Óðinn - 01.09.1905, Qupperneq 6

46
ÓÐINN.
pjer á verði fyrir pessa mikilvœgu atvinnugrein jafnt um
nœtur sem daga, og árángurinn varð svo glœsilegur að
fnrðu gegndi. Fiskimenn vorir hafa haft óvenjulega gott
nœði til að stunda atvinnu sína, og óhœtt er að fullgrða,
að peir hafa púsundum saman árnað gður góðs fgrir
skgldurœkni gðar og dugnað.
Pað var oss mikið sorgarefni, er vjer urðum pess á-
skgnja, að pjer hefðuð sjeð gður tilnegddan sakir heilsu-
brests að láta af stjórn varðskipsins, og pað pví fremur,
sem vjer pykjumst vita, að ósjerhlífni gðar við starfið hafi
með öðru verið orsök til vanheilsa gðar.
Vjer undirritaðir alpingismenn legfum oss pví enn á
ng að votta gður, herra kapteinn, alúðarpakkir fgrir allt,
sem pjer hafið unnið og starfað fgrir ísland, fgrir panti
hlgja vinarhug, sem pjer berið til landsins, og áhuga gð-
aráheillpess og framförum, og ekkisist fgrir Ijúfmennsku
gðar við alla pá, sem nokkur kgnni hafa af gður haft.
Jafnframt óskum vjer pess af alhuga, að gður megi
auðnast að ná aflur fullri heilsu og árnum gður og ást-
vinum gðar allra heilla og blessunar á ókomnum árum.
„Íslandsvísur“
eftir (jHðm, Mapússon,
i.
I}að liafa við og við sjest athugasemdir um
kveðskap G. M. í blöðunum; fyrsta kaslið báru
blöðin talsvert Iof á kvæðin, eða lögðu skáldinu
að minnsta kosti líknaryrði, auðsjáanlega til þess að
slökkva ekki þennan guðdómsneista í fæðingunni.
Nú er eins og Guðmundur sje hættur að vera
uppi á teningunum; gröfin er að síga saman yfir
þessum lárberjum, sem hann komst yíir fyrir til-
styrk hjartagóðra manna.
Mjer kom þetta ekki á óvarl að svona færi,
og síst er jeg hafði lesið »íslandsvísurnar«, sem
áttu að heita úrvalið, eða það allra besta af því
besta.
Skáldið hefur verið svo vinsamlegt að bjóða
mönnum bókina fyrir 10 — tíu — krónur, meðan
upplagið endist, og jeg skal ekki neita því, að hjart-
að í mjer hoppaði þegar mjer auðnaðist að fá
bókina — auðvitað að láni, því það eru ekki all-
ir, sem detta í »landssjóðsins lukkupott« og hafa
peningaráð í svo stórum stíl.
Jeg sje á »Ingólíi« að G. M. þykir ritdómend-
urnir vera slæmir við sig; jeg trúi Jóni Ólafssyni
svo sem til þess, en jeg vona að einginn saki mig
um það (skáldsins vegna) að jeg »Ieggist á náinn«
þótt jeg geri vísurnar að umtalsefni; jeg veit að
skáldið lætur mig njóta þess, að jeg hef þó lesið
bókina.
Fyrstu ljóðmæli Guðmundar, æskusyndirnar,
voru ekki stærri, en satt að segja eingan veginn
smærri, en flestra annara byrjenda. Það var fálm,
sem gerði hvorki til nje frá;íþví fálust eingin »ó-
efnd Ioforð« á samvisku skáldsins. Svo Guðmund-
ur hefur því ekki svikið neinn með »lslandsvís-
unum«.
Ytri frágángur bókarinnar, eða pappír og
prentun er hvorutveggja ágætt. Kvæðunum fylgja
myndir, eða »vignettur«, eptir Þórarinn Þorláksson.
þeim er með öllu ofaukið. Kvæðin eru ekki svo
djúpsæ að fyrir þá sök þurfi skýringa, og sem
sjálfstæð list eru myndirnar einskisvirði, sumar
hræðilegar. Myndin af Reykjavík er gerð í sama
stíl og jarðfræðismyndir Thóroddsens eða Helga
Pjeturssonar! »I)raumlandið« er snotur mvnd og
hefði að ósekju mátt standa á kápunni.
— Eins og títt er um stórskáld heimsins legg-
ur Guðmundur einga dul á það, að hann finnur
hjá sjer köllun, og hana svo mikla, að lesandinn
er á nálum með það, hvort skáldið muni geta fleytt
henni til lands á þessum kríjuvængjum, sem hann
leggur upp með.
»Óðinn« hefur eðlilega ekki rúm til þess að
flytja heil kvæði þessu til sönnunar, og síst þessi
kvæði; en svo menn sjái skáldsins orð, verð jeg
að tilfæra 3 vísuorð úr »Varða« :
»En nafn mitt' vil jeg sje til himins hafið
og höggvið djúpt á einhvern fastan stað,
svo allir megi eptirtekt því veita,
sem upp i pessar hœðir vilja leita«!
Svo mörg eru þessi orð; þau tala sinu máli
svo það er óþarfi að bæta nokkru við.
í kvæðinu »Þing« heldur skáldið áfram í sömu
tóntegund; skáldið getur þess, að nú þurfi ekki
leingur »útlenda snillingaa til þess að mála eða
mynda landvættirnar. Það er nóg að íslensku
snillingarnir geri það, og lesandinn mun fara nær
um það, hverjum Guðmundi muni þykja tiltæki-
legast að fela þann vanda.
Um rjettmæti þessarar mikillætisbrjálunar,
sem leggur eins og illan þef fvrir vit lesandans frá
hverju blaði í bókinni, má segja með kerlingunni:
Fyr má nú vera grátl í rót!
Sigurður Sigurðsson.
’) Leturbreytingin gerð af höl'undinum sjálfum.