Vestri - 14.05.1910, Blaðsíða 4

U4
V E S TRI
2 8. tbl.
Steyptir munir
allskonar: Ofn,ar, elda' élar með
og án emilje. vatii'-pottar. niatar
pottar. jsakglugg. r, kaeiuotnar,
svinatroe. fin ln: pipur < krag r,
st<'yptir o.
eiins- o i
b .dofn, r.
ráéstalai ú ] ,n r. i
o. fl. vi• • midstöc v r icun, o s.
frv., — ta5st íyrir n i! ij. ongu ailra
kaupmanna á Islandi.
Ohlsen & /hlmann,
Kaupmannahöfn.
Verðskrár ókeypis.1
li
D. D. P. A.
V
▲
V
A
V
Ef þið viljið fá gcða steinolíu, þá
lítið eftir, að fatið beri ofanskráð merki.
Skrifstofa í Hafnarstræti, Reykjavík.
Det danske Petroleums Áktieselskab.
Af ’l’.inúm 'mikílEntetnu neyzlufSngum með maltefnum,
s'er.iDE FCFLkEDE; ERYGGERIfR framleiða, mælum wér með:
wffp
><
■:
3
is
s
3
t)

*5
Særlig at anbefaleReeonvaiescenter ogAndre,som trænger
til let fordejeiigNæring. Det er tdligeet udmærket Mid-
del modHoste,Hæshed og andre lette Hals-og F3rystonder.
«
S
X
E
<o
V
E
‘5>
E
0)
Er frumúrskarandi hvað snertir mjúkan og
þeegrlegan smekk.
Bezta meðai við
hósta, liæsi og öðrimi
ingarsjúkdómum.
kæl-
Bezta og steikasta C A C A 0 D U F T
og bezta og fínasta CHOCÖLADE
er frá
Cacac- og- ChocoladeYerksmiðjunni
irius
S
í Fríhötninni í Kaupmannahöfn.
S T E I >' 0 L í U M 6 T 0 K I N N
SKANDIA
- ; • ;•
er beztur mótor í fiskibáta, sterkur, einbrotinn og léttur, en þó
ódýr eftir geeðum. Eúinn tll ■ Lysekil mek. verkstads A/S ■ Svía-
ríki, sem er stærsta n, ótora- og báta-verksmiðja á Norðurlönd-
um. Afbragðs fiskibótar úr tré og stáli. — Öll tllboð cg upplýs-
ingar gefur einkasaíínn fyrir Island og Færeyjar:
Jakob Gunnlögsson,
Kabenhavn K.
114
— „I'ari þið út með hann!“ mæltí gamla
synd, og var þá eitthvað öðruvísi í röddinni en
éður. — „Hundskrattinn! — nei, hvað hann er
ógerðarlegur!1*
Og hún sneri sér hægt við og gekk í áttina
til ráðstofunnar sinnar. Stúlkurnar litu flót.ta
lega hvcr á aðra og ætluðu að elta hana; en
hún nam staðar og horfði kuldalega á þær og
mælti: „Hvert ætlið þið? Hefir nokkur verið
að kalla á ykkur?“ — Og síðan fór hún út úr
stofunni.
Herbergisþernurnar gáfu Stefáni þarna bend-
ingu^ í öngum sínum; hann þreif Múmú og ein-
dembdi henni út úr dyrunum, beint fram fyrir
fæturna á Garassim.
A eftir var dauðaþögn í hálfa klukkustund í
húsinu; og gamla konan settist aftur, svipdimm
eins og þrumuský, á iegubekkinn og íikti þar
nm hríð.
Hvað stundum þarf lítið til þess — þegar
maður fer að hugsa námkvæmlega um það —,
að skaprauna sumum manneskjum og koma geðs-
hræringum á stað hjá þeim!
Hefðarfrúnni leið illa allan daginn og alt
Uð
þetta kvöld; það lá einstaklega illa á henni, hún
talaði ekki við nokkurn mann, snerti okki á spil-
unurn og svaf illa um nóttina. Henni fanst, að
hún hefði ekki verið látin fá sama ilmvatnið og
hún var vön að skvetta á sig, hún var að tala
um einhverja sápulykt af koddanum og noyddi
svo ráðíkonuna tíl þess að þefa af öllutn þvott,-
inum, og hún var, í stuttu máli sagt, bæði upp-
stökk, kenjótt og snarboruleg.
Og morguninn eftir lét hún kalla á, (lavrilo,
klukkustundu fyr on vant var.
— „Heyrðu, segðu mér,“ tók hÚD til máls,
undir eius og Gavriio var kominn inn fyrir þvösk-
uldinn að ráðstofu hennar, ekki alveg óso.eikur
innanbrjósts, „hvaða hundur er það, som hefir
verið hér á ferðinni og hefir verið að gelta liérna
úti í garðinum aila liðianga nóttina? É' hefi
ekki getað sofið fyrir honum!“
— „Huudur — hvaða hundur getur það vcr-
ið? Það heíir, ef til viil, verið tíkin mál'ausa
karlsins,“ svaraði ráðsmaðurinn og var óst; rkur
í röddinni.
— „Hvað veit ég um það, hvort það hefir
verið tikin mállausa karlsins eða ekki, — en
116
svo •inikið er císt. að ég hcfi ekki gctað sofið
íýnr iii-nni. Og svo er ég- hissa á því, hvað við
eigum að gera rneð alla þossa hunda. Mér þætti
gam :n eð vita þaó! Yið, sem höfum varðhund,
— ég veit ekki betui'?“
— ...)á, ég behi það; við hufum hann Volt-
schok — ég er nú hræddur um það!“
— „Nú, jæin, hvað eigum við þá að gera
með fleiri, hvað eigum við að gcra með annan
hund i viðbót? Það er ekki til annars en nð
koma óroglu á ult. En það er enginn húsbór di
hérna á heimilmu — |>að er sannleikurinn. Og
af hvi r.ju er máileysint'inn að brfa huud? Hver
hefir eyt't, honum að hafa hund á míuu heimfii?
Eg k >m í gær út t.ð glugganum og þá liggi r
þetta Lvikindi uiðri í garðinum og er bú>ð uð
driisii þar einhveriu með sér inn í garðinn —
oirihvnriu svo vi< bjóðsiogu, og þarna liggur svo
htnuilv kindið o r er að naga þetta — og ég h> ti
iátið planta þar 1 ’isatré —“
Sú náðuga ’rú þagnaði síðan eitt augnablik.
En bvo mæiti húu:
— „Hundurinn verður að fara héðan — strax
í dag — þú skilur það?“