Arnfirðingur - 27.12.1902, Page 2

134
ARNlF|IRÐÍNGUR
Ekki er nóg með það, að veit-
ingamaðurinn tekur enga ábyrgð
á hafurtaski gestanna, heldur
stendur honuin alvegá saina hvern-
íg um gbstina fer.
Aldraður maður, sem fyrrum
hafði verið í þjónustu sendíherr-
ans i Berlín, kom einhverju sinni
ásamt kvennmanni inn í Waldorf-
Astorio-hótelið í Nýju-Jórvík; það
er eitt helsta veitingahúsið það,
hefur kostað 30 millíónir dollara.
Á meðan þau sátn þarna og
mötuðust, kemur ungur snyrti-
maður, sem kvennmaðurinn þokti
Karlmaðurinn býður honum að
drekka með sér eitt glas — það
er þegið, en að lítilli stundu lið-
inni verða þeir sundurorða —
ekki er getið um orsökina — og
eftír fáein augnablik liggur ald-
raði maðurinn dauður, skotinn í
höfuðið með smábyssukúlu.
Morðinginn hljóp þegar í burtu
og upp í vagn, og hvarf. Sex
þjónar voru þar við, en enginn
hreifði sig til þess að taka morð-
ingjann, þeir hirtu ekkert um
þetta, það var þeim óviðkomandi
samkvæmt Ameríku-venjum.
Tveim dögum seinna náði lög-
regluþjónn morðingjanum, en
ekki hefir spurst, hvernig þetta
hefur farið; líklega hefir honum
ekkert verið gert, en hann látinn
sleppa, eins og oft tíðkast í Ame-
ríku,
Fyrir hinu stærsta kaffihúsi í
Nýju-Jórvík stendur maður, sem
hefir þrisvar sinnum verið dæmd-
ur til tukthúsvistar fyrir glæpi.
Nú er hann í fjórða sinn í tukt-
húsinu. Eitt kvöld tók hann
eptir, að einn gesturinn hafði
stórfé milli hauda, og ásetti hann
sér að ná því af honum. Hann
fékk gestinn til að fara með sér
ofan í kjallarann, kallar á þjón
sér til hjálpar, og lætur hann
halda manninum á meðan hann
höggur af honum höfuðið með
eldhúss-öxi. Síðan tókn þeir allt
féð af hinum drepna, grófu líkið
niður í gólfið og brendu höfuðið
í bakara-ofninum.
Þetta er nú raunar glæpasaga
og hún Ijót, en húu er ekki ijót-
ari en annað af því tagi, sem
blöðm bera daglega á borð f'yrlr
fólkið. Sumum hefir samt fund-
ist óþarfi, að Iræða fólk um þess-
konar hriðjnverk, og spillingu
fólks, sem er meiri í útlöndam
en menn hér geta gert sér hug-
mynd um, þótt ekki vanti til-
raunirnar til þess að fylgja með
þessari stefnu „mentunarinnar“
Darwín viidi iáta banna að segja
frá glæpaverkum, og í einu dönsku
blaði stóð 2. August 1888: ,, -
at Bestyrelserne for de to For-
eninger for Provindspressen (Höjre
og Venstre) enstemuiig har be-
sluttet, at bevæge Foreningens
Medlemmer til at undlade at give
Meddeiser oin Seifmord Barnc-
födsel i Dölgsmaal, og lignende
Forbrydelser, der efter Erfaring-
ens Vidnesbyrd let forleder til
Efterligning“. En reynslan hefir
sýnt, hversu mikinn árangur þessi
tilraun hefir haft, því morð, þjófn-
uður, skammir og allskonar fúl-
mennska hefir aldrei blómgast
meir en nú, og það er eins og
þetta vaxi því meir sem rneutun-
in vex, eins og skuggarnir verða
því svartari sem ljósið er sterk-
ara og bjartara. En tilgangurinn
með ofanritaðri sögu frá Ameriku
var alls ekki sá, að láta menn
trúa, að þar væri verra ástand
en í Evrópu, en af þessari sögu
og fleirum er auðsætt að ástandið
þar er ekki betra en annarstaðar
þótt sífelt sé verið að prédika
um Ameríku sem fyrirmyndar-
land. B. G.
