Höfuðstaðurinn - 03.04.1917, Side 2

HÖPUÐST AZHJ&INN
sínum, og má af því sjá hve
heilbrigt það er. Um menn, sem
eru í báðum félögnnum, er mér
lítt kunnugt, en læt þá þennan
fgamla templara* um að birta
nöfn þeirra, svo almenningur geti
þekt þá úr.
Að þessi stúkustofnun sé grímu
klædd árás á bánnlögin, þarf eg
ekki að ræða um, því slíkar slúð-
ursögur munu víst varla fá á-
heyrn, ja líkiega tæplega hjá and-
banningum bæjarins.
Eg get ef fleiri slíkar greinar
sem þessi Morgunblaðsgrein,
koma fram, birt nöfn forgöngu-
manna andbanningafélags þessa,
og sömuleiðis sagt ýmislegt um
marga þeirra, til skýringar athæfi
þessu.
Rvík 1. apríl 1917.
Hendrik Ottósson,
Varatemplar
st. Minerva nr. 172,
Vfsis fíflið.
hér vísvitandi með ósannindi, þar
sem hann reynir að smeygja því
fram af sér, sem hann hefir sagt
viðvíkjandi fráfærura. — En þetta
stafar að líkindum af því, að allar
tillögur og ráðabrugg J. J, Flóa-
fífls eru kotnnar á ringulreið í hans
ruglaða heiiabúi, sem ónýtt er til
allra skynsemda starfa. Það situr
þessvegna illa á fífli þessu að tala
um að eg hafi >ónýtt höfuð* eins
og hann kemst að orði.
Þá er þaö ein rangfærslan hjá J.
Flóaf. er hann telur grein mína í
»Höfuðstaðnum« hafa komið á eft-
ir Vísis-grein frænda hans Flóns
Flónssonar. Hver skyldi taka mark
á skrifum Jóns, þegar hann getur
ekki farið rétt með svona smá at-
riði,
í grein minni í »Höfuðstaðnum<
sagði eg, að það hefðt verið fyrir-
sjáanlegt síðastliðið sumar, að hér
mundi veröa skortur á smjöri (því
gera mátti ráð fyrir því sem er, að
ófriðurinn mundi tálma vöruinn-
flutningi).
Frásaga skipstjóra:
Hinn 23. nóv. síðastl. ár, lagði
HdUbjörg af stað frá New York á
leið til Frakklands. Veðrið var
gotí, sjólaust og alt gekk vel þang-
að til kominn var 4. des. Þá vor-
um við á 20. gr. v. 1. og áttum
einkis ills von. Eg var niðri að
borða miödegisverð, þegar tilkynt
var frá stjórnpallinum að sæist til
gufuskips. Það var nú ekkert und-
arlegt. En þegar eg kom upp, sá
eg gufuskip koma norðánað og
stefna til suðurs en það þótti okk-
ur alleinkennileg stefna. Ekki síður
2 foringjar og 30 menn aðrír
koma yfir til okkar.
Víkingaskípið setti nú tvo báta
á flot, í þá fóru 2 foringjar og 30
óbreyttir líðsmenn og tóku þeir
með sér — auk þess sem þeir voru
með skammbyssur í beltunum —
margar sprengikúlur og »signal*
mann.
Frh.
Útgefandi Þ. Þ. Clementz.
Prentsmiðja Þ. Þ. Clementz 1917
Flóafíflið Jón Jónsson, fer enn á
stúfana, ug ræðst að mér í »Vísir«
í dag. Þar þykist hann meðal
annars vera að klóra yfir fyrri gönu-
hlaup sín, og segir aö það hafi
ekki verið .tillaga sín, heldur Her-
manns Jónassonar, að bændum yrði
gert aö skyldu, að færa frá.
