Þjóðviljinn - 30.09.1972, Qupperneq 7

Laugardagur 30. september 1972. ÞJÓÐVILJINN — 7. StÐA
mannleg eymd kemst á hvað
lægst stig og hinsv. höll Hass-
ans konungs, sem hann ku dvelja
i um lOtil 15daga á ári og er hún i
miðju Kaspanhverfinu.
Fyrst er farin inn i þessa höll
þar sem við blasir pell og purpurý,
gull og gimsteinar og i svo rikum
mæli að ekki verður lýst með orð-
um. Þö má geta þess að ljósa-
króna ein mikil hangir þar i lofti
og er hún sögð eitt tonn á þyngd
og er hún úr gulli og kristal.
Annað er eftir þessu.
Siðan er haldið i hinn staöinn,
Kaspanhverfið. Orðið kaspan
þýðir virki og eru þessi hverfi
örmjóir ranghalar þar sem þús-
undir eða tugir þúsunda manna
búa. Þeirri óskaplegu eymd er við
blasir þarna verður ekki lýst með
orðum. Við Islendingar eigum
ekki imyndunarafl sem getur far-
ið nógu langt niður i svartnættið
til að hægt sé að lýsa þessu.
Þarna ægir saman i kös liggj-
andi á götunni fólki á öllum aldri,
allt frá kornabörnum og til
háaldraðs fólks. Þarna liggur fólk
á grútskitugum strámottum.
Maurar og önnur skorkvikindi
skriða þar um, matur fólksins
liggur þarna hjá eða i þeim
skúmaskotum sem eiga að kallast
hibýli fólksins, — ranghölum 3-
4ra metra löngum og 2ja metra
breiðum. Fólkið situr eða liggur
svo fyrir utan þessar kompur og
reynir ýmist að betla af þeim sem
framhjá fara eða selja vegfarend
um eitthvert skran er það hefur
sankað að sér. Inni milli sitja svo
menn og súta skinn sem siðan er
notað i skótau, sem þeir hinir
sömu reyna að selja ferðamönn-
um, eða þá ómerkilegar smá
töskur gerðar af þeim vanefnum,
sem allt þarna býður uppá. Einn-
ig sitja þarna menn með ávaxta-
hrúgur svo sem appelsinur og
melónur sem þeir hafa keypt af
sveitafólkinu, sem kemur með
vörur sinar til borganna.og þessa
ávexti reynir fólkið að selja þeim
er framhjá fara.
Litil börn ganga þarna um betl-
andi allt niður i eins árs aldur.svo
þau geta ekki talað,en hafa lært
að rétta út höndina eftir einhverju
smálegu.
Einnig flækjast þarna um sölu-
menn sem lifa á þvi að selja
ferðamönnum allskonar minja-
gripi, sem eiga að minna fólk á
Marokko, og eru þeir svo ágengir
að erfitt er að verjast ásókn
þeirra. Þeir setja i upphafi upp
margfalt verð á hlutina en siðan
eru þeir vanalega seldir fyrir litið
sem ekkert verð á okkar mæli-
kvarða. En eins og i upphafi
þessa greinarkorns segir, er
erfitt að lýsa þessum ósköpum.
Menn verða að sjá þetta sjálfir,
finna hinn hræðilega ódaun er
þarna er, finna andrúmsloftið er
þarna svifur yfir. Það er mikil
lifsreynsla venjulegum íslendingi
að horfa á þetta.
Það var heldur ekki meiningin
að reyna að lýsa þessu svartnætti
að neinu marki. Hinsvegar leitar
á mann sú spurning, hversvegna
þetta er svona. Það þarf enginn
að segja, að ekki sé hægt að laga
þetta ef vilji er fyrir hendi hjá
stjórnvöldum landsins. Við vitum
að fátækrahverfi eru til i öllum
löndum kapitalismans, en vestur-
löndum er ekkert sem likist
þessu.