Ouðir.
Úr töln eftir Robert Ing’ersofl.
III.
Bók sú, sem biblía nefnist, er
fuli af setningum, sem eru jafn-
viðbjóðslegar og þær eru ranglát-
ar og grimdarlegar. Þessa bók
er látið lesa í skólunum, til þess
að gera börn vor kærleiksrík,
ástúðug og hóglynd. i>etta er
bókin, sem stjórnarlög vor telja
uppsprettu vitgildis og rjettlaatis.
Það er merkilegt að kirkjan
skuli aldrei hafa ofsókt nokkurn
maun fyrir það, að hafa trúað því,
að guð væri vondur, þar sem
hundruð milljóna hafa verið g ör-
eydd fyrir það, að hugsa sjer hann
góðan. Þeim mönnum, sem trúa
því, að allir menn verði sælir,
fyrirgefur kirkjan aldrei að þeir
segja: „Guð er kærleikur11. Það
hefur altaf verið álitið, sem eitt
hið æðsta teíkn sannrar trúar og
lítalausrar, að trúa því, að allir
menn, konur og börn, verðskuldi
eilifa útskúfun. Það hefur altaf
verið villutrú að segja: „Guð
mun að síðustu miskuna öllum“.
Oss er boðið að gángast undir
þessar hræðilegu setningar, þessi
djöfullegu hernaðarlög, af. þeirri
ástæðu, að biblían sje orð guðs. Það
er sannreynt, að hefur aldrei verið
til og aldrei mun verða til neinn
vitnisburður, sem hafi jafavel gert
minnstu tilraun til þess að sanna,
að nokkur bók í heiminum væri
innblásin af guði. Þar sem allar
sannanir vantaði, samanburð og
reynslu eru öll rök blátt áfram
óhugsandi ; í hæsta lagi getur
slíkt orðið að eins árangurslaus
vindhögg. Undir eins og vjér
könnnmst við, að einhver bók sje
of heilög tii þess aðnokkuð megi
efa í heuni, eða jafnvel athuga
hana. Þá erum vjer orðnir aud-
legir þrælar. Það er svo óend-
anlega fráleitt að hugsa sjer að
nokknr guð rayndi beina skipun-
um sínum að skynjandi verutn,
og gera það þ » að glæp, sem
afplánast skyldi í cilífu báli, að
þær neyta skynjanar sinnar til
þess að skilja boðskap hans. Ef
vjer höfum leyfi til að nota skyn-
semi vora, þá hljótum vjer líka
að hafa leyfi til að breyta eftir
bendíngum hennar, og eingínn
guð hefur leyfi til, að refsa oss
fyrir slíka breytni.
Sú kenning, að sæla annars
heims, sje koiiiin undir trú, er
afskræmisleg. Það er svívirðing
öllum svívirðingum verri. Sá
hugarburður, að trúin á Krist
verði launuð með eilífri sælu,
en traust á hugsun, athuaan og
reyuslu verðskuldi eilifar jiíslir.er of
skynlaus til, að hana þurfi að
hrekja, og getur að eins stutt sig
við þá óhappa blöndu af vitfirríngu
og vanþekkingu, sem kölluð er
trú? Hvaða maður, sem nokkurn
tima hefur hugsað nokkuð, getur
trúað því að blóð geti mildað
guð? Og þó eru allir vorirtrúar
lærdómar eingaungu grundvallaðir
á slíkri trú. Gyðingar blíðkuðu
Jave1 með dýrablóði, og sam-
kvæmt kenningu kristindómsins
mýkti blóð Krists dálítið hjarta
guðs og gerði það mögulegt að
hinir fáu útvöldu gætu orðið end-
urleystir. Það er torvelt að skilja,
hvernig mannlegur andi hefur
getað tiieiukað sjer svo hræði-
legar hugmyndir, og hvernig
nokkur óbrjálaður maður getur
lesið biblíuna og haldið þó trúnni
á guðleganu innblástur.