Eg vil nú ógjarnan eyða mörg-
um orðum við J. J. FJóafífl, þó
tel eg réttast að taka hér upp eina
eða tvær setingar úr grein hans,
þeirri er birtist í »Vísi« þ. 21. f.
ir. þar segir svo: »Eina áskorun-
in sera dugir í þessu efni, eru lög,
sem fyrirskipi fráfærur, Og er þó
nokkuð vafasamt að það stoðaði
nokkuð. Það er meinlegt hve sein
öli stjórnarvöld eru til þess að taka
i teumana í slikum málum.< — Sjá
nú ekki allir að J. J. Flóafífl fer
Þessi orð mín tekur J. J. upp bg
segir síðan: »En ókunnugt er
honum (þ. e. mér) um að þingið
1915 bannaðí stjórninni að hefta
útflutning á íslenskum afurðum öð
rum en sláturafurðum, nema nauð-
synjavöruskortur væri fyrirsjáanlegur.
Þarna hefir þá Flóafíflið gieypí
fluguna, og samþykt óafvitandi það
sem eg hafði sagt um yfirvofandi
nauðsynjavöruskort. Eða er nú
fei metis Jón hættur að telja smjör-
ið með nauðsynjavöru? J. J. Flóa-
fífl reynir sem r.é, að ranghverfa
orðum mínum, en tekst það þó
svo klaufalega að hann stangar
sjálfan sig með hornum sínum, og
sparkar síg með klaufunum sem
annað naut.
Vil eg nú eggja þig þeirri lög-
eggjah, Jón Jónssou, að þú varpir
af þér nafn-gærunni. En ef þú
reynist svo ódjarfur eða ódreng-
lyndaður, að þora eigi að koma
fram í dagsbirtuna ondir þínu rétta
nalni, þá skalt þú hér eftir Heyg-
ull heita, og ættir þú þá að hætta
við Jóns Jónssonar nafnið en setja
í þess stað heyguls-nafnið utidir
þínar ómerkilegu ritsmíðar.
Reykjavík 2. apríl 1917.
Ó. J. Hvanndal.
Þýzka víkingaskipiö
»
Atlandshaflnn.
í haust slapp þýzkt víkingaskíp
Puyme grímuklætt sem friðsamt
verzlunarskip út í Atlandshafið og
sökti og tók þar fjölda brezkra
skipa og sökti auk þess einu norsku
skipi, sem hét, Hallbjörg Ferðir
þessa skips, hafa vakið tmkia eftirtekt
um ailan hetoi engu stður en ferðir
‘Möwe* víkingaskipsins fræga. Skip-
stjórinn af norska skipinu hefir gef-
ið danska blaöinu Politiken nákvæma
skýrslu um ferðalagið allan þann
tíma, sem hann var með skipinu og
fer hér á eftir lausleg þýðing á
þeirri skýrslu.
var eiffhvað einkennilegt við hegð-
un skipsins eftir það, og það var
altaf að breyta um stefnu. Við
héldum að þetta mundi vera enskt
skip, sem vildi hafa tal af okkur.
Skipiö kom þvf næst upp undir
stjórnborðsbóg okkar, en breytti
svo alt í einu um stefnu, stýrði
fram fyrir okkur, beygði svo aftur
og stefndi beint á okkur. Eg sfýrði
svo að við yrðum fyrir aftan það,
en alt í einu snéri það síðunni
að okkur og dró samtímis upp
merkið:
— Stöðvið strax!
Skipið hafði ekkert flagg haft
uppi, en alt í einu var þýzka flagg-
j ið dregið upp afturá og svo vorp
borðstokkarnir teknir burtu.
Skipið, sem við höfðum haldið
að væri friðsamt enskt kaupfar af-
hjúpaði sig nú sem nýtízku þýzkt
herskip með mörgum fallbyssuop-
um beint á okkur. Til þess að við
gætum ekki verið í neinum vafa
um eðli skipsins, sáum við nokkur
op ti! þess að skjóla út um lund-
urskeytum. Þau voru alls 4. Enn
fremur voru tvær 16-þumlunga
falibyssur frammá og afturá og tvær
svipaðar fremst frammá. Seinna
kom það í Ijós að skýlið yfir hjálp-
arstýrinu afturá huldt enn eina stóra
fallbyssu.
Fósturdóttirln 240
XXX.
Aftur var komið vor. Hólmar og strend-
ur skerjagarðsins voru á ný skrýddar upp-
risuskrúða vorsins. Fuglarnir hófu söngva
sína í trjánum, sem nú voru að byrja að
skjóta frjóöngum.
