Máni - 25.06.1881, Side 7

133
MÁNL
134
lítur út fyrir grasbrest œikinn, mór er seint
tekinn upp og sáð í jarðeplagarða sökum
klaka í jörðu.
Kosningar til alpingis.
í norðurmúlasýslu eru kosnir: Héraðs-
læknir porvarður Kjerúlf og sýslumaður
Benidikt Sveinsson.
í Árnessýslu : Biskupsskrifari Mar/ni/s
Andrésson og fyrverandi alþingismaður
þo rlákur Guðmundsson í Hvammkoti.
Prestaköll veitt.
Arnes í Strandasýslu sira Steini Stein-
seu í Hvammi. Gilsbakki í Borgarfirði bisk-
upsskrifara Magnúsi Andréssyni. Presthólar
í pingeyjarsýslu kand. theol. Eiríki Gíslasyni.
Smávegis.
(Aðsent).
Stefna núverandi tíma?
Doðií trúarefnum?skrifstofu- og nefnd-
arstjórn? allar bestu afurðir landsins fiuttar
utan, en flutt inn í staðinn til manneldis,
þurr kornmatur og svart baunavatnsefni,
skildingar þeir, er slæðast inn með í landið
ganga út aptur í tollana er alþingi setur,
munaðarvörur og glysvarning. Innlendir
sjálfri sér, að ef hún hefði undir eins látið
hanu sjá sig eins og hún átti að sér að
vera, og hefði hann svo viljað kvongast
henni, þá mundi hún hafa lifað með honum
sælasta lífi. þ>á hefði það verið ógjört, er
nú var fram komið. Hún ásakaði sjálfa sig
fyrir það, hve heimskulega hún hefði glaðst,
er hún var orðin laus og liðug, þegar faðir
hennar hafði gefið henni leyfi til, að lifa ó-
gipt alla æfi, ef hún vildi. Hún sagði þá
við sjálfa sig: «Hvað eiga þessar ásakanir
að þýða? — Sérðu þá eptir, að þú skyldir
eigi verða konan hans?» — Hún hlaut að
játa með sjálfri sór, að hún sá eptir því.
En þetta átti aldrei nokkur lifandi maður
að fá að vita, nei, a 1 d r e i n o k k u r n t í m a!
Nú var farið að dimma. Máninn var kom-
inn upp, en enn þá sat Anua giafkyr á
sama stað. Hún heyrði, að móðir hennar
kom heim og brátt var kallað á hana.
menn bolast frá veiðiskap sínum, sökum
yfirgangs útlendra fiskimanna í helstu veiði-
stöðum landsins, og verður landið nær aldir
líða, eingöngu verstöð þeirra ef eigi er
að gjört i tíma? Gamrn'l a/darmadur.
rfjff Hvenær skyldi kom framhald fróð-
leiksgreinarinnar «Almanak, drstíðir og
Merkidagam í þjóðvinafélagsalmanakinu,
sem hætti við 31. maí í almanakinu «1879»
skyldu þeir herrar, vísinda monnirnir í Höfn
hafa sofnað yfir greininni?
— Bóksali nokkur kom frá Reykjavík til
Akureyrar og var staddur þai í búð hjá kaup-
manni einum, er tók honum með mestu
kurteisi: «þér komið frá Reykjavík, hvað er
best að heyra þaðan»? spurði kaupmaður.
— «Ræður prestsins», svaraði bóksalinn.
«Já náttúrlega, en eg meinti hvaða
tíðiudi væru þaðan»? — «Stjórnartíðindin».
«Jú, en sleppum nú því. Hvað er nýtt
þar»? — «Hvítar baunir».
«Skilurðu migekki. Hvað ber helstvið í
Reykjavík»? — «Snikkararnir optast».
«Með leyfi aðspyrja: hvert er nafn yð-
ar vinur minn?» mælti kaupm. ákaflega reið-
ur. — «Á Akureyri er eg af heimskingjun-
um kallaður Vinur minn, en í Reykjavík
heiti eg . . . bóksali.
Anna fer inn, — «Guð hjálpi mér, barn,
fólkið segir, að þú sórt ekki farinn að borða
kveldmat enn þá», sagði móðir hennar, »eg
hef verið hjá honum Vogel, oberstlautenanti.
Við þurftum að tala um þennan Nobiling
og svo um hina dæmalausu framtaksemi og
dugnað yfirdómarans í löggæslunni. Eg
spái því, að við fáum ekki lengi að hafa
hann hjá okkur. Hann verður sjálfsagt
tekinn til höfuðstaðarins. En þú mátt til
með að borða; það er langt síðan að lagt
var á borðið». — Æ, mér finnst eg ekki
vera svöng». — «Auminginn, eg get vel trú-
að, að þú sért ekki með sjálfri þér nú
eptir allt þetta, en þú verður að borða, því
annars verðurðu veik». — Móðir hennar
neyddi hana til að borða, síðan bauð Anna
góða nótt og gekk upp á herbergi sitt. J>ó
fór hún ekki að hátta eða sofa. Hún sett-
ist við opinn glugga, og hana dreymdi um