Austri - 09.02.1907, Síða 4

NR. 5
A U S T R 1
20
Brauns verzlun Hamborg*
Yestdalseyri.
Nýkomið:
mikið urval af Karlmannafataaði sérlega vei vönduðum, Normal
og ullarnærfatnaður handa konum og körlum; mjög eptirspurður
— hrokkin sjol — silki og tau í svuntur — Kjólatau — Peisu*
fataklæði — Regnkápur — Vetrarjakkax — Peisur af ýmiskonar
stærð — Barnasvuntur — Náttkjólar — Sekkjavoðir — Hvít
lérept — Hörlérept tv. br. — Tvisttau og ótal m. fl, — LTtidir-
sængurdúkur tv. br; fyrir aðeins 1 kr. ftl. sem hver maður ætti
að kaupa i
^Brauns verzlun Hamborg*.
Otto Monsted8
Biðjið kaupmanninn yðar nm
Liir tqp «
of' hinar aðrar alþekktu vindlateftnndir
vorar Cígaretturog reyktð-
b a k, J»á getið pér tetíð verið viss
um að fá hinar beztö og vöndnðcstn
vörnr.
KARL PETERSEN & Co
Kaupm&nnahöfK
Færeyskur
sexæringur.
Til söln er stór og góður ftereysknr
sexæringur með nýjum seglum, árum
tekur að sér brunaábyrgð á
husum, bæjum ,gripum, verzl-
unarvörum, innanhúsmunum o.fl.
fyrir fastákveðna litla borgun
(Præmie) án J>ess að reikna
nokkra borgun fyrir ’bruna-
ábyrgðarskjöl (Po)ice) eða stimp-
ilgjald.
Menn snúi sér til umboðs-
manns félagsina á Seyöisfirði
St. Th. JónsBon.
10-12
göðir trésmiðir
geta tengið vinnn I allt sum&r hji
undirrituðum; allt k&np borgað 1 peu-
ingum vikulega. Komið eg stmjið sem
fyrst við
Árna Stefánuoa
Seyiiftiirði.
Jarðir til ábuðar.
dausta smjoriíki
er bezt.
Kaupið Austra!
IJ tgefendur;
e'fingiar
ca’id. phil. Skapta Jósepssonar.
Abyrgðarm. Po’st J. G. Skaptason
t’rentamiðja Au»tra
og oðrum útbúnaði.
Söluskilmálar mjög góðir.
Ritstjóri Austra ríssr á seljauda.
Branaabyrgðarfélagið
„líye Danske
,Brandforsikrings-Selskab
Stormgade 2 Kjöbenhavn.
Stofnað 1764.
(Aktiekapital 4oooooo og
Reservefond 800000)
Frá næstkomandi fardögum
eru þjóðjarðirnar:
Brekkusel i Hróarstungu
og Hrjötur í Hjaltastaðaþinghá
lausartilábúðar. J>eir, sem óska
eptir að fá ábúð á jörðum þessum,
snúi sér til undirritaðs umboðs-
manns Múlasýsluumboðs fyrir 1.
marz n. k.
Greitagerði 6, janúar 1907
Giuttormur Vigfússon.
158
fara betur á pví að eg skipaði fyrir utn undirbúning fararinnar; pú
veizt hvaða ástæðu við berum við. Hafir pú haft í hyggju að koma
pessu öðruvísi fyrir, pá pykir mér leitt að mér var ekki kunnugt
um fyrirætlanir pínar.“
Málrómurinn vai- svo kuldalegur að Eugenie færði sig ósjálfrátt
einu feti fjær homxm.
„Eg ætlaði mér ekki neitt. Mér kom pað aðeins á óvart að
eg ætti að fara löngu fyrir pann tíma er v-ð vorum búin að ákveða.
|>ú hafðir fuJlgildar ástæður tíl pess að fara ekki að breyta þeirrí
ákvörðun."
„Eg? pað var píu ósk og krafa sem eg íór eptir. Wiadeg
barón sagði mér að það væri svo.“
Eugenie kipptist við. 011 íeimni og allt ráðaleysi var horfið,
Jnð var sem fargi væri létt af henni við að heyra petta svar.
