Óðinn - 01.09.1905, Síða 4

44
ÓÐINN.
I fœðingardag minn 15. Maí I8(i2.
Eptir Grím Thomsen.
Streingur þagnar stamur, fyrir laungu
stirðnuð eru minnar hörpu hljóð;
lxart þótt knúin hún mér svarar aungu,
hvergi fmn ég lag við nýjan óð.
Hana, sem að streinginn stilti, hrestur,
stjarna kvæða ininna’ er hnigin vestur.
Meðan brjóstið ást og œska fyltu
aldrei bragarskortur þá mér varð,
kólgur heimsins kvæða blómi spiltu,
karlinn gamli drepur nú í skarð,
því er bezt að láta þar við sverfa,
þegar ellin býður frá að hverfa.
Hörkurnar, sem koma, haustið boða,
himinn lífs er dökkum skýjum þakinn,
vonarmáni veðnr gegnum hroða,
vindi köldum minn er þanki hrakinn;
en í gegnum mistrið morgunroða
munarheims ég ennþá fœ að skoða.
Örugt skal ég mínum beita báti
bárur mótgangs þó að hróið keyri,
elli þungrar einginn má við móti,
markaðir eru allir dauðans geiri;
enn þótt öldur heimsins illa láti
undirstrauminn betra llfs ég hegri.
Um saung'.
Sjaldan eða aldrei hefur hjer í höfuðstaðnum
verið eins mikið um samsaungva eins og nú í sum-
ar, og væri það gleðilegt tímanna tákn ef vottur sæist
um, að farið væri að lifna yfir »músík«-lífi þessa
hæjar, og nú mál til komið. íslendingar hafa
laungum liaft orð á sjer íyrir saungmennsku og þótt
furða um svo fámenna þjóð, einar 80 þúsundir, og
væri ofætlun að búast við nokkrum meistara saung-
listinnar þar á meðal. Okkur vantar enn mikið á
að svo sje, en samt eigum við efni í slíkan mann
þar sem tónskáldið Sigfús Einarsson er, og skal jeg
leyfa mjer að fara nokkrum orðum um liann og
saungva hans þetta sumar.
Mörgum mun hafa þótt fróðlegt og skemtilegt
á samsaungvum hans, ekki síst fyrir það, að þar
voru súngin nokkur ný saunglög eftir hann, og eru
flest þeirra ágæt. Einkum mun fólkinu hafa geðj-
ast að wSofnar lóa«, »Draumlandinu« og »Hörpu-
hljómum«, en jeg fyrir mitt leyti get ekki tekið þessi
lög neitt fram yfir lögin »Hátt jeg kalla« og »Aug-
un bláu«, sjerstaklega hið fyrnefnda, sem er snild-
arlega gjört og með cinkar góðum íslenskum hlæ;
hið sama má segja um wSofnar lóa«, að það er
alíslenskt og fallið til að vera á hvers manns
vörum sem íslenska túngu mælir.
Er það leitt, að þingmenn skuli ekki geta sjeð
þetta, að hjer er um elnilegt islenskt tónskáld að
ræða, þar sem Sigf. Einarsson er, og að Alþingi
skuli liafa kippt að sjer hendinni og svift Sigfús
þeim litla styrk sein honum var veittur á umliðnu
fjárhagstímabili. Það er óliætt að segja að þing-
ið eyðir mörgum, mörgum krónum til verri óþarfa,
gætandi ekki þess, að saungur og saunglist hefur
ekki síður menntandi og til alls góðs og fagurs
hvetjandi áhrif en t. d. háfleygir heimspekilegir
fyrirlestrar, að þeim ólöstuðum. Eins og mörgum
mun kunnugt, verja aðrar þjóðir árlega svo tugum
þúsunda af krónum skiftir til saunglistar og styrkt-
ar þeim tónskáldum sínum sem eru lítt efnum
búin, en hjer er hinu eina únga efnilega tónskáldi
voru vísað á dyr, og verður það í nokkurskonar
útlegð að fara sakir peningaskorts, leita sjer at-
vinnu í öðrum löndum, og nýtur fósturjörðin
þar af leiðandi ekki krafta þess eins og skyldi
og búast mætti við. Hjer þyrfti margt að laga í
saunglegum efnum, því saunglistin er hjer á ótrúlega
lágu stigi og þarf því sjerþekkingu til þess. Hana
hefur Sigfús Einarsson óefað besta af öllum hjer.
Auk saunglaga Sigfúsar voru á saungskránni
úrvalslög eftir fræg tónskáld, og er óþarfi að telja
þau upj> hjer, en þau tókust öll vel í meðferð
Sigtúsar og lrk. V. Hellemann, unnustu hans; hefur
hún aðstoðað Sigfús með saung sínum bæði í ein-
saungvum og tvísaungvum (Duet). Frk. Helle-
mann hefir ágæta rödd, sjerlega vel æfða og »skól-
aða«, og mun hún vera hin fyrsta og einhver hin
best lærða saungkona sem lijer hefur heyrst til. Væri
saungfólki lijer óhætt að taka vel eftir saung frk.Helle-
mann og þar með því,aðþað er ekki einhlítt að hljóðin
sjeu góð, heldur er mest undir því komið, að þau
sjeu vel notuð. Það má heyra það á saung Sigfús-
ar, að hann sömuleiðis notar vel hljóð sín; þar
er ekki einn hljómblærinn á sumum tónunum og