Það var vorblær yfir öllu —
Aðalumfalsefnið í sveitinni um þessar
mundir var brúðkaupið í prófastsgarði og
ráðstafanir prófastsfrúarinnar.
Prófasturinn, Selenius og unnusta hans
hötðu óskað að brúðkaupið yrði haldið sem
fyrst, svo Selenius gæti tekið við embœtti
sínu fyrsíu dagana f maí, en þá voru prest-
ar vanir að taka við embœttum sínum að
vorinu.
Heimilið beið hans, og þar var all fágað
og prýtt, og nú vPdi hann geta flutt konu
sína þangað, sem fyrst, én prófastsfrúin
máfti ekki heyra það nefnt, henni fanst tím-
inn ilia valinn, hvorki vetur né sumar og
ekki neitt til neins, þess er nota skyldi.
Nei, sfð sumars varð það að vera, svo bisk-
upinn og aðrir heldri menn, sem boðnir
yrðu, fengju að sjá prófastsgarðinn í öll-
um sínum blóma, þá kynni þeim að finn-
241
ast til um það, sem fyrir augun bæri, og
orðrómurinn skyldi fijúga út um alt bisk-
upsdæmið, eins og hvalsaga. — Svo var
það nú káifurinn hennar »Skjöldu«. Þá gat
hann verið orðinn eins stór og spikaður,
eins og herragarðskáffarnir. Og kjúkling-
arnir, ekki mátti gleyma þeim. Það þýddi
ekkert fyrir prófastinn, eða Selenius, að breyfa
við mótbárurh gegn jafn auðsæum sann-
indum og jafnmikilli rökfimi.
Prófasturinn hafði þó reynt það, en end
irinn varð sá sami á þeirri uppreisn og svo
mörgum öðrum, frúin sagði sem svo:
— Petrus minn góður, reyndu ekki til
að breyta áformum mínum, nú er það eg
sem ræð, rétt í þetta sinn, en það hafði
hún nú reyndar sagt svo oft áður.
Það var að orðtœki haft hjá sóknar-
mönnum:
»Reyndu ekki Petrus! Pví í þetta skifti
er það eg sem rœð, en þú veist að það er
að eins í þetta eina skifti
Prófastsgarðurinn hafði tekið miklum
stakkaskiftum, bæði utan húss og innan.
Litiu gluggarnir voru horfnir, bjálkarnir úr
loftinu teknir burtu, en ný álma verið reist
við húsið, kallaði frúin það jafnan »brúðar-
242
loftið*. því þar skyldi brúðarsæng dóttur
hennar uppreidd, og ekkert til sparað að
gera hana sem veglegasta, og fallega tepp-
ið, sem biskupiun sjálfur hafði breitt yfir
brúðarsæng hennar sjálfrar, skyldi nú einn-
ig skreyta rúm dóttur hennar. —
Öll húsin þar voru rauðmáluð bæði
íbúðarhúsin og peningshúsin. Dyraskýlið
tekið burt og garðurinn stœkkaður og girt-
ur með rauðmálaðri stauragirðingu og voru
hvítir húnar á staurunum. Inni var alt fág-
að og prýtt og ný húsgögn af ailra dýrustu
gerð komin í stofuna, þau voru nú »móð-
ins«. Alt biskupssilfrið, sem frúin hafði
erft eftir föður sinn, var nú uppfágað, svo
af sindraði. Höfðu gullsmiðirnir í Söder-
köping haft við það ærinn starfa, og nú
skein það eins og--------
Damasts-borðdúkurinn fór heldur ekki
varhluta af hreinsuninni. Hann hafði verið
notaður síðast þegar Elsa var kristnuð, nú
þótti prófastsfrúnni einna mest mein að því,
að hafa ekki svo lítið snjóföl, til að sjá
hvort væri hvít&ra, dúkurinn eða mjöllin.
Laufskálar voru reistir og prýddir með
blómsturfléttum, »það voru ekki biskups-
salirnir í prófastsgaröí«, veisiufóikið varð