Reykjavík - 13.08.1910, Blaðsíða 4

136
REYKJAVÍK
Með s/s »Sterling« fæ jeg mikið af Gas-
lömpum og suduáhöldum,
Pað borgar sig vel fyrir þá sem þurfa að fá
sjer lampa og önnur Gasáhöld, að líta inn til mín,
áður en þeir festa kaup annarstaðar.
Gasáhöldin eru viðurkend
Gasáhöldin eru til sýnis
Laugaveg 7.
Carl F. Bartels
B Æ K U R,
innlendar og útlendar.
Ifcitföng-. Pappír. — skrifpappír, prentpappír, plöntu-
pappír, umbúðapappír, treppappír o. íl. — Póstpappír í bloklí:-
um, sem allir ættu að nota. Dæmalaust ódýr og sjeleg póst.
korta-blbúm o. fl. Bext að kaupa alt slíkt í
Bókavezlun Si<>íúsHr Eymundssonar.
DE FORENEDE BRYGGERIERS
Ekta Krónuöl.
Krónupilsener.
Export Dobbelt Öl.
Anker öl.
Vjer mælum með þessum öltegundum sem þeim
FÍNUSTU
skattfríu
öltegundum sem allir bindindismenn mega neyta.
NB.
Biðjið beinlinis um:
De forenede Bryggeriers Öltegundir.
Til húseigeiida I Reykjavík.
Eins og margir vita, hefur gengið
mjög illa að selja hús hjer í hænum
undanfarna tíð, afleiðingin hefir orðið
sú, að ljöldi húsa hafa verið seld á
uppboði fyrir afar lágt verð. Núhefi
jeg von um að komast í þannig lagað
verzlunarsamband, að líkur eru til
þess, að jeg muni geta selt allmikið af
þeim íbúðar- og verzlunarhúsum hjer
í bænum, er eigendur vilja selja, sem
eru vel byggð og standi á góðum stað
í bænum; þeir húsa-eigendur sem
vilja nota tækifæri þetla, er áríðandi
að koma til mín sem allra fyrst.
Rvík. 12. ágúst 1910
GÍ8li Uorbjarnarson.
-|- Fineste hygn. Gummivarer
scndes overalt mod Forudbetaling (ogsaa Frim.) eller
Efterkrav yderst diskret (f. Eks. poste restante) 90 0re,
1, 2» 3 °S 4 Fr. pr. Dus. Send i‘/2 Kr. i Frimærker,
og De faar tilsendt en Prove af hver Sort med Prospekt
over sidste Nyheder. Sullivan, Kobenhavn K. [5 s.
Thomsens
príma
vinílar
Hvar á að kaupa
öl og vín?
MnÉ, ai lorp Jeiljaílf.
€ggert Claessen,
yfirréttarmálaflutningsmaður.
1 Pósthúimtr. 17. Talsími ÍO.
| Venjulega heima kl. 10—11 og 4—5.
En í Thomsens
M a g a s í n.
Prentsmiðjan Gutenberg.
32
»Og hún var fús til þess, að gera sjer einveruna hjer að
góðu?« mælti Christian prins, og virti húsið íyrir sjer.
»Já, Christian, konan mín elskar mig, og —«
»Hm!« tautaði hann, og varð mjer samferða heim að
húsinu. »Svona fögur, svona ung og svona einmana! Eða
heldur þú, að hún geti til lengdar skemmt sjer við það, að
tala við fálkann þinn?«
»Hún er ólík öllum öðrum konum«, svaraði jeg.
»Einveran á einmitt vel við skap hennar. Hún er alvöru-
gefin að eðlisfark. Og svo fylgdumst við að, þegjandi, inn í
húsið. Og allt í einu fannst mjer, sem þessi ný-heimkomni
æskuvinur minn væri mjer ekki jafn kær og hann hatði áður
verið.
En þegar við svo sátum að kvöldverði, og horfðumst
vingjarnlega í augu, eins og áður fyrri, þá tók jeg bikar mihn
og klingdi við hann: »Velkominn heim aftur, Christian!
Guð gefi, að þú unir þjer eins vel hjerna í rauða húsinu
hjer eftir eins og hingað til. Uú skalt ætíð mæta sömu við-
tökum hjer«.
En konan mín sat þegjandi við hlið mjer — hún var
hætt að hlæja. Hún var næstum því alvarlegri og þóttalegri
en nokkru sinni áður. Að eins vottaði enn þá fyrir veikum
roða á föla andlitinu hennar. Og þegar við klingdum bikur-
unum, leit hún allt í einu upp — leit á mig þannig, að jeg
gleymdi alveg að drekka. Jeg veit ekki, hvað jeg sá i augna-
ráði hennar. Mjer fannst það likast hræðslu, ávítun og þög-
ulli bæn. En þegar jeg opnaði varirnar, og ætlaði að spyija
hana, lagði hún hönd sína mjúklega á öxlina á mjer, stóð
upp, og bað prinsinn að afsaka sig: »Herrarnir hafa ef til
vill margt að segja hvor öðrum eftir alla fjarvistina, og jeg
hefi auk þess ýmsum húsmóðurskyldum að gegna«.
33
»Nei, vertu nú hjerna hjá okkur, Frederikka«, mælti
jeg biðjandi. »Þú liefir gaman af því, að heyra það, hvað
menn hafast að í Parísarborg, og hvernig konurnar þar bera
hattana sína«.
»Nei, lofið þið mjer heldur að fara«, mælti hún hálf-
kuldalega. »Hvað varðar mig um París, eða tizkuna þar?«
Og svo hneigði hún sig fyrir prinsinum og fór.
En jeg leit sigrihrósandi til hans, og endurtók það, sem
jeg hafði áður sagt:
»Hún er ólík öllum öðrum konum, Christian«.
Mjer er enn þá sem jeg sjái ásjónu hans á þessari
stundu. Hann leit til dyranna, sem hún hafði farið út um,
og varð allt í einu eldrauður út að eyrum. Jeg skellihló, hóf
bikarinn á loft og klingdi við hann, en i sömu svipan var
hann orðinn fölur sem nár, hvitur, sem dúkurinn á borðinu.
En nú tók hann að segja mjer frá ferðum sínum.
Einkum varð honum tíðrætt um Parísarborg og stúlkurnar þar,
og hrósaði hann þeim mjög tyrir fegurð og fjör, og sagði mjer
mörg ósiðleg ævintýri, er hann vissi til að þar hefðu gerzt.
Mjer blöskraði siðspilling sú, er hann hafði kynnzt þar, og
mjer þótti það mjög leitt hans vegna, að /mnrt skyldi hafa
kynnzt slíku lífi — þótti leitt, að heyra slíkar sögur af hans
vörum. En svo þegar jeg horfði i augu hans, og virti svip
hans fyrir mjer, þá þóttist jeg sjá, að honum myndi óhætt.
Jafnvel þótt hann heíði i svip steypt sjer út í hringiðuna,
þá hefði hann þó fljótlega áttað sig, og komizt óskemmdur
til sama lands aftur, og jeg þóttist vita, að fyrir það ætti hann
móður sinni að þakka, og aðdáanlegri handleiðslu hennar,
því að hún var, eins og þú manst, Jóhannes, sönn fyrirmynd
allra annara kvenna, æðri og lægri stjetta, að siðgæði og hvers
konar háttprýði.