Þjóðviljinn - 17.05.1952, Side 6

6) — ÞJÓÐVILJINN — Laugardagur 17. maí 1952
120 manns í vinnu
Vikuna 5.—11. maí lönduðu
togarar Bæjarútgerðar Reykja-
víkur afla sínum sem hér seg-
ir: 5. maí. Bv. Hallveig Fróða-
dóttir 277 tonnum af ísfiski í
íshús og herziu. Fór aftur á
veiðar 6. maí. — 5. maí. Bv.
Þorsteinn Ingólfsson 24 tonn-
um í herzlu og 179 tonnum af
saltfiski. Fór aftur á veiðar 8.
maí. — 6. maí. Bv. Pétur Hall-
dórsson 142 tonum af saltfiski
og 13 tonum af mjöli. Fór aft-
ur á veiðar 9. maí. — 7. mai.
Ingólfur Arnarison 125 tonnum
af saltfiski. Fór aftur á veið-
ar 10. mai. — 9. maí. Bv. Jón
Þoriáksson 227 tonnum af ís-
fiski í íshús og herzlu. Fór
aftur á veiðar 10. maí. — 9.
maí. Bv. Þorkell Máni 129 tonn
um af saltfiski, 26 tonnum af
nýjum fiski, 250 kössum af
hraðfrystum fiski og-20 tomi-
um af mjöli. Fór aftur á veiðar
10. maí.
I vikunni unnu 120 manns
við saltfiskverkun og herzlu.
Friðun Reykjnesskaga
Þjóðviljinn sagði nýlega frá
hinum almenna áhuga sem
vaknaður er fyrir því að friða
Reykjarnesskagann fyrir á-
gangi sauðfjár og rækta á hon-
um skóg. Egill Hallgrímsson
var upphafsmaður skógræktar-
samtaba suður þar og hug-
myndarinnar að friðun skag-
ans, en skógræktarfélög hafa
nú tekið málið upp og gert
um það ályktanir.
Á aðalfundi Skógræktarfé-
lags Suðurnesja fyrir nokkru
rakti formaður félagsins, Ófeig
ur Ófeigsson læknir, málið all-
ýtarlega og upplýsti m. a. að
tæplega einn sjöhundraðasti af
öllum íbúum Reykjanessins,
miðað við línu er lægi innan
við Reykjavík en vestan Sel-
vogs, lifði á sauðfjárrækt og
öðrum búskap.
'Stjóm Skóræktarfélngs Suð-
umesja er nú þanníg skipuð:
Ófeigur J. Ófeigsson formað-
ur, Ingimundur Jónsson vara-
formaður, Hallgrímur Th.
Björnsson ritari, Oddbergur
Eiríksson gjaldkeri, Huxley Ól-
afsson, Ragnar Guðleifsson og
Hermann Eiríksson.
Framh. af 3. síðu.
Framtíð þjóðlífsins
að okkur Islendingum takist
að varðveita góðar og dýrmæt-
ar minningar hvað sem á móti
blæs, að við drögum lærdóma
af þeim, ávöxtum þær og skil-
um þeim fram, vegna þess að í
þeim er framtíð þjóðlífsins
fólgin.
I apríl 1952.
Gunnar Stefánsson.
Bæjarfréttir
Framhald af 4. síðu.
NesprestakaJI. MessaS í Kapellu
Háskólans kl. 11 árdegis. (Fólk er
beðið að athuga breyttan messu-
tíma). Séra Jón Thorarensen. —
Laugarneskirkja. Messa kl. 2 e.h.
(bænadagur). Séra Garðar Svav-
arsson. — Fossvogskirkja. Messa
kl. 11 f.h. (bænadagur). Séra
Garðar Svavarsson. — Fríkirkjan.
Messa kl. 2. Séra Þorsteinn
Björnsson. — Óháði fríkirkjusöfn-
uðurlnn. Guðsþjónusta í Aðvent-
kirkjunni kl. 2 e. h. (Bænadagur-
inn), Séra Emil Björnsson.
MUNIÐ mæðradaginn á morgr-
un.
Kvennaskólinn í Beykjavík.
Hannyrðir og teikningar náms-
meyja verða til sýnis í skólanum
laugardaginn 17. og sunnudaginn
18. mai, kl. 2—10 báða dagana.
Uæknavarðstofan Austurbæjarskól-
anum. Sími 5030. Kvöldvörður og
næturvörður.
Næturvarzla er í Laugavegsapð-
teki. Sími 1618.

THEODORE
165. DAGUR
vinna, og þá notaði hann tækifærið til að spyrja hvað hann áliti
að svona stúlka gæti gert, ef hún gæti ekki og vildi ekki eignast
barnið. En verkstjórinn var eins fáfróður og hann sjálfur og
sagði að hún myndi sjálfsagt tala við lækni, ef hún þekkti ein-
hvern eða „láta þetta eiga sig“ — og Clyde var alveg jafnnær.
