Ármann - 28.02.1918, Blaðsíða 4
4
Á R L! A 1! N
gefi óneitanloga mikiö í aðra hönöL, sé vol noð Þc;r fariö, 3?á or af
urðuEi Þeirra hannig-varið, að Þær ganga lítiö kanpum og sö'l.un nema
tá helst í kring ura kaupstaöina, Því að snjorirauleiösla til sölu
er svo lítil aö hannar gætir varla og Því síður sé sauöanjó.ilan dr
egin frá. En hrossin vorða aö skoðast sem önnnr áhölld er ouskapur-
inn útheintir og gefa Því ekki "beinar tokjur, nema í nokkrun svei-
tun, Þar sen hross eru alin upp til utflutn'ings. - Þaö er Því oöli
logt aö nenn hugsi hvað. mest um hvernig Þeir eigi aö hera sig aö,
til Þess að fá sem mestar "nottó’'-tokjur af f jároign sinni. En um
Þotta ©ru mjög skiftar okoöanir. Dumir tolja arösanast að færa fr-á
ánum og ala upp sauöi, Áörir halda fran ære-ign sora göngu eg lata ♦
ganga raeö dilkujm og farga Þoim t.il sölu. Sumj.r ,sem ekki færa frá ®
gelda lorútlömbin og ala upp cg oiga a Þann hátt sauöi. ' t
Þa eru og mjög ckiftar ckoöanir um .fóðriö. SÚ skoöun, aö fóö-
ra svu vol, aö hinar mestu afurðir fáist, viröist vera að ryöja sar
til rúms, og telja talcmenn Þoirrar skoöunar henni séstaklega til
gildis, að neö Því aó áhDttan mjog lítil og arösvcnin vissust og
jafnvel mest. Aðrir vilja boita fenu sen mest, og láta sér nægjaað
Þaö lifi einhvornvegin af Þegar vel gengur, on luora sig minna um
Þótt nokkur vanhöld verðl, Þegar í haröbakka slr:r. Ekki eru síöur
skiftar skoöanir um kynbóta-starfsomina, %'$ er nú ura fútt mei'ra rec-
tt en elnmitt Þaö atriöi; ber mönnum mjög a milli son von er, Því
fcstir eru komnir svo langt, að Þeir gjöri sór fulla groin fyrir
Því, hvornig Þeir viljl hafa sitt oigiö fó, og hafa Því okkert ák-
voðiö nark að stefna aö.
Her verður onginn dómur lagöur á Það að cvo stöddu, hvað rótt-
ast er í Þessu efni. En smátt og smátt mun blaðið flytja skýrslur
oq upplýsingar um hvernig Þelm mönnum farnact, sem beot faru noð
fo citt og lengct eru komnir í kynbóta viöleitnl. Geta nenn Þa ba>'
boriö Þaö saman við oína oigin reynslu cg Þeirru nanna or gagnstæ-
öri stofnu fylgja í fjárræktinni.
I.
Guðjón Jónsson í Lundl hefir cotíð haft nokkrar or síöan hann A
kom til Vílcur, og ávalt fariö prýöis vel neð Þor, enda eru Þau hjón ■
bc3öi hinir mestu dýravlnlr. Tