Höfuðstaðurinn - 27.02.1917, Síða 4

HÖITUDSTADURINN
Ný rafaflstöð
sem gætir sín sjáif.
I hinu nýja og veglega húsi,
sem hr. konsúll P. A. Ólafsson
frá Patreksfirði, hefir látið reisa
hér suður á melunum, er rafaflstöð
sem notuð er til þess að fram-
leiða rafafl, sem lýsir upp húsið.
Allar vélarnar eru í einu her-
bergi í kjallara hússins, og er
þar jafn þrifalegt, sem væri þar
vel umgengið búr, og þegar her-
bergið er iokað, heyrist sama
sem ekkert til vélanna. það eru
því engín óþægindi að því, að
hafa aflstöðina í húsinu sjálfu,
hvað þá heldur að það séu
óþægindi fyrir nágrannana, þó að
þeir væru bæði margir og nálægt.
Með þessu eru þó ekki upp
taldir allir kostir þessarar stöðv-
ar. Hún hefir einn höfuðkost
fram yfir allar aðrar hér þektar
einkastöðvar.
Aðalkostur hennar er sá, að
vélarnar þurfa sama sem engrar
gæzlu. þriðja hvern dag eða svo,
er benzín látið á mótorinn og
hann smurður.
Öllu er svo haganlega fyrir-
komið, að það líkist mest æfin-
týri. Hugsið ykkur, að þegar
þér þurfið á ljósi að halda í ein-
hverju herbergjanna, þá styðjið
þér á hnapp í veggnum og á
svipstundu er albjart í herberg-
inu. En um leið og þér kveik-
ið á lömpunum, þá setjið þér
mótorinn á stað, sem er niðrí í
kjallara. Kveikið þér á fáum
lömpum, gengur mótorinn hægt,
og framleiðir þá auðvitað lítið raf-
afl, að eins ríflega það, sem lamp-
arnir sem kveikt er á þurfa.
Eftir því sem þér kveikið á fleiri
lömpum, því meira herðir mótor-
inn á sér, og altaf framleiðir hann
mátulega mikið rafafl.
þegar þér svo farið að slökkva
á lömpunum, þá hægir mótorinn
á sér, unz þér hafið slökt á nærri
öllum iömpunum, þá stöðvast
hann alveg.
þessu er fyrirkomið á þann
hátt, að benzin-motor er settur í
samband við rafaflvaka (dynamo)
og í samband við rafaflvakann er
settur rafaflgeymir.
Motorinn er 2 l/2 ha. og getur
framleitt 20 amp., spennan er 55
volt.
Eftir að búið er að hiaða raf-
aflgeyminn einu sinni, er hann
þannig settur í samband við vél-
arnar, að hann hleðst af því raf-
afli, sem vélarnar framleiða fram
yfir það sem lamparnir brenna á
hverri stundu.
Vélarnar eru sfiltar þannig, að
ef kveikt er á, til dæmis 1 iil 10
lömpum, fá þeir straum frá geym-
irnum, en sé nú kveikt á fleiri
lömpum myndast samband
milli rafaflvakans og geymisins.
Rafaflvakinn fer þá í gang og
vinnur sem hreyfivél og dregur
þá bensínmótorinn uns hann fer
að ganga fyrir bensíninu. Þegar
Cymbelina í skrautbandi kr. 4,50.
Bragðamágus í skrautbandi kr. 3,25.
Tvær sögur eftir Oarvice kr. o,75.
Hvað er krisiindómur ? eftir Harnac kr. o,75.
Skuggsjá III. kr. o,15.
Fjallkonuútgáfan,
Laufásvegi 17.
' bensínmótorinn er kominn í gang
og farinn að draga rafaílvakann,
hættir hann að vinna sem hreyfi
vél og frarnleiðir nú rafofl sem
streymir inn í iampana og eins
og áður er sagt, að nokkru í
geymirinn til þess að halda hon-
um hlöðnum, í ákveðinn tíma-
fjölda, getur rafaflgeymirinn gef-
ið straum samhliða vélunum, ef
á meiru aílí þarf að halda en því
sem vélarnar geta afkastað.
Halldór Ouðmundsson raf-
I
magnsfræðingur hefir útvegað
, þessa stöð og séð um iagningu
ljósleiðslanna, en vélarnar hefir
Jensen, danskur maður frá vetk-
smiðjunni, sett upp.
! Ef menn vilja fá nánari upp-
! iýsingar um þessar stöðvar geta
þeir fengið þær hjá Ingeniör
J. Ingvardsen, Helmerhús Kaup-
mannahöfn eða Halldóri Guð-
m undssyni rafmagnsfræðing hér,
' sem útvegar þessar stöðvar.
Konu, sem meiddist nýlega,
vantar stúlku um tíma. R.v á.
|
i
HÚSNÆÐI
Barnlaus hjón óska eftir 2 her-
bergjum og eídhúsi frá 14. maí,
helst í vesturbænum. Fyrirfram
borgun ef óskað er.