I annað sinn var hann að tala við rakara um frétt sem birzt
hafði í Star þar sem stúlka hafði höfðað mál á hendur auðnu-
leysingja á staðnum fyrir hjúskaparbrot og rakarinn sagði „að
hún hefði aldrei farið að eltast við þennan náunga, ef hún
hefði ekki verið tilneydd." Og þá notaði Clyde tækifærið og
sagði: „En hefði hún ekki getað fundið eitthvert betra ráð til
að losna úr þessu en að giftast manni sem henni geðjaðist
illa að?“
„Ja, það er nú ekki beinlínis auðvelt á þessum slóðum,“ sagði
vitringurinn sem var að snyrta á honum hárið. ,,í fyrsta lagi
brýtur það í bág við lögin. Og svo kostar það einhver ósköp
af peningum. Og ef peningar eru ekki til, þá, — en peningar
opna allar dyr.“ Hann brá á leik með skærunum meðan Clyde
hugsaði um sitt eigið vandamál og var honum innilega sam-
mála. Ef hann ætti mikla peninga — þótt ekki væri nema nokk-
ur hundruð dollarar — þá myndi hann taka þá núna og telja
hana á að fara eitthvað upp á eigin spýtur og láta framkvæma
þessa aðgerð.
Og hvem einasta dag sagði hann við sjálfan sig, að hann
yrði að finna einhvem lækni. Og Róberta sagði við sjálfa sig,
að hún yrði að finna einhver ráð — hætta að setja allt traust
sitt á Clyde, ef hann héldi áfram að haga sér svona. Þetta
var hræðileg framkoma gagnvart henni. Það gat ekki verið að
Clyde gerði sér ljóst hversu hræðilegar afleiðingar þetta gæti
haft fyrir þau bæði. Og ef hann ætlaði ekki að hjálpa henni út
úr þessum vanda, eins og liann var margbúinn að lofa, þá
gat hann ekki ætlazt til að hún stæði ein uppi í óveðrinu sem
hlaut að vera yfirvofandi. Nei, það kom ekki til mála. Clyde
var þó karlmaður, hugsaði Róberta — hann var í góðri stöðu
— það var ekki hann heldur hún sem var í þessum miklu vand-
ræðum og gat ekki losnað úr þeim upp á eigin spýtur.
Og eftir annað tímabilið, þegar hún hafði fengið fullkomna
staðfesi ingu á hinum illa gmn sínum, lýsti hún því yfir að hún
væri í sárustu örvæntingu og þriðja daginn tilkynnti hún honum
bréflega, að hún ætlaði aftur á fund læknisins í Gloversville um
kvöldið, þrátt fyrir synjun hans í fyrra skiptið — svo örvilnuð
var húr. — og hún fór þess á leit við Clyde að hann fylgdi
henni — og hann játaði strax þeirrj beiðni hennar, þótt hann
hefði áður mælt sér mót við Sondru, því að lausn þessa vanda-
máls var fyrir öllu. Hann yrði að segja Sondru að hann þyrfti
að vinna.
Og í annað skiptj fóm þau í þetta ferðalag og á leiðinni áttu
þau tal saman, sem aðallega snerist um skýringar hans á því
að hann hefði ekki komið neinu í verk og lofræður um hug-
rekki hennar, að ætla að reyna þetta aftur.
En læknirinn var líka ósveigjanlegur í þetta skipti. Þegar
húi. var búin að bíða heimkomu hans í næstum klukkustund,
fékk hún aðeins leyfi til að segja honum frá hinum óbreyttu
kringumstæðum, ótta sínum um framtíðina, en hann sýndi þess
engm merki að hann væri fáanlegur til að hjálpa henni. Það
braut í bág við samvizku hans og siðgæði.
Og Róberta hélt aftur heimleiðis, en í þetta skipti grét hún
ekki, því að sorg hennar var þyngri en tárum tæki og ólýsan-
leg skelfing heltók hana.
Og þegar Clyde frétti um þetta misheppnuðu tilraun fylltist
hann þunglyndi og kom engu orði upp. Hann vissi ekki hvað
hann átti að segja, og óttaðist að Róberta gerði einhverja kröfu
til hans, sem hann gæti ekki fullnægt. En hún mælti
fátt á heimleiðinni Hún sat kyrr og starði út um gluggann —
og hugsaði um hinar hræðilegu ógnir sem færðust nær með
hverju andartaki sem leið. Hún afsakaði sig með því að hún
hefði höfuðverk. Hana lartgaði til að vera ein — til þess að geta
hugsað — reyna að finna einhverja lausn. Hún varð að finna
eitthvert úrræði Það vissi hún. En hvaða úrræði? Hvemig?
