Norðanfari - 04.02.1865, Blaðsíða 2

Norðanfari - 04.02.1865, Blaðsíða 2
, f GUÐMONDUR þORLEIFSSON. 16. júlím. ScinastL andabist merkisbdnd- inn Gubmundur þorleifsson á Mánaskál í Híina- vatnssýslu 56 ára ab aldri, foicldrar hans voru þau gdbkunnu heiburshjdn þorleifur sálugi þor- kellsson sem vai ¦ hreppstjórí í Svínavatnshvcpp yfir 20 ár, og Ingibjörg Gubmund^ddttir, sem lcngi bjuggu í Stdradal. Ario 1833 giptist Gubmundur sálugi eptirlifandi konu sinni Ragn- lieioi Magnúsddttiir, prests Magnússonar frá Giaumbæ í Skagafjarbarsýslu, móbir hennar Sigríour Halldórsdóttir Vídalins umbobsmanns aí) Reinistabaklattstri; meb konu sir.ni eignab- ist liann 8 börn, af hverjum 4 dóu ( æsktl, cn 4 lifa öll mannvænleg, Gubmundur og Sig- ríbur, um tvítugs aldur bæoi d&ipt á Mána- skál, GnorÚM gint Sigurbi Jdhannessyni sama- stabar og Ingbjörg seinni kona Erlendar Pálma- sonar í Tungunesi, Gubmundur sálugi var smifcur gdfur á þab sem hann hafoi vanaf; hann var um tíma hreppstjðri f Vindhælis- hreppi, hann var skynsamur, gætinn hreinskil- inn, triggnr og vinsæll, og varbi efnum síhum eins mikio öorurn til gags og sjálfum sjer, og var þab eitt til merkis þar um, aí> hann tdk 2 fátækra manna börn, og (51 þau sdmasam- lega upp fyrir ekkert, og kvab herra prófastur J. þdrbarson á Autkúlu þannig ab orci í á- gætri ræbu er hann flutti vib jarbaríör Gub- mundar sáluga : „Hann lifti sem sannur sóma niabur, og geymdi ekki þau gæbin, sem Gub hafíi gcfio honum, handa sjálfum sjer heldur áleit þau, eins og þau í sannleika voru, mebal til þess ab gjöra öllum gott, og ávinna sjer þá vini, er mebtækju hann f eilífar tjaldbúbir". E P, f BERGLJÓT JÓNSDOTTIR. Bergljót Jðnsddttlr kona á Skugabjörgum fædd 4 febiúar 1796 á þverá í Skagafirbi, dvaldi í foreldra húsum til 1818, fluttist þá ab Teigi í Oslandshlíb og giptist þar 29. n<5vember nú eptirlifandi manni sínum Gunn- lögi Jdnssyni, fluttist árib eptir ab Brekkukoti í sömu sdkn, ári síbar ab Gröf á Höfbaströnd hvar þau dvb'Idu 3 ár, þaban ab Skuggabjörg- nm vorib 1823 bjuggu þar í 35 ár, síban í húsmennsku 5J ár, andabist 1. desemberm. 1S63 á 68. aldurs ári, þau áttu saman 11 börn 6 syni og 5 stúlkur, lifa af þeim 4 synir og 1 dtSttir- Hdn var sibprdb og rábvönd sdmakona, sem vann dyggilega nieb trúmennsku skyldu- veikin stjettar sinnar; hún var gla^Iynd og aliíMeg vib fólk, greibvikin og gestrisin, svo htín svalabi mörgum þyrstum, saddi svanga og hýsti vegfarendur; nú uppsker hún líka ávextina þar af í dýrbinni hjá Gubi sfnum. S. P. JÓN SIGURÐSSON í HINDISVÍK, 10. jdní 1863 andabist ab Hindisvík á Vatnsnesi merkisbóndinn Jón Sigurbsson á 71. aldursári. Hann var fæddur ab Stöpum 29. des. 1793 og <51st þar upp í foreldrahúsum þangab til hann sjdlfur rcisti þar bú vorib 1826. Árib eptiT gekk hann ab eiga Mar- grjetu Jdhannesarddttur fyrrum prcstsab Vestur- hdpshdlum Ólafssonar; lifir þessi kona hans enn og börn þeirra 4, 1 sonur og 3 dætur sem öll eru gipt. Vorib 1837 fluttist hann, frá Stöp- um ab Hindisvík og bjó þarsíban til dau^adags. Meban