Vestri - 02.02.1907, Blaðsíða 3

14- tbl.
V K 3 í R I.
57
hefir líklega litið í meðan á bar-
áttunni stóð — og brjóta heilann
um, hvort íuglinn sút, sem kerl-
ingin hafði bölvað, haíi verið
»hugtak eða vera! < En þá þraut
getur blaðið ekki leyst.
En þegar svo biaðið kemur
aptur tii sjálfs sín, segir það aó
samkomulagaatriði þau, som
þingmeun af öllum flokkum komu
sjer saman um í sumar sjeu
»stórhættuleg* »fyrir ísiand.r
En hvað hugsaði >Valurinn«
í sumar, þegar hann var að
reyna að koiua sjer í mjúkinu
hjá Sk. Th. með því að þakka
honum þessi samkomulagsatriði.
Og þ e 11 a voru þó allir
þingmeun sammála um, engu
síður þingmenn íramsóknarflekks-
ins og þesei eini iandvarnnr-
þingraaður!
Svona fer það, þegar Valur-
inn gætir betur að. Hvort senr
feann lítur til hægri eða vinstri
mætir honum ávalt kið aama,
alisstaðar nema íspeglinum — þar
sjer hannsína eigin fullfeomlcika!
Til kr. 1. Th.
Jeg skal leyfa mjer að benda
yður á, að umkvörtun yðar um
,nýju kvæðab»kurnar hans síra
Matthiasar," í #Vestr*,“ VI. ár
7. tbl., hefir ekki við neinn veru-
leika að styðjast, stafar eingöngv.
af athugaleysi sjálfs yðar, og sem
kostnaðarmaður að ,nýju kvæða-
bókunum hans síia Matthíasar/
álít jeg, að sjálfsagt sje að benda
yður og lesendum jVestrft" á
þetta. þjer segið, að ,aptan við“
kvæðabækurnar sje „efnisyfirUt
án niðurskipunar eptir stafrófs-
röð“; ,þar sem það er sett þannig,
er opt svo seinlegt að finna kvæði,
sem leitað er að, að m&ður er
orðinn bálreiður, áður en dottið er
ofan á það.*
Mjer vitanlega hefir ftldrei verið
gengið betur frá efnisyfirliti «n
einmitt í hinu nýlokn« kvaeðasafni
síra Matthíasar. Seinsat, 1 bind
unum er efnisyfirlit eptir fyrir>
sögnum kvæða, en í siðasta (5.)
bindi er þar að auk sjerstakt yfir'
lit yfir kvæðin, en það er samið
eptir upphöfum kvæðanna. Ef þjer,
hr. L. Th., þekkið hvernig eitthvert
kvæði i ðllu saíni síra M. byrjar;
þá getið þjer komist hjá >ví, að
,verða bálreiður,“ því í þessu
„registri" sem fiunst á bls. 296—
316 í 5. bindi, getið þjer greið-
Jega lesið, 1 hvaða bindi og á
hvaða bls. það muni finnast.
fetta heiðuð þjer átt að vita,
því kvæðin haía nógu lengi verið
á boðstólum (og eins 5. bindið),
til þess þjer hefðuð getað kynnt
yður þau. En að dæma um ólokið
verk, er auðvitað ótilhlýðilegt.
Yðar með vinsemd og virðingu
David Ðstlund.
S j ó n I e i k i r.
I ------
j Nokkrir Álptfirðingar ljeki hjer
tvö kYöld um helgma sem leið.
Yar þar hvorttveggja samvalið:
leikritin óþolandi og meðíerðin
eins. En hvernig á annað að
vera? Leikendurnir hafa senni-
lega aldrei sjeð leikið áður, ekki
haft nokkra tilsögn eða þekkingu
í þvi efni, og leikritin sem voru
islenzk, voru samin aí mönnum,
sem auðvitað vantaði öll skilyrði
til að færast slíkt í fang. En
hinu verðar ekki bót mælt, að
ferðast um til að sýna slíkan af-
k iraakap opinberlega, því slíkur leik-
ur sem þetta, er íslenzkri leiklist til
óþolaadi vanvirðu.
