Þjóðólfur - 27.11.1872, Blaðsíða 2

lagri þolinmæfti og bi?)!und eftirbrefum síncm frá útloudam,
er þetta pástskip færbi, og svo ví?)svegar a?) nr landinn. —
Hiinvetningar háfa ab líkindnm seb fram á þetta, því sagt
er, ab þeir hafi mjog fá eba sem engi bréf sent hingab meb
Benedikt pósti Kristjánssyni, er hann fór þar subrór nm dag-
inn, en sjálfir gerfcu þeirnú ut púst á sinn kostnab, er færbi
hingab bll bref þeirra og kom her fáum dbgnm síbar en abal-
póstrinn Beriidikt, og skal fara norbr aptr heban 29. eba 30.
þ. mán.
— Prófastr í Suðr-þingeyar prófastsdæmi, kvaddr
af biskupi 21. þ. mán: sira Benedikt Kristjánsson
á Múla.
— f l.þ. mán. dó að óðalseign sinni Eyvind-
arstöðum á Álftauesi merkisbóndinn Jon Gíslason,
bartnær 65 ára að aidri, fæddr í Febr. 1808.
Hann var merkr maðr og vinsæll og dugnaðar-
maðr rneðan heilsa entist, og allheppinn til lækn-
ingar, er hann kynti sér af bóknm og tamdi sér,
og kom þar mörgum að liði. Hann kvongaðist
nál. 1842 Júlíönu Hallberu Jónsdóttur (Benjamíns-
sonar prests að Fagranesi; en sammæðra er hún
frú Sigríði Siemsen hér í lleykjavíkj, varð þeim
7 barna auðið, en eigi lifa þeirra nema 2 dætr
báðar upp komnar. — 18. d. þ. mán. dó að Staf-
holti Ámi, ýngsti sonr Stefáns prófasts |>orvalds-
sonar nál. 24 ára að aldri, efnilegr maðr og sér-
lega ástsæll af öllum. -- Að kveldi 24. þ. mán. dó
hér í staðnum húsfrú Guðrún Guðmundsdótlir1,
ekkja eftir Einar hattara og kaupmann Hákonar-
son; gerðar- og gáfukona og margreynd af ýmsu
mótkasti heimsins, er hún stóðst með þreki og
manndómi, endalægði því og stórnm hin seinniárin
í skauti þeirra einu 2 valinkunnu harna, er nú lifðu
hana og báru hana á hörtdum sér. Hún hafði nú
rúmar 10 vikur yíir 72 ára aldr, fædd að Reykja-
dal (er þá var prestsetr og prestakalt sér) í Bisk-
r/, / Ifrúf- upstungum liLSepíþr. 1800. Giptist fyrnefndum
manni sínum árið (l 828 ?! /7/8íj
— Jarfiarför factors tlans Anton Sivertsens 6 þ.m. hófst
þar í sorgarhúsina, — og saínaþist þar um kring mjiig fjöl-
menn líkfylgd,—meti húskveþju er sira Hallgr. Sveinsspn flntti.
Varlíkit) siþan borit) til kirkju, og sett niþr fyrir framan kúr-
uppgóngnna, undir orgelslætti; en öll var kirkjan nppljúmnt)
mei) storku-ljúsnm og svo 2 miklum Ijúsakerfum framanvert
í kúrnnm, sitt hvorn veginn kúrportsins; og óll var kirkjan
aí> innanvertn tjóldub dókkum sorgarblæum af miklum hag-
1) Foreldrar hennar voru síra Guíim. Bóþvarsson, sffiast
prestr ab Kálfatjórn (brútsir porvaldar prúfasts og sálmaskálds
Bótívarssonár) og Rúsa Egilsdúttir, prests Eldjárnssonar at>
Útskálnm; Gutirún sál. var alsystir porleifs Gnfim. Repps og
Egils á púrustöbnm á Vatnsleysuströnd.
18
leik1. Af) snngnum sálminnm Nr, 373 í Messnsóngsbúkinnl,
stö dúmkirkjnprestrinn sira Hallgr, Sveinsson fram ati kist-
nnni og flutti líkrætnma. At) henni lokinni var iíkif) haflt)
út úr kirkjunni nndir sóng verzins: „Æ vöknum o. s. frv.“,
og orgelslætti, borif) til kirkjngartis og jartisett nndir marg-
radda-söng sálmsins: „Allt eins og hlúmstrit) eiua“. —
Sira Stefán Thorarenser), mágr hirms framlitina, setti houum
grafletr, er var prentaf). — pakklætisávarp frá ekkjnrmi til
Rejkvíkiuga, er kom í dag, vertir at) bítia næsta blaþs.
— Jarðarför skólameistarans Jens Sigurðs-
sonar framfór föstud. 15. þ. mán. Líkfylgdin
safnaðist milli 11 — 11 ’/a upp i Alþingissalnum,
er var tjaldaðr svörtum blæum: mynd Iíristjáns
konungs 8., borðin, konungsfulltrúapallrinn og for-
setapallrinn, en líkkistan stóð fyrir framan kon-
ungsfulltrúapallinn rétt gagnvart innganginum. —
Yar mannþröngin svo mikil, að allr gangrinn fyrir
framan var troðfullr og þó mesti fjöldi í fordyri
niðri og úti fyrir. Hægra rnegin kistunnar höfðu
skipað sér ekkja og börn hins framliðna, en til
vinsfri handar, út frá höfðagaílinurn sátu yfirstjórn-
endr skólans, stifstyfirvöld landsins, skrýdd einkunn-
arbúningi sínum. Sorgarathöfnin hófst með því,
að sungin voru, margraddað, 2 síðustu versin af
sálminum Allt eins og blómstrið eina: »Eg veit
minn Ijúfr lifir» og «Eg lif’ í Jesú nafni». f>ar
næst stigu þeir fram að kistunni dómkirkjuprestr-
inu sira Hallgrímr og skólakennarinn Halldór
Kr. b'riðriksson; tók hann fyrri til máls og flutti
fáorða kveðjn yfir hinum framliðna af hendi skólans
og kennaranna, enbeint þar á eftir dómkirkjuprestr-
inn sína prestlegu húskveðju ; að henni endaðri var
sunginn margraddað sorgarsöDgr einn, ortr út af
þessu tilefni af skólalærsveininum Gesti Pálssyni, en
lærisveinarnir höfðu lálið prenta á þeirra kostnað.
Að þeim söng sungnum var líkið út hafið, og borið
fyrst af hinum yngri stúdentum ofan skólastigann
og út, svo stíginn ofan að hliðinu, en þar tóku hinir
elztu og þroskuðustu skólasveinar við (24 þeirra
höfðu kvaddir verið fyrir fram og útvaldir til lík-
bnrðarins) og báru þeir líkið til kirkju og settu
niðr undir organslætti fyrir framan kórþrepið; var
kórinn og svo öll innanverð dómkirkjan einnig tjöld-
uð, en 6 storkuljósakerfi alls, á háum stöplum
svartalínbúnum,3 hvorumegin,2í framkór, en 4 í inn-
kirkju. Var þá fyrst sunginn, margraddað og með
1) peir timbrmeistari Bald og Signrfer málari Goþmonds-
son túko al) shr tjöldunina, og allt fyrirkomulagií), er aí) þvi
lant. En allt var þaþ, og lýsirigiu eins, gjört á kostnab ein-
stakra bæarbúa mehal embættismanna og borgara, þar sem 3
þei:ra hóftm tekih sig saman um, at) láta boþsbréf ganga ura
kring í þessu skyui.