hann var enn ókvæntur heima í foreldrahdsum var hann valinn mebbjálpari og forsöngvari vib sdknarkirkju sína ab Tjörn, og gegndi þeim starfa meban hann liffi; var hon- um þab lagib sem margt annab, því ab hann var rúddniabiir gdbur og hinn Iagvissasti Hann gegndi hrcppstjórn í Kirkjnhvainins hrcpp frá þvf árib eptir hann reisti bú og þangab til hann flutti úr hreppnum ; nokkru síbar var hann fengin til ab taka ab sjer hreppstjdrn í þverárhrepp, sem hann þá hafbi á hendi eitt- hvab 6 ár,- og enn gegndi hann þar ab nýu hreppstjdrn fyrir bænastab hreppsmanna sinna hib síbasta ár sem hann Iifbi. þdttu jafnan SIl hreppstjdrnar verk hans fara í mestu snib- unr*. Búmabur var hann og gdfur, forsjáll og reglusamur, og hafbi hina beztu greind á öllu sem búskap snerti; bætti hann og nijög á- bubarjörb sína bæbi ab túni og vandabri húsa- gjörb, og vann ab því ab mestu leyti aleinn. Öll störf sem hann tdk sjer fyrir, eins hin op- inberu og vandameiri, sem hin hversdagslegu, og hvert sem þau reyndu meir á sálar eba líkams atgjörvi, fór honum jafnvel úr hendi, því hjá honum virtist allt verba jafnt samfara, ljds greind og glöggskyggni á hverju sem var, hagsýni, hugvit og lagvirkni, altíb og vand- virkni. J(5n sáhigi var fjölhæfasti gáfumabur, og sjer í lagi hafoi hann á æsku-árcm verib hneigbur til bdknáms, var hann og alla æfi mikill fróMeiks og menntavinur, enda var hann svo vel ab sjer í mfirgum greinum t. a. m. hærri reikningi og mælingarfræbi, sagna- og landafræbi, og jafnvel í cílisfræoi, ab furba mátti þykja, hvab langt hann haffi komist á- leibis tilsagnarlaust, cinungis af lestri fræbi- bóka mest danskra. En um þetta var fáum full kunnugt, þvf hann var svo fráeneiddur því ab vilja líSta mikib á sjer bera, I allri hegíun og framgöngu, var hann hinn sibprdb- asti mabur og mesta Ijúfmenni, gestrisinn og hýbýlaprúfur, og hinn hjálpfúsasti vib hvern sem leitabi hans libsinnis, en jafnframt var hann stabfastur, fastlyndur og kjarkmikill ef á þaö reyndí. í öllura greinura var liann hinn vandabisti mabur og samvizkusamasli, og ávann sjer því ab maklegleiktim ást og virb- ingu æbri sem lægri manna, er honum voru knnnugir, og þdtti jafnan vera prýbi og sdmi síns sveitarfjelags. S. J. f PJETUR HJÁLMARSSON. (19. febrdar 1864). Hcilagi himnanna Drottinnl og himins áliábur, þií, sem í hæbunum hæstu og helgiddm byggir, þd, sem ab himins hersveitum og hnatta milljónum takmörfcub takmörk æ setur þau takmörk ei raskast. Takmarkab hvab eitt þd hefir í heim' einnig þessum svo fast ab fellur til jarbar ei fiigl einn sá minnsti utan þd algjört þab leyfir ab allsherjar skelfir megi sinn benda tipp boga og ban' örfum skjóta. Skyldu þá takmörk en trausfu ei til vor ná líka meira sem metnir ab vorum enn margir smáí'uglar? Skyldi vor skapastund eigi í skor^nr fast bundin sú, er frá veröld og vinnm hjer verbum a'b skiljast? Ó, jd, því allt er ákvarbab af alföbur sjálfum hann hefir tilsett þann tíma nær tökumst vjer hjeban Á stranglega tilsettum tíma hann til s(n rjeb heimta Pjetur af