„petta grunaði mig! Eaðir minu hefir farið of laugt. Hann
hefir talað í mínu nafni, par sem hann aðeins bar fram sina eigin
óxk. Eg er kornin lil að greiða úr pessum misskilningi og segjapér,
:<ð eg vil ekki fara, að minnsta kosti ekki fyr ei eg heyri pig sjálfan
segja að pú heimtir pað“.
Eugenie hafði ekki augun af Arthur, búu var frá sér numín af
eptirvæntingu, nú purfti hún að lesa í augum hans, en pað birti
ekkert yfir pessum augum og orð bennar virtust engin áhrif hafa.
Keyndar sýndist henui andlitsvöðvarnir kippast við, er hún minntist
á „misskilninginn“ eu pað var másae missýning, pví svipurinn breytt-
ist ekkert og njálrómurinn var jafn kaldur og áðar, er hann eptir
litla pögn svaraði henni:
„í>ú vilt ekki fara? Hversvegna ekki?“
Uuga konan gekk einarðlega að manui sínum. „J>ú hefir sjálfur
sagt mér að velmeguu pín væri í hættu í bardaga peira, er nú fer
í hönd. Siðan við híttum Hartmaun veít eg að sl bardagi verður
i.ppá líf og dauða og pú ert í raiklu m0Íri hættu en pú sjálfur vilt
kannast víð. Eg get ekki og vil ekki skilja við pig pegar svona
fcfendur á, pað væri hugleysí og —“.
„jpú ert göfuglyudið sjállt“, greip Arthur fram í, í gegnum
kxldaun mátti heyra gremju í röddinni. „Ea tjl pesS að hægt sé
159
að sýna göfuglyndi, verður einhver að viija taka á móti pvf, og eg
vil ekki taka á móti pví frá pér.“
Engenie studdi hendinni fast. á stólbakið og reyndi að stillx.
skap sitt.
„Ekki?“ sagði hún.
„Nei! Faðir pinn átti uppástunguna — látnm svo vera. Hann
hefir eflaust rétt til að forða dóttur sinni frá óeirðum pejm og
róstum, sem hér má búast víð. Eg er á sama raáli og hauu og
fellst skilmálalaust á skilnaðinn á morgun.“
Eugenie leit einarðlega upp. „Eg féllst á hann, meðan eg
áleit að petta væri pin ósk. Eg fer ekki eptir vilja fpður raíns.
Eg hefi nú einu sinni tekizt k hendur skyldur eiginkonu þinnar,
að minnsta kosti gagnvart heiminum, pær ætla eg mér að rækja og
pær banna mér að yfirgefa pig meðan hættan vofir yflr. Es: verð
bjá pér paQgað til hún er liðin hjá og tíminn er kominn, pegar við
upphaflega hofðum ákveðið að skilja. í>á fer eg burt. en eirki
fyr.“
„Heldur ekki, ef eg heimta pað af pér skýrt og skorinort?“
„Arthur!“
Ungi maðurinn sneri sér undan og kreisti skjal, sem hann hafði
gripið af skrifborðinu i hugsunarleysi, saman í hendi sér, honum lá
við að missa valdið yfir sjálfum sér við petta augnaráð og pennan
málróm.
„Eg er búinn að biðja pig að vera ekki að leiks neinn göfug-
lyndisleik við mig“, sagði hann gremjulega. „Eg er ekki næmur fyrir
pessháttar. Skyldur! Kona, sem gefur manui sínum hönd og hjarta
af frjklsum vjlja, hún á að vera hjá houum, pegar hættau vofir yfir
og taka pátt í ógæfu hanst jafnt og gæfu — en paunig er pví ekki
varið með okkur. Yið höfura engar skyldur hvort við annað, af pvi
við höfura engin réttindi hift. Aðeins eitt gat eg boðið pér í pessu
nauðungarhjónabandi, pað var möguleikinn +il að slíta pví. því var
slitið frá peirri stundu er við ráðgjörðum skilnaðinn. jpetta er svar
mitt upp á tilboð pitt.“
Eugenie hafði enn ekkí auguu af honum. Blossinn, sem stund-
um brá lyrir einsog leiptri í augum hans og brá um leið snöggri