Óðinn - 01.09.1905, Síða 8

48
ÓÐINN.
Nokkiir bréf
frá Ofldi Hjaltalín til Bjarna Thorarensens.
iii.
Grundarfirði ]
Brots tínir, Bjarni minn!
breyskliga frera1 hins,
og réttur rýnir inn
í ráðabruggin hvinns,
um- svartran -sitjari
siðvendnis trassanna,
vandlátur vitjari
vammíullu rassanna.
Sit pú með saðning belgs,
sveingdar burt hverfi pín,
og tunnur ótal méls
að steðji vaungum pín,“
iann 31ta Decembr. 1821.
feitin pinn tlói um munn,
farðinn pér dylji sig,
lífsýkis lepra punn
láti i friði pig."
Sértu, pess óska eg,
óvinur hrygðanna,
ranglætis rumba treg,
reiðhestur dygðanna,
réttnefndur sóma sár,
siðgæðis bvtna held,
gæfunnar lippulár,
lastanna baula geld.J
Seinusta dag ársins tek eg pennann til að
þakka þér þitt góða bréf af 7da Novembr. s. 1.,
sein eg rétt nýlega hefi meðtekið, og sem gladdi
mig einkum þess vegna, að eg hélt þú hefðir öld-
ungis gleymt mér.
Eg gratúlera þér og þinni konu til erfingjans
af hjarta, og mætti heiminn einu gilda, þótt hann
líktist náfni, við hvert mart var gott, mart merki-
legt.
Hvernig gekk með fæðing hans veit eg gjörla.
Þú sóttir þá beztu yfirsetukonu. Fæðingin var
treg, aungvar hríðir kannske, nok — landphysicus
tók barnið með taunginni, sem þá var skindautt,
en sem endurlífgaðist við hans og yfirsetukonunn-
ar viðburði, alt gott, alt upp á það bezta. En
eg skal segja þér aðra sögu: Fjórum döguin eft-
ir að eg ffétti þetta, var eg sóttur til konu, sem
hafði legið 6 dægur á gólfi, hafði eingar hríðir, en
þar á móti aungvit og sterkar krampetrækningar.
Par var eingin yfirsetukona, nema vitlaus, eingin
efni til hægðar, mesta fátækt og svínerí. Eg tók
barnið með taunginni, með þrívöfðum naflastreing
um hálsinn. Það kom lifandi frískt (því taung-
ina lagði eg rétt an. Sat sapienti). Fylgjan föst.
Eg náði henni með þraut. Blodstyrtning kom upp
á hálfu dægri eptir. Stanzaðist af mér, og guði sé
lof! Barn og kona lifir enn í bezta geingi, og
barnið heitir Oddný. Yfir konunni lá eg í (5 dæg-
ur eptir barnsburðinn á berum pallfjölum, altaf í
sama belg, án matar og aðhlynningar, nema að
drekka mjólk, og fjekk 1 spec. fyrir ómakið og
meðölin. Meira hefir þú þó vel gefið ? Þetta er
þó vel eitt lignende med herr Thorsteinsens1 2 3 4 5 krapta-
verkum, ef eigi fult það.
Mér og mínum líður bærilega, og að frétta
það sama al' þér skal ætíð gleðja mig, og skal það
ekkert ógleðja mig þó þú verðir kyrr við sýsluna,
thi procul a Jove procul a fulmine etc., og þegar
við höfum daglegt brauð í friði, er það nóg, og
þetta vill þig aldrei vanta meðal fólks, er eptir
sögu þinni lifir in floribus.
Mikið er eg opt melankólskur, einkum vegna
remotionar minnar frá Suðurlandi, hvar eg var vel
metinn og undi mér vel.6 Það, sem einasta gleð-
ur mig hér, er nábúð okkar góða og eðla amt-
manns, Thorsteinsens, sem eg tel eitt með mínum
lukkukjörum helztu. Ei að síður iðrast eg sár-
lega eptir, ei að hafa fylgt þínum vinarráðum og
sótt um norðurdistrictið, því hér vestra er stirð og
stórlynd þjóð, en þar að auki púrörm og fattig,
svo hana vantar ei einasta máttinn heldur og vilj-
ann til rétt að taxera einn góðan læknir, sem eg
cæteris paribus verð nú að meta mig. Sá ný-
komni Hofímann fyrir norðan er rétt eitt Best!
sem sagt er föðurbróðir þinn sje rjett farinn að
ergja sig yfir ad modum Minellii — gid jegvarder.
Að endingu óskum við þér öll þeirrar beztu
lukku, og erum með kærleiks heilsun til konu
þinnar, og í von um að sjá línu við hentugleika,
þínir vinir, en einkum eg
O. Hjaltalín.
Cc^uo vadis? Nafnlaus ritdómur, sem nýlegakom
út um pessa bók í »Fjallkonunni«, er eftir stúdent hjer
í bænum, Guðmund Tómasson, sem jeg ætla nauða litið
vit hafa á að dæma um íslenskt mál. En pýðinguna
á pessari bók hef jeg vandað. Merkur rithöfundur, Jónas
prófastur Jónasson á Hrafnagili, hefur skrifað um bók-
ina í »Norðurlandi« og telur »útgáfuna vandaða og þýð-
inguna ágæta«. Ritstjóri »Skírnis« skrifar um pýðinguna,
að hún sje nprýðisucl af hendi leyst«. Þ. G.
»íwliin<isiivísvir«. Pó ritstj. »Óðins« telji ritdóms-
grein Sigurðar Sigurðssonar um »íslandsvisur« að mörgu
leyti ósanngjarna, og kunni ekki sem best við, að alltaf
sje verið að telja eftir Guðmundi Magnússyni pann litla
styrk, sem Alpingi einu sinni veitti honum, pá er hvor-
ugt af pessu ástæðatilað hafna greininni, sem annars er
vel skrifuð, og par að auki eftir eitt af efnilegustu skáld-
um okkar af ýngstu kynslóðinni. En jafnheimilt er Guð-
mundi skáldi Magnússyni rúm í »()ðni« til pess að svara
greininni.
1) Freri mun eiga að þýða: bróðir.
2) Sbr. kvæði B. Th. Kh. 1884 bls. 151 og 2‘)0.
3) Sbr. kvæði B. Th. Kh. 1884 bls. 152 og 290.
4) Sbr. kvæði B. Th. Khöfn 1884 bls. 291. Par er vísa þessi prent-
uð eftir minni Hans Vingaards Einarssonar frá Stafliolti.
5) Þ. e. Jón landlæknir Porsteinsson.
6) Oddur var settur landlaíknir um tíma, en Jóni Porsteinssyni
var siðar veitt embættið.
Prentsm. Gulenberg.