Fjallkonan - 08.12.1896, Qupperneq 5

8. des. 1896.
FJALLKONAN.
197
að koma öllu húsinu í uppnám þegar minst yarði, og
var það ýmist, að þeir köstuðu leiksoppum sínum í
rúðurnar, svo að þær fóru í þúsund inola, eða þeir
flugust á í stigunum og ráku upp voðaleg bardaga-
org, sem þær að ölium líkum höfðu lært af' mannæt-
unum í Kandylistan.
Enn á legubekknum í herbergi konsúlsins hreykti
postulinn sér eius og hver annar patríarki eða tyrk-
neskr jarl og sátu báðar frúrnar við í'ætr hans og
hlustuðu á vísdóm hans orða.
Þó var konsúlsgarmrinn verst leikinn á kveldin.
Þegar klukkan var orðin 7, þá fyltust stigaruir af
hreppakerlingum og embættismannafrúm, iðnaðar-
mannamadömum og slordónum, því að kristniboðinn
hélt bænahald og fyrirlestr um Kandylistan á hverju
kveldi og mátti hver sem vildi vera þar við staddr
án alls endrgjalds.
Bæjarbúar skoðuðu það eins og hverja aðra opin-
bera skemtun, „að fara upp í salinu hans Samúels-
ens“ eins og þeir komust að orði. Þetta mátti líka
til sanns vegar færa, því það var búið að breyta
stóra fallega salnum konsúlsins með flauelsstólunum
og silkitjöldunum í fundastað handa öllum stéttum
bæjarins. í smábæjum er ef til vill gerðr meiri stétta-
munr enn víða annarsstaðar, og við þetta tækifæri
var skrílnum það sönn ánægja, að nudda fataræflum
sínum upp við skrautklæði höfðingjanna, að trampa
með skítugum skónum á Brysselardúkunum og fella
niðr ýmsa dýrmæta, brothætta muni. Ekki var heldr
laust við, að einstaka náungi kipti með sér einhverju
góðu fati úr anddyrinu þegar tækifæri bauð9t og gerði
sér ekki samvizku af. í þessum sal var loftið vana-
lega angandi af kóngareykelsi og frönskum iimvötn-
um og ekki mátti kveykja þar í vindli þó að beztu
tegundar væri, ean nú lagði þar fyrir daunilla svækju
af hálfblautum fötum, húsgangsræflum og vaðstíg-
vélum.
Madama Malberg var forsöngvarinn. Hún stóð
alt af við dyrnar í svarta kjóigarminum og beljaði
sálmana. í hinum enda saisins stóð postulinn við
lítið borð og talaði af mikiili andagift um Kandy-
listan og sjálfan sig. Hann talaði aidrei um annað.
Heldri konur bæjarins sátu þar í hvirfingu umhverfis
hann, enn menn þeirra komu ekki á þessar bæna-
samkomur, enda hafði hin eldheita mælska og töfr-
andi ásjóna kristniboðans meiri áhrif á kvennahjörtu
enn karla.
Til hægri handar honum sat frú Samúelsen, frá
sér nurnin af aðdáun, og til vinstri handar sat frú
Bollebye hálfsofandi og lék að gallhringnum sínum,
enn hinar efnilegu dætr hennar stóðu fyrir aftan
stólinn, sem hún sat á og stytti sér stundir með því
að klipa hvor aðra í handleggina og sparka í skálm-
arnar sínar.
Það var því engin furða þó að vesalings kon-
súllinn flýði undan þessari „familíuu-skemlan og lá
þá beiuast við fyrir hann að fara þvert yfir strætið
til Hiidemanns málfærslumanns. Þeir voru nú sáttir
heilum sáttum, og því til staðfestingur hafði konsúll-
inn lofað, að Hildemann skyldi fá sinn fyrri starfa
við sparisjóðinn um nýárið.
Það var eins og létt væri fargi af konsúinum
þegar hann var búinn að koma sér fyrir í sófahorn-
inu og kveykja sér í pípu í hinni þægilegu stofu
máifærslumannsins, og Lydía kom brosandi inn og
bar þeirn púnsið. Hann leit biíðlega til hinnar ungu,
grannvöxnu meyjar og hvarflaði þá hugr hans í suðr-
átt til hinnar spiltu Parísarborgar, þar sem Jósep
sonr hans ól manninn, og átti að öllum líkindum
við enn meiri freistingar að stríða, enn hinn dygð-
ugi nafni hans í bibiíunni.
Þær mæðgur, Lydía og móðir hennar, sátu oft
inni hjá karlmönnunum með handvinnu sína, því að
frú Hildemann var farin að fækka mjög komum sín-
um á bænafundina. Hún var gædd næmri fegurðar-
tilfinningu og feldi sig því ekki við þann félagsskap,
sem þar var saman kominn. Hún var fús tii að vitja
fátæklinganna í hreysum sínum, hugga þá i mótlæt-
inu og rétta þeim hjáiparhönd, enn hún kærði sig
ekki um að leggja Iag sitt við þá eða samneyta þeim
í skrautlegum veizlusölum.
Það fór á sömu ieið fyrir fleiri konum enn henni,.
enda var þessi eilífi bænalestr farinn að verða hálf-
þreytandi og allir biðu þess með óþreyju að kaup-
stefnan byrjaði, þvi að þá væntu menn einhverrar
tilbreytingar frá því sem nú var. Það var jafnvel
ekki trútt um, að frú Samúelsen sjálf óskaði hins
sama í kyrþey, enda leið nú óðum að þeim tíma, er
hún skyldi hafin. Gjafirnar streymdu að hvaðanæva,
það var búið að koma öllu fyrir og fyrsti söludagr-
inn var nú í nánd.
VI.
Það var verið að festa upp biómhringi og fána í
„Valhöll" og forstöðunefndin var að koma fyrir og
raða niðr ýmsum varningi, enn hingað og þangað
sáust kjólklæddir karlmenn á hlaupum berandi ýmsa
bögla og tombólumuni, enn ekki var almenningi enn
þá leyfð innganga.
Allr salrinn var tjaldaðr rauða klæðinu frá Strim-
ler kaupmauui og voru letraðar á það biblíugreinar
með gulum litum, tii aðvörunar og eftirbreytni fyrir
fólkið.
Með fram báðum hliðum salsins voru reistar smá-
búðir haDda ölium frúnum og dætrum þeirra og voru
þær — búðirnar vel að merkja — skreyttar iyng-
krönsum og grenivöndum og hver um sig uppljómuð
með tveimr þrí-álmuðum kertastikum.
Uppi á söngpallinum var stórt harmóníum og á
báðar hiiðar því stóðu í marmarakrukkum hinar nafn-
toguðu pálmaviðargreinar frú Samúelsens. Hér átti
Jespersen alþýðuskólakennari og organisti að skemta
mönnum með organslætti, enn söngflokkr Bebels guð-
fræðings skyldi syngja andlega söngva. Á þessum
palli ætlaði enn fremr Salveseu kristniboði að halda
fyrirlestra — um Karidylittan og sjálfan sig. Hann
taiaði aidrei um annað.
Kiukkan 4 var opnað.
Séra Mathiesen og Salvesen kristniboði stóðu
frammi við dyrnar og virtu fyrir sér þá, sem inn
komu. Eisenhart iautenant var á þönum með strokið
skeggið og einkennisband í hnappagatiuu. Haun var