Útlendingai, sem a slikt horfa,
hljóta að dæma isfenzka leiklist
eptir þessu og má þá nærri geta,
hvernig þeir bera henni söguna.
Þeim er vorkunn, þótt þeir geri
slíkt, en býsna mikil fljótfærni óg
gáleysi virðist það, ef islenzkir
áhorfendur byggja almennan dóm
á slíku.
í grein, sem „Yalurinn" flytur
i tilefni af þessum sjónleikum,
farast honum meðal aDnars svo
orð:
, Yæri krðfurnar harðari, þáþyrftu
,m«Bn ekki ftð þolaaðrar einskvalir
,og hver smekkmaður hlýtur að
,takft út, í íslenzkuni leikhúaum
,utan Reykjavikur.“
Þar er engin undantekning. Nú
fengu þó leikendur hjer á ísafirði
loks „kritik" í blöðunum, þótt þeir
sjeu í sama „núrneri" og aliir
aðrir, er við 3jónleiki hafa fengist
hjer á landi utan Reykjavíkur. —
Hvernig lízt þeim á?_____________
En vjer viljum spyrja: Hve opt
eða víða hefir þessi ,smekkmaður,“
ritstjóri ,Yalsins,“ setið á ,kvala-
bekk“ í íslenzkum leikhúsum, utan
Reykjavíkur? Það mun þó ekki
hafa verið í fyrsta og einasta
skiptið hjá þessum Álgtfirðingum ?
Og svo damir taann alla islenzka
leikendur utan Reykjavikur eptir
þeim. fað væri honum likt!
AíYinna.
Afgreiðslustariið í brauðasölu-
búð >Bökunarfjelags ísfirðinga<
er laust til umsóknar frá i. mai
næstk.
Sömuleiðis eru veitingastofur
í húsi félagsias tii leigu frá sama
tíma ásamt þægilegri íbúð.
Stirfiuu er sjerstaklega hent-
ugur fyrir barnlaus hjón eða
einhleypar stúlkur.
Teitiiigar»ar (kaffl- og matar-
siiln) má éefai, ásamt með
afgreiðslustorfina, telja mjög
eptirséknarrerða stvimnu,
UiRisékair 9týl«í>*r ti! *,Bök-
uasrfjelngfl í®ir*i»g#‘ á ísa-
ir$i, verfta sð rer* frn«
kemnar fyrir lak Beastkomandi
mar»má]Bn§ftn
ísaflrft!, 3. fefcr. 1»07.
Stjómin.
Fundarboð.
Hjer m®ð boðaot til hins 8.
þing- *g hjeraðftmálafundar fyrir
Vestur-ísatjarðaraýslvt »em hald-
inn verðnr á J'kih9ýri máwudaginn
iS. febráar Fundurinn
byrjiir kl. i* f. hd.
Að þing ®gf- hjwaðsmálafund-
inum afstöðnam, verður fundur
haldinn í hinu nýstofnaða bún-
aðaríjelagi fyrir Vestur-Isaíjarðar-
sýslu.
Þorfinnsstöðum, 12. jan. 1907.
Guðm. Á. Eiríksson.
_________________________—
flunutóbak, ltjól, Kayktóbalt
og VLudlar frá undirrituðum
fæst í flestum verziuuum.
C. W. Obel, Aalborg.
Stsersta tóbaksverksmiðja í Evrópu.
Umboðsmaður fvrir Isiandr
ChF. Fr. Mieisen.
Reykjavik, I
sem einnig hefir umboðssöiu
á flestum öðrum vörutegimdum
trá beztu verksmiðjum og verzl-
unarliúsum erleudis.