Hvort biblíau er sönn eða
login er lítils virði í samanburði
við andlegt frelsi kynslóðanna.
Eodurlausn með á’pján er einsk-
isvirði
Endurlausn frá áþján er ó-
metanleg.
Meðan menn trúa því, að biblí-
an sje óskcikul, þá drottnar' hún
yfir þeim. Menníng þessarar ald-
ar er ekki afspríngur trúar held-
ur vantrúar — sigur frjálsrar
hugsunar.
Alt sem þarf, að því er injer
virðist, til þess að sannfæra
hvern hugsandi mann um það,
að biblían sje blátt áfram ekkert
annað en manna tilbúningur —
tiibúningur ósiðaðra manna —
það er það eitt, að lesa hana.
Lestu hana, eins og þú myndir
lesa hverja aðra bók; hugsaðu
1) Guðfræðingar og vísindamenn eru
búnir að skíra Jehóva upp. Hann á
framvegis að heita Jave.
út í hana eins og hverja bók
aðra; leystu lotriingarskýiuna frá
augum þjer; íektu úi hjarta þínu
hræðsluvofuua; hrintu úr hásæt-
inu i höfði þjer hinni klaustur-
bornu kolsvörtu hjátrú - lestu
síðan heilaga ritníngu og þú munt
verða for iða yflr þ i', ;.ð þú skui-
ir nokkurn tíma, svipstui d, hafa
ímyndað þér, að vera. alvitur, al-
góð og lýtalaus væri höfundur
slíks þekkingarleysis og grimdar.
Forfeður vorir áttu ekki ein-
úngis guðaverksmiðjur Þeir voru
eiugu síðnr hagir á djöfla. Það
voru vanalega fallnir og fyrir-
litnir guðir. Sumir höfðu staðið
fyrir uppreist og orðið undir.
Aðrir höfðu verið gripriir glóð-
volgir þar sem þeir lágu í unaðs-
sælum makindum í sveipum dnh vers
þelmikils skýflóka og voru að
kyssa konu drottins drottnanna.
Þessum djöflum var vanalega
hlýtt til mannanna og þeir eru
að mörgu leyti afar merkilegir.
Nálega í öllum guðafræðum, goða-
sögum og trúarbrögðum hafa
djöflarnir verið miklu mannúð-
legri en guðPnir og miskunn-
samari. Aldrei hefur neinn djöf-
ull geflð neinum hershöfðíngja
sínum þá skipun, að drepa- börn
eða rista á kvið þúnguðuin kon-
um. Slíkt villiæði skipaði einginn
nema hinir góðu guðir. Drep-
sótt-irnar voru sendar frá hinum
allra gæzkuríkustu guðum. Skelfi-
legustu húngursnauðir. þar sem
dauðvona barnið tottaði með bleik-
um vörum, visið brjóst dáintiar
móður — þær voru sendar frá
hinum kærleibsríku guðum. Eing-
inn djöíull hefur nokkru sinni
verið sakaður um svo djöfullega
grimd
Eftir því sem sagt er, drekti
einn af þcssum guðum heilli
veröld, að einum 8 mönnum und-
anskildum. Þessi strandalausi
ægir svælgdi miskunarlaust úng-
an og aldinn, frækiuu og farlama.
Þessi hryllilegasti sorgarleikur,
sem ímyndunarafl þekkingarlausra
presta hefur nokkru sinni sett
saman, var athöfn, ekki djöfuls,
heldur svokallaðs guðs, sem
menn dýrka í fávizku sinni alt
fram á þennan dag. Hvílíkur
blettur væri þetta ekki á mann-
orði hvers djöfuls! Einn af spá-
mönnum eins þessara guða hafði
hertekinn bonung á valdi sínu og
brytjaðl hann sundur í bita í
augsýn fólksins Hefur jafnvel
nokkur drísildjöfull gert sig sek-
an í slíkri sóðagrimd?
Itáðgjafafrumvarpið.
Það er kunnugra en frá burfl
að segja, að í ráðgjafafrumvarpi