eng-
inn þekkti nema jeg
En af því tilvera hennar var
svo raunaleg og nátengd mínu
eigin lífi, minnist jeg hennar
oftlega, einkum þegar jeg er
einn á þöglu kvöldi. Og þá
vaknar alltaf sama spurningin
í huga mínum: hver var þessi
löngu liðna telpa, — hver var
-Ellen frá Bóndhól?

H.f. Eimskipafjelag íslands
áendir udóhihamönnum
(and alt
ómu/n um
d3estu
jólctóski
r

Innileguslu
jóla- thg nýárs-óskir
fœrum vjer öllum
fjœr og nœr.
\Jí(\tœhia uerá Lah n i i
?iciuerólun nUiácnó