Uppl. á Vitastíg 9.
KAUPSKíVPUft
Odýrar brúkaðar bœkur, innlend-
ar og eriendar, af ýnnsu tagi,
ást jafnan í Bókabúðinní ú Lauga-
veg 4.
Útgefandi F>. Þ. Clementz.
Prentsm. Þ. Þ. Clemenlz 1917.
Hinsti dagurinn.
Nokkrir menn hittust af hendingu og tóku
tal saman. Barst þá í tai sem oftar hvort á-
líta bæri haröari refsingu að vera dæmdur af
lífi eöa til æfilangrar fangelsisvistar. Hinir
yngri mann voru flestir á því aö bráður dauði
væri ólíku aðgengilegri en algerð frjálsræðis-
svifting. Menn gátu ekki orðið á eitt sáttir,
og lá svo við að talið félli niður, en þá tók
roskinn maður einn til máls.
»Leyfið mér að leggja nokkuð tii máianna«,
sagði hann, »því að eg get talað um þetta af
talsverðri reynslu sem fangavörður um mörg
ár. Eg hefi átt kost á að athuga marga dauða-
dæmda, bæði þá sem náöaðir hafa verið og
þá sem synjað hefir verið um náðanir«.
»Allir þeir sem náðaðir voru fögnuðu und-
antekningarlaust breytingu dauðadómsins í æfi-
langaj fangelsisvist, og heyrði eg þá aldrei
barma sér yfir því að þetta hefði orðið hlut-
skifti sitt.
Hvað er það sem heldur heiminum á rétt-
ura kjöl í ólgusjó lífsins? Það er vonin og
hún ein. Væri húu ekki gefin okkur öllum
þá væri lífið ekki annað en endalaust kval-
rxði.
Sérhver dauðadæmdur gerir sér von um
náðun, og að henni fenginni um það að öðl-
ast aftur frelsi sitt.
Þeir einir fagna dauðanum sem iausn, sem
fullir eru sannrar iðrunar og leita sjálfum sér
yfirbótar og samvizku sinni friðar í daðanum,
sem eru trúarsterkir og vilja ganga út í dauð-
ann til þess að eignast eilíft líf.
Eg hefi ekki orðið var við nema aðeins eitt
þess háttar dæmi. Það var miðaldra maður
sem hafði myrt annan til fjár. Hann fann til
sárrar meöaumkunar með hinum myrta raanni,
iðraðist einlæglega og vonaði staðfastlega að
hann gæti friðþægt sig við guð með dauða
sínum. Hann var mjög rólegur og baðst
fyrir heitt og innilega seinasta sólarhringinn
og gekk að síðustu ókvíðinn og nærri sigri
hrósandi út í dauðann.
»AIIir hinir, sem eg man eftir, hugsuðuað-
eins um þetta líf og hversu þeir hefðu glatað
gæfu sinni með athæfi sínu.«
Sögumaður þagnaði um stund, en þegar
enginn annar tók til máls, hélt hann þannig
áfram:
»Eg skal nú segja ykkkur gott dæmi þessa.
Húsasmiður einn hafði byrlað konu sinni eitur
sökum þess, að hann unni annari konu og
vildi fá hennar, Hann varð aðeins tíæmdur
eftir líkum, en ekki var hægt að sanna glæp-
inn beiniínis á hann og gerði hann sér því
vissa von um uppgjöf sakar. Eftir átta daga
fangelsisvist var honum tilkynt einn bjartan
júnímorgun, að hann yrði tekinn af lífi eftir
sólarhring. í fyrstu brá honum ekki, en það
var vegna þess að þetia kóm honum alveg á
óvart og viðbrigðin voru svo snögg.
Þegar réttarþjónarnir voru farnir, hné hann
niður stynjandi, en gat þó ekki tárfelt. Gekk
hann svo um gólf í fangaklefanum, óstyrkur
mjög, settist niður á milli, en stóð jafnharðan
upp aftur og ekki skifti hann sér neitt af
fangaverðinum, sem var yfir honum. Hann
hugsaðí eingöngu um sjálfan sig og að hann
hefði fyrirgerl Iífi sínu. Ekki var að sjá á
honum nein iðrunarmerki.
Hann gerði boö eftir fangelsisprestinum,
sem hann hafði neitað viðtals alt að þessu.
Hlustaði hann nú að vísu á orð prests, en
ekki hægðist honum að heldur þó að prestur
ræddi um að öðlast fyrirgefningu guðs með
iðrun og yfirbót. Hann sór og sárt við Jagði
að hann væri saklaus og lét engan bilbug á
sér finna þó að hann væri margámintur um
aö létta á samvizku sinni og játa sekt sína.
Hann lagði fast að presti að firra sig dauða
og fá sig náðaðan enda þótt hann mætti vita,
að þess yrði synjað.
Frh,