Morgunblaðið - 01.11.1992, Síða 10

10 B
MORGUNBLAÐIÐ MENNINGARSTRAUMAR SUNNUDAGUR 1. NÓVEMBER 1992
MLÍKLEGA er engrar
plötu beðið með viðlika
forvitni og plötu Bubba
Morthens sem hann tók
.upp á Kúbu í vor. Platan
kemur út um þessar
mundir og tii að kynna
hana á sem bestan hátt
fékk Bubbi kúbversku
sveitina Sierra Maestre,
sem lék inn á plötuna með
honum, til að koma hingað
til lands. Sveitin kemur
hingað í vikunni, leikur
með Bubba á útgáfutón-
leikum í Hótel íslandi 12.
og 13. nóvember og síðan
víða um land: 14. á Sel-
fossi, 15. í Vestmanna-
eyjum, 16. á Patreks-
fírði, 17. aftur á Hótel
íslandi, 18. í Sjallanum
á Akureyri, 19. á Nes-
kaupstað, 20. á Egils-
stöðum, 21. á Akranesi
og 22. í Keflavík.
ojosmyna/Bjorg svemsaouir
Lífleg Ifk Sykurmolamir
hugleiða eilífðina.
MOLA-
BLAND
AF hjjómsveit sem
sungið hefur sitt síð-
asta, ef marka má er-
lenda poppfréttamenn,
eru Sykurmolarnir
furðu hressir. Svcitin
sendi fyrir skemmstu
frá sér myndbandið Á
guðs vegum með Sykur-
molunum, eru á mikilli
ferð með U2 um Vestur-
strönd Banadríkjanna
og sendu frá sér í vik-
unni safnplötuna It’s-It.
It’s-it er ekki venjuleg
safnplata, því á plöt-
unni eru þrettán endur-
hljóðblönduð lög sveitar-
innar í gengum tiðina
unnin af ýmsum blendl-
um. Að sögn Molanna
kviknaði hugmyndin þeg-
ar gefa átti út þriðju smá-
skífuna af Stick Around
for Joy, Vitamin. Einar
Örn Benediktsson segir
að þá hafi óskir kviknað
að fá lagið í dansútgáfu.
Sveitin fól breska
blendlinum Youth að
blanda lagið, en þegar
hann skilaði því var það
í reggítakti, sem var all-
langt frá því sem til stóð.
Þegar það lá fyrir datt
einhverjum í hug að leyfa
nokkrum blendlum að
velja sér lög og fara um
þau höndum að vild. Út-
koman var svo It’s-It sem
á eru lögin Birthday (tví-
vegis), Leash Called Love,
Blue Eyed Pop, Motor-
crash, Planet, Gold, Wat-
er, Regina, Mama, Pump,
Hit og Coldsweat. Til við-
bótar við þessa útgáfu var
sérstök takmörkuð út-
gáfa gefm út í 5.000 ein-
tökum, sem á eru ellefu
lög til vibótar, þar á með-
al reggíútgáfan á Vit-
amin.
Clapton
ENGINN hvítur gítarleikari rokksögunnar hefur hlot-
ið aðra eins virðingu og aðdáun og Eric Clapton.
Mörg ár eru síðan Clapton varð goðsagnakenndur
fyrir rafgítarleik sinn, en fyrir skemmstu kom frá
honum platan Unplugged, þar sem hann sýnir að fáir
standa honum á sporði í kassagítarleik.
Hugmyndin að Unplug-
ged-þáttum MTV-tón-
listarsjónvarpsins vaknaði í
tengslum við að leyfa áhorf-
endum að sjá tónlistarmenn
leika á allra aukatóla og sjón-
hverfinga, á þeirri forsendu
að þá fyrst megi sjá hvað í
þeim byr. í fyrstu vildu fáir
vera með, en nú er svo kom-
ið að mikil ásókn er að fá
að koma fram enda hafa
upptökur úr þáttunum selst
gríðarvel og er plata Claptons
því ekkert eins-
dæmi.