Hvað gat hún gert? Hvemig gat hún komizt hjá afleiðingun-
um? Henni fannst hún vera eins og hundelt dýr, sem barðist
fyrir lífi sínu, leitaði að þúsundum fjarstæðukenndra útgöngu-
leiða en komst þó ævinlega að sömu niðurstöðunni — hjónaband
var eina lausnin. Og því ekki það? Hafði hún ekki gefið honum
allt, gegn sinni betri vitund? Hafði hann ekki beitt fortölum
við hana? Því skyldi hann geta fleygt henni til hliðar? Það
leyndi sér ekki eftir þessa síðustu erfiðleika, að ást hans var
dauð og hann hugsaði ekki nærri eins mikið um afleiðingar þessa
óláns fyrir hana og sjálfan hann og það tjón sem það gæti
bakað honúm. Og þegar þetta fyllti hana ekki skelfingu, sem
það gerði oftast varð það til að vekja hjá henni gremju og
styrkja hana í þeirri ákvörðun, að hún hefði rétt til að gera
meiri kröfur þegar svona stóð á, en hún hefði gert að öðrum
kosti, kröfur til hjónabands, sem virtist eina lausn vandamáls-
ins. Og því ekki það? Var líf hennar ekki jafn mikils virði og
líf hans? Og hafði hann ekki tengt lif þeirra saman af fúsum
og frjálsum vilja? Og því skyldi hann ekki hjálpa henni núna
•— færa þá fórn sem hinar ömurlegu kringumstæður gerðu nauð-
synlega. Hvaða máli skipti þetta yfirstéttarfólk sem hann hafðl
svo mikið saman við að sælda? Og því skyldi hún þurfa að
leggja framtíð sína, nafn og mannorð í sölurnar vegna áhuga
hans á þessu fólki? Það hafði aldrei gert neitt sérstakt fyrir
hann, að minnsta kosti ekki eins mikið og hún hafði gert. Og1
þótt hann væri nú orðinn leiður á henni, þegar hann var búinn
að neyða hana til að láta að vilja sínum — þá var engin ástæða;
til að hann fengi að yfirgefa hana þegar svona stóð á? Skyldi
þetta yfirstéttarfólk, sem hann hafði svo mikinn áhuga á, ekki
vera sammála henni í því að hún hefði fullan rétt til að taka
þessa stefnu?
Hún velti þessu fyrir sér fram og aftur, einkum eftir aðra
tilraun sína til að leita aðstoðar Glenn læknis. I raun og veru
brá stundum fyrir þrjózku og hörkusvip á andliti hennar, sem
ekki hafði borið á fyrr, en hafði þróazt af þessu sérstaka til-
efni. Haka hennar varð festuleg. Hún var búin að taka ákvörð-;
un. Hann yrði að kvænast henni. Hún yrði að fá hann til þess,
ef engin önnur leið fyndist út úr þessum vanda. Hún mátti til.
Þegar hún hugsaði um heimili sitt, móður sína, Grace Marr,
oOo " —oOo— ■" oOo ——oOo— —oOo— —oOo oOo ^
BARNASAGAN
TÚ KK
T Ú K K
6. DAGUR
Takk — takk — takk — takk.
0g írá öðrum stað á þakinu kom: Búmm —1
búmm — búmm — bass.
Þeir eru ekki aðeins einn, þeir eru tveir, sagði
ég. Þeir ætla að rífa ofan af okkur þakið.
Við stukkum á fætur og lokuðum dyrunum að
næsta herbergi, því að það var hægt að komast í
það ofan af þakinu. Við ýttum stórum skáp að
hurðinni, drógum borð að skápnum og bárum síð-
an einn beddann að borðinu.
Á þakinu var líf og fjör. Höggin gengu látlaust,
annaðhvort börðu þeir á víxl eða báðir í einu. Og
því er ekki að leyna að brátt bættist sé þriðji i
hópinn. Og enn einn barði á dyrnar.
Kannski eru bara einhverjir að reyna að hræða
okkur? sagði ég.
Við ættum að fara út og taka duglega í lurginn
á þeim, ef þeir geta ekki látið mann í friði um há-
nóttina, sagði Gústi.
Það er ekki vogandi, sagði ég. Það eru kannskii
tuttugu menn.
En ef það eru nú alls engir menn?
Hvað ætti það þá að vera?
Það gætu verið púkar.
Nei, vertu ekki að segja draugasögur. Það er
nógu óhuggulegt samt.
Mikki svaf allan tímann og hafði ekki hugmynd
um öll þessi ósköp sem yfir dundu.
Heldurðu við ættum ekki að vekja hann?
sagði ég.
Það er ekki nauðsynlegt. Hann hefur gott a£
að sofa, svaraði Gúsíi. Þú veizt líka hvílík bleyða
hann er.
Við vorum nú báðir orðnir svo þreyttir, að vicí
gátum varla staðið uppréttir. Við tylltum okkur ál
beddabríkurnar og veittum því þá athygli að það
var kominn dagur. Skærar ljósrákir stóðu inn um
rifurnar á gluggahlerunum.
Heyrðu Gústi, kallaði ég, það er kominn dagur„
Við opnuðum hlerana í hálfa gátt. Sólin reis yfií
skóginnr ; ^