HálflendanafjjrðiiiniStakkadal
í Sljettuhreppi fæst keypt eður
til ábúðar i næstk. fardögum 1907.
— Slægjur út frá t'ininu. Mótak
uægilegt. Jörðin öli framfleytir
í meðaiári ca. ioo íjár, 5 kúm,
2 viðnreidum og fjórum hestum.
— Hlunnindi fylgja jörðinni:
Klakatekja, silungsveiði o. fl.
Nýbyggt íbúðarhús úr timbri
íylgir jörðinni,
Lysthafendur snúi sjer til undir-
ritað* fyrir 15. apr. næstk.
Stakkadal, 24. jan, 1906.
Kjálmar Jónsson.
er ároiðaniegur og skrumlaus í
öllum frásögnum og athugxmum
um nlmcnn mál. Flytur sögur,
kvæði *g frjettir úr öllum áttum.
Eitthrrrt sictrtta, en ódýrasta
bfið iandsins, hlutfailsiega.
Nýir kaupendur geta
fengið allan i. árg. nú þegar, og
allir skilvfsir kaupendur fá sðgtt-
saí’n í kaupbæti.
Utsölumaður á ísafirði:
Sigbjörn Ármannsson
verzlunarmaður.
184
Jeau fannst, að til þeag þjrfti kraptaverk, en hann var þó ekki alveg
voDlaug.
Nóttin var hörmunganótt fyrir Jean, en þvi meiri fagnaður var
honum, þegar hann sá liðsforingjann koma inn í fangahúsið um morg-
uninn. Liðsforinginn ljet nú leysa Jean og leiða hann út á eptir sjer.
Jean varð liett um andardráttinn þegar hann kom undir bert lopt
og gekk laus. Peir gengu um stund, þar til þeir komu að húsi, ervar
Hokkru reisulegra, en önnur þar í kring. Liðsforinginn fór inn á und-
an og Ijet leiða Jean á eptir sjer. fieir komu þar inn í herbergi, sem
virtist vera notað bæði fyrir bókastofu og dagstofu. Pegar þeir voru
komnir inn, benti liðsforinginn gœslumanninum, sem hafði fylgt Jean,
að fara
I’egar Jean og liðsforiaginn voru orðinir einir, hóf Jean mál sitt
á þesBa leið:
„0, heiTa liðsforingi, jeg get ekki lýst því, hve þakklátur jeg er
fyrir góðvilja yðar við mig.-‘
„Hafið yður hægan,“ sagði liðsforinginn kuldalega og bretti brýrn-
181
Jean hafði fundist meðvitundarians fyrir framan háskólann og
verið fluttur þaðan í fangelsi. Yfirheyrzlan hefir víst ekki verið rœki-
leg. Jean mundi ekkert eptir að nein yfirheyrzla hefði átt sjer stað, og
hafði enga hugmynd um hvernig gat staðið á þrí, að hann var þarna
kominn.
Eptir nokkra umhugsun sá hann, að ekkert var hægt að gera fyr
en stanzað yrði. Hann hugsaði að hann væri að líkindum í nánd við
Moskva, ef til vill á leið til Pjetursborgar.
Eptir langa göngu kom flokkurinu að þorpi einu, þar voru fangarnir
reknir inn í stórt hús, eins og sauðir. Fegar inn var komið, fleigðu
allir sjer niður örmagna af þreytu.
Pjötrarnir, er tengdu þá saman voru nú leystir. Svo var brauði
útbýtt milli á fanganna. Þótt það væri ekkert sælgæti ryfuþeir það
í sig af hungrinu. í’egar því var lokið, bar einn umsjónarmaðurÍDn
stóra vatnskrús á milli þeirra og gaf þeim að drekka, á eptir honum
gekk liðsforingi sá, sem fyrir förinni rjeði. til að athuga fangana. Nú
hugsaði Jean að tími væri kominn til að fá mál sín leiðrjett. Pegar