Astæðan fyrir þessari mannl.
eymd i Marokko er auðvitað sú að
yfirstéttin, hinar örfáu fjölskyld-
ur sem eiga og ráða þarna öllu,
kærir sig ekkert um að breyta
þessu. Það myndi kosta hana
spón úr aski að koma alþýðu
manna til mannsæmandi lifs og
um slikt kærir hún sig ekki. Hún
hefur það gott og þá má alþýðan
þjást þess vegna.
S LÍFS
in af svölum eins glæsilegasta veitingahússins i Tanger og niður i þessa holu sem
i.
i'ólkið flýði inn i kompur sinar þegar á annað hundrað ferðamenn
tomu til aö skoða það, og börnin neðst i strætinu horfa með tortryggni á
erðafólkið.
Þessi gamli maður mókti þarna fyrir utan kompu þá, sem er heimili
hans og sjá má til vinstri á myndinni. llann var sjálfsagt með efnuð-
ustu mönnum i hverfinu, þvi hann átti stól.
Það sagði við mig fyrrum ákaf-
ur sjálfstæöismaður eftir þessa
ferð:,,Éghef aldrei verið bylting-
arsinni. aö minnsta kosti ekki til
þessa, en eftir þessa ferð skil ég
vel hversvegna byltingar eru
gerðar og ég hygg að þessar ferð-
ir sem ferðaskrifstofan (Jtsýn
skipuleggur til Marokko séu á við
málgögn, fundi og annan áróður
fyrir sósíalisma heima á ts-
landi". Ég er þessum manni
alveg sammála, og hafi ferða-
skrifstofan þökk fyrir.
Það hlýtur að vekja hverja
islenzka konu til umhugsunar að
horfa á stöðu konunnar i
Marokko. Þar sem hún er minna
virði en dráttardýr. Menn horfðu
á karlmanninn sitja áasna sinum
en konu hans ganga viö hliðina
með þungar byrðar á bakinu. All-
ar giítar konur verða að ganga
með bla'ju fyrir andlitinu og
mega ekki taka hana niður i aug-
sýn annarra karlmanna en eigin-
mannsins. Eiginmaðurinn getur
ált 4 konur og hann getur selt
konu sina fyrir einn til tvo úllalda
cf hann vill. Slik eru réttindi kon-
unnar i þessu riki,og samt eru til
konur er mynda rauðsokkasam-
tök á tslandi og tala þar um órétt-
læti karlmanna gagnvart konum!
Það va>ri óskandi að sem flestir
hægrisinnaðir Islendingar fari til
Marokko,þvi meðan svo er, mun
sósialisk hreyfing á lslandi eflast
að mun á kostnað kapitalisku
flokkanna hér á landi, þvi að i
Marokko fá menn að sjá
kapitalismann i öllu sinu veldi.
— S.dór.
Miljónera
frúin og
hunda-
grafreiturinn
Ferðamenn sem koma til
Marokko og eru leiddir i gegnum
hin ömurlegu fátækrahverfi borg-
anna Tanger og Tetuean, eru
einnig leiddir gegnum auð-
mannahverfin einkum þó i Tang-
er.
Bandariska miljónerafrúin og
fyrrum kvikmyndaleikkona,
Betty Hutton á þarna stóra og
glæsilega höll i Tanger. Borgar-
yfirvöld létu henni i té lóð undir
slotið á bezta stað og henni fannst
hún mega til með að þakka
Marokkobúum fyrir þessa glæsi-
legu lóð. Og hvað skyldi henni þá
hafa dottið fyrst i hug til að launa
þeim lóðina?
Jú, hún gaf þeim hundagrafreit
og stendur hann við endann á
hinni stóru og glæsilegu lóð henn-
ar með mörg hundruð hvitum
krossum og legsteinum á hæð við
ölflösku.
Erfitt að
mynda
Þær myndir sem fylgja þessar
grein eru teknar svo að segja
hlindandi inni hinu ömurlega
Kaspan-hverfi i Tetuean
Marokko.
Og sá sem lyftir myndavél þarna
i hvcrfinu má þegar búast við
árás mannfjölda.