Á Unplug-
ged hverfur
Clapton aftur
til róta sinna og leitar í smiðju
blúshetjanna sem komu hon-
um af stað til að byija með;
Robert Johnson, Big Bill Bro-
onzy og Jesse Fuller m.a.,
en einnig leikur hann ýmis
sinna eigin laga, þar á meðal
frábæra útgáfu á Laylu, sem
mikið hefur verið spiluð síð-
ustu vikur í útvarpi, og lagið
sem hann skrifaði um son
sinn látinn, Tears in Heaven.
Clapton segist reyndar vera
að uppgötva það um þessar
mundir hve gefandi sé að
leika á órafmagnaðan gítar.
Hann byrjaði reyndar að leika
á slíkan, en gafst upp á því
þegar hann var fjórtán ára
og eignaðist rafgítar.
Með Clapton á
Unplugged leikur
sveit hans, en nýleg
x'iðbót í hana er
Andy Fairweat-
her Low, sem
framúr-
skar-
andi
sagítar-
og mikil
blúshundur, og hef-
ur haft sitthvað að
segja með endur-
vakinn áhuga Clapt-
ons á kassanum.
r
Islensku-
spursntálið
SÍÐUSTU misseri hefur borið æ meira á því sem Einar
Örn Sykurmoli kallaði svo viðeigandi „nostalklígju".
Þar fer gagnrýnilaus dýrkun á öllu því sem fram fór
á einhverju liðnu árabiU og að þessu sinni er það timi
’68-kynsIóðarinnar, hippatiminn. Víða um heim hafa
sprottið upp hljómsveitir sem stælt hafa sveitir frá
þessum tíma og tónlist þeirrar ættar hefur notið mikill-
ar hylli. Fyrir skemmstu var í sjónvarpinu þáttur þar
sem ræddur var sjöundi áratugurinn og tróðu upp
ýmsar sveitir sem léku á þessum tíma og hafa verið
að vakna til lífsins á ný, og svo ein ný sem var að senda
frá sér plötu fyrir skemmstu.
Hippatíminn er áferðar-
fagur að sjá úr fjar-
lægð, en kannski ekki eins
þegar rýnt er í þá tónlist sem
sett.var saman hér á landi
á þeim
tíma. Al-
gengt var
að sveitir
léku tónlist
erlendra
fyrir-
mynda, þó
vissulega
hafí starf-
að nokkrar sveitir sem léku
frumsamda tónlist. Fæstar
réðu þó við að velta af sér
enska okinu þegar kom að
því að yrkja texta, enda
eftir Ámo
Matthíasson
hefur Ómar Óskarsson, sem
var í sveitinni goðsagna-
kenndu Icecross og í Pelic-
an, lýst því að mönnum hafi
þótt sjálfsagt að syngja á
ensku, því enginn leit á ís-
land sem annað en stökk-
pall út í heimsfrægðina. Það
var og áberandi að sveitim-
ar sem tróðu upp í Sjónvarp-
inu fyrir rúmri viku, Pops,
Trúbrot, Júdas, Magnús og
Jóhann, og Jet Black Joe,
1+eku yfirleitt erlend lög eða
með enskum textum.
Það má alltaf spyrja hvað
það er sem rekur menn af
stað í að grafa upp hljóðfær-
in á ný eftir áratuga hlé og
eins og heyra mátti voru
Joe, hafnað hljómsveit sem
sungið hefur á ensku. Ekki
er gott að segja hvers vegna
skarð hefur rofnað í múrinn,
en líklega eru menn að sjá
ofsjónum yfir útgáfu ytra,
frekar en að textasmiðir Jet
Black Joe geti ekki barið
saman skaplega íslenska
texta eða frábær söngvari
sveitarinnar sungið þá. Hér
má vitna í orð Gunnars
Hjálmarssonar, eins besta
textasmiðs íslenskt rokks,
sem lét falla í viðtali fyrir
löngu að þegar svo væri
komið fyrir honum að hann
hefði ekkert að segja á ís-
lensku væri best að þegja.
Engin hermlsvelt Jet Black Joe.
sveitirnar misjafnlega und-
irbúnar undir spilirí aftur.
Það var helst Júdas sem
kom á óvart, og þá kannski
sérstaklega fyrir tilþrif
Vignis gítarleikara, sem
hefur greinilega ekki lagt
frá sér gítarinn síðan sveitin
hætti að troða upp á sínum
tíma.
Frammistaða Jet Black
Joe undirstrikaði frekar en
hitt að þar er ekki á ferð
nein hermisveit, heldur
hljómsveit sem er að vinna
úr því besta, sem glöggt
má heyra á nýútkominni
plötu sveitarinnar, sam-
nefndri henni. Það er þó sá
Ijóður á að allir textar
sveitarmanna eru á ensku
og telst enska þó ekki móð-
urmál neins þeirra. Það á
eftir að draga eitthvað úr
vinsældum piltanna hér á
landi, ef að líkum lætur, því
það hefur sýnt sig í gegnum
tíðina að enskir textar eru
hljómsveitum frekar til traf-
ala en hitt, þó það hafi ver-
ið alsiða að syngja á ensku
á árum áður.
Fram að þessu hafa ís-
lenskir útgefendur staðið
fast gegn því að gefa út
plötur með enskum söng
fyrir íslenskan markað, og
meðal annars veit ég til þess
að til að mynda hafa Steinar
hf., sem gefa út Jet Black
HIPHOPROKK
GERJUNIN er hvergi eins hröð og í breska poppinu,
þó útkoman sé oft görótt. Vaxtarbroddurinn virðist
helst vera í samruna dans/hiphopptónlistar og rokks,
sem gefur hefur af sér sveitir eins og 25th og May.
Fyrir skemmstu logaði
breska popppressan af
yfirlýsingum um ágæti 25th
of May, sem allir spá glæstri
framtíð Ekki náði sveitin
þó að slá rækilega í gegn
með sinni fyrstu breiðskífu,
Lenin & McCarthy, sem er
fyrirtak, selst hefur allvel
og lög af henni náð hátt.
Sveitarmenn hrifust
snemma af bandarísku
rappi og þá ekki síst af póli-
tískum textum í hörðu
rappi. Niðurstaðan var sós-
íalískt hiphopprokk sem
hefur alla burði til að slá
rækilega í gegn.
ONKONIMUÐUR
BRESKI furðufuglinn og tónlistarfrömuður-
inn Brian Eno bindur ekki bagga sína sömu
hnútum og samferðamennimir. Með-
al annars fyrir það er hann eftirsótt-
ur til upptökustjómar og tónráðgjaf-
ar, en hefur fyrir bragðið lítinn tíma
haft til að sinna eigin tónlistarferli..
Fyrir skemmstu kom þó út með Eno
breiðskífan Nerve Net.
Allt frá þvi
Eno hrökkl-
aðist úr Roxy
Music fyrir ofríki
Bryans Ferrys hef-
ur hann leitað fyrir
sér í tónsköpun og þá oft
á stöðum sem aðrir. hafa
ekki kannað. Hann hefur
meðal annars unnið með
David Bowie, Talking He-
ads og U2, en gaf sér loks
tíma til að vinna að eigin
skífu snemma á
síðasta ári. Hann Furðufugl
lauk svo við plötu Eno.
sem átti að gefa
út fyrir síðustu jól, en á
elleftu stundu var ákveðið
að fresta plötunni fram
yfir áramót. Þá langaði
Eno að eiga eilítið við plöt-
una á ný, en þegar upp
var staðið var fátt eftir af
upphaflegri breiðskífu og
þvi allt glænýtt á Nerve
Brian
Net.
Síðasta sóló-
skífa Enos, og
kom út 1985,
var hálfgerð
lyftutónlist, en
Nerve Net svip-
ar aftur á móti
til eldri verka
hans og stendur
þvi nær
bundinni
plötu. Á plöt-
unni bregður fyrir grúa
tónlistarstefna og hljóð-
færa, sem sýna að Eno er
enn við sama heygarðs-
homið að leika sér að tón-
vitund áheyrandans, sem
veit sjaldnast hvaðan á
hann stendur veðrið, þó
allt komi þægilega á óvart.