æskuleib ára þab oss vekur harma. Sorgin mjög hart slær" t.b hjarta á harmþrungnum föb.ur sem lítur þab ljdsib hjer slokknab, er Ij<5s var hans augna, og helkalda dökkblæju dauba of dáins líkama griífa, hann getur ei varib sig glóandi tárum. Brennandi bvarmskdrir hrynja meb harmstunum þungum nibnr af náfðhrm kinnum. Prá naufbeygburn hjörtum fdstra og fóstru hins látna, þau fá valla drukkib, sorganna bikar hinn beiska sem bar þeim nú daubi. þau sem frá fjörstundum fyrstu sem foreldrar beztu uppólu sjer þann til sonar er sjá þau hjer dáinn; sjá ntí í svartnætti grafar hjer sviplega genginn ástvin, sem unnu þau heitast af öllum á jörbu. Sjá þau — til grafar hjer ganga — meb grátbólgnum augum glebinnar gulllegu vonir í gráthjiípi dökkum; sjá þau ntí himin og hau?ur meb harmskýjum þakin og allt er þau umhverfis líta meb anguiblæ dauba. Huggun er hveim, sem ab gráta ef harma þeir gdbann, htín slær á harmanna dimmu svo hiinncsku Ijdsi; hier var og góbann ab gráta af Gubi vel skaptann, gubrækinn, gáfabann, siilitann, og glabann hvervetna. Dagfar meb dyggbum hann prýddi,. og daglega breytti eins og til himins hann ætti ab aptni strax koma, og standa þar stillis ab bobi hjá stóli hans sonar, mcf) reikning af athöfnum æD og eptir þeim dæmast. Stendur un stillis ab hobi hjá stdli Gnbs sonar, leystur dr líkamans fjötrum og Iofsyngur Drottni, Pjetur, á himnanna hæbum meb heilögum englum, skrýddur Gubs útvaldra skarti, sem skærara' er sólu. Iluggun er öllum sem harma í harmadal þessum, ab hugsa til fagnabarfundar á fribarins landi, og aptui' þar ástvini hitta, sem ábur hjer skildu, unabs í alpælu kjnrum á eilífbar vori. J. A. MANNALÁT OG SLYSFAEIE. 9. f. m. dú hlísfrú Margrjet Pjetnrsdóttir EinarKsonar Ólafssonar Hjaltestob, kona snikkara herra Stepháns Thor- arensens á Litlubrekkn í Möbrnvallaklaustnrs sókn, cptir nær því 5 ára þnnga sjiíkdómslegii. Hdn var f hjónabandi meb manni sínnm á 'J. ár , og eiguabist meí) honnm 2 drengi sem heita Olafnr og {lórbtir. Seint í næstl mán. hafbi maínr. sem hjet Olafnr Jónsson og átti heima á Skeggjabrekkn í Olafsflrbi hjer nm 6 ttigur ab aldri, orbib brábkvaddnr nm þab ieyti hann var ab hátta: 28. f. m. af) Sanrbríjargerbi í Lauf- áskóku, sem stendnr í bratta skammt frá s|ó, vardreng- nr i V4- árl sem hjet Stefán fiorsteinsson ab renna sjnr á skíbnm þar nálægt bænum, en missti annaf) skíbib frí sjer, er hann ætlabi ab aá, on þegar fram á bakk- antt kom , var þar hengja mikil sem pprakk fram meb drengiiin og fjell otan á hann; en ab litlnm tíma nabist hann og var þí örendnr Frá Æbej sem steudur skamnit frá landi nokkru fyrir ntan Kaidalón á anstanverbii lsa- fjarbardjiípi, hiífbu fyrir jólin 7 eba 8 menn á skipi farib f hákarlalegu, en ofsavebnr komi% uppá, sv0 mennimir t^ndnst. Eigaudi oy dbynjdarmadur BjÖrn JÓHSSOI) Frcntabur í prentsm. á Akureyri. B. M. S tep háuBeon.

x

Norðanfari

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Norðanfari
https://timarit.is/publication/88

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.