Norðri - 31.01.1859, Blaðsíða 5

5
brúkii?) sem mœlikvaríii til ai> jafna uiinr pptir skaiabút.
unnm,“ þrí þetta bara fiindartíiintiin alls ekki mei) sjer,
heldur orn <>11 líkindi til þess, eins og jeg liefl leitt rökai
hjer aí) framan, aí) fnndnrinn hafl œtlazt til þess, aí) þeg-
ar skaiabæturnar Tæru goidnar í kindum, sem honnm Tar
ekki óknnnugt um ai) TÍia myndi eiga sjer stab, þá skyldi
hver kind gilda jafnt Tii) þai), er hún var verilögþ fyrir af
matsnefndinni. HefÍl þetta ekki veriÍ) eindregii) á|it alls
fnndarins, hefÍi hann vlssnlega fundii sjer skylt ai taka
raálefui þetta til nákvæmrar yflrvegunar. f>aÍ mæl r líka
fullkomin sanngirni fram mei þvf, ai fyrst skorna fjeÍ í
Húnavatussýilu var metii svona hátt, ai skepnur þær, sem
þeim eru aptur feugnar, sjeu einnig metnar Jafn-hátt, ei-
ur m«i öirum orium, aÍ sami mælikvarii gangi yflr skepn-
ur vorar 6em skepnur Húnvetninga.
Jiai er samt ekki svo ai skilja, ai Jeg ekki vilji láta
Húnvetninga fá hinn nmbeina hlnt skaiabótanna svo fljótt
sem aniii er, því rajer þykir þeir þurfa þess vii, ef þai
gæti eitthvai hert nodir þeim ai reyna til ai nppræta
kláiafaraldrii úr eýslunni; eil jeg vil alls ekkl, hvai okkar
hrepp áhrærir, láta greiislnna fara fram eptir einhverjn enn
ósömdu samkomulagi, heldur eptir þeim skýlausu skilyri-
um, er gjafalofori vor voru bnndin vii, og sem jeg hefl
áinr tokii fram ai væri hjer nm bil 20. hver meialkind
af fjáreign vorri, hvernig sem í ári ljeti.
f>ai liggur annars næst ai fmynda sjer, aÍ höfundur
fyr tjeirar greinar sje eitin af hinnm fén, «r ekki vildu
láta gjafaloforiin til Húnvetniriga vera bnndin nokkrum
skilyAum, svo þan yrin feygi og togui f hverja þ>á átt
er bezt þætti henta, og ai hatin hafl verii hrifinii afþess-
ari hugmynd, þegar hann samdi greinina, því aunars hefii
hann vart villst svo langt frá rjcttum vegi, eins og hon-
um hefur uú oriii.
Annar Eyfiröingur.
(A Í« e n t).
Avarp til lEiínvetiiiiiga frá frjálsum
fundi þingeyingn 10. janúar 1850.
Heibruiu og elskubu mebbræbur!
Vjer þingeyingar finnum oss skylt at) ávarpa
ybur, kæru Húnvetningar I og skýra ybur frá til-
finningum vorum meb tillifi til hinnar þungu
þrautar, fj'áiklábasýkinnar, sem Iand vort stynur
undir á þessum tímum. Vjer firwium oss skylt
ab láta ybur í Ijúsi ab vjer kunnum aí) meta hinn
mikla áhuga, framtakssemi og drenglyndi, sem
flestir ybar hafa sýnt bæbi í orti og verki til at>
verja oss alla hinum hræbilegu afleiíángum sýk-
innar, ok hinni miklu eymd, sem oss væri búin
ef hún nætii ab geysa jafnt yfir þetta amt, eins
og hún þegar hefur geysab yfir Suburamtib.
Um leib og vjer því, hjcr meb lýsum yfir
alúblegasta þakklæti voru fyrir allt þab sem þjer |
liatíb lagt í sölurnar til ab verja ættjörbu vora
og börn hennar frá hallæri og hungursi’a iba, ab
svo miklu Ieyti sem í ybar valdi stób, viljum
vjer enn fremur bibja ytur ab láta ekki hugíall-
ast, þó ybur gangi erfitt ab sigra hina mörgti
örtugleika, er sameina sig til ab hindra ybur f
hinni lofsverbu baráttu, sem þjer hafib svo fagur-
lcga byrjab og dyggilega framhaldib til þessa tíma,
Drenglyndu Húnvetningar! Vjer berum þab
traust til ybar, ab þjer munib nú eigi liopa á hrol,
þó stjórn vor hin útlenda hafi svipt ybur og oss
fylgi og forgöngu embæitismanna, sem ldngab til
hafa styrkt þetta mikla naubsynjamál vort meb
slíkum lofsverbum álmga, viturleik og krapti, er
jafnan mnn hafbur í minnum meban land þetta
byggist og saga þess líbur eigi undir lok.
Verib fullvissir um, ab vjer tökum einlæg-
lega þátt í kjörum ybar, og viljum fúslegaveita
ybur allan þann styrk sem í voru valdi stendur.
þab er innilegasta ósk vor og bæn til drottins,
ab þjer getib sem fyrst 'unnib algjörban sigur
í þessu máli svo vjer fáum sem fyrst tæki-
færi til ab sýna r í verkinu þakklátsemi
vora.
þjónustusainir andar.
þab er gamal! arfur scm vjer höfum frá
einvaldsstjórninni, þegar konungsorb eitt var lög-
rnál, og ernbætti3mennirnir eins og jafnmargir
smákonungar, sem skipubu og kröfbust fullkom-
innar hlýbni, og hirtu lítib eba ekkert um almenn-
ings vilja, ef ab þeir einungis gátu barib fram
skipanir konungs og stjórnarinnar, hvort sem þær
voru rjettar eba rangar: þab er garnall arfnr, sem
vjer hefbum viljab ab yrbi eybslufje; en þab er
ekki ab sjá, ab svo vilji verba, og vjerhöfum nýlega
fengib í hendur lítib skírteini, sern sýnir, ab hin ’náu
stiptsyfirvöld vor hafa fengib sinn hluta af þess-
um arfi: og er þab ekki nema ánægja fyrir oss ab
gegna þeirri skyldu vorr ab láta almenning fá
ab sjá, hvernig þessir herrar eru nú búnir ab
draga klábamálib undir hina andlegu stjórn sína.
Stiptsyfirvöldin hafa nefnilega skrifab Jóni
prófasti Jónssyni í Steinnesi í Húnavatnssýslu; og
skipa þau honum til birtingar fyrir almenningi
rækilega ab brýna klábabrjef stjórnarinnar hib síb-
asta (sbr. Norbra f. á. No. 34) fyrir prestun-
um og sóknarfólki sínu; og segjast þau ætl-
ast til þess og efast ekki um, ab prófasturinn
af alefli verki í þá stefnu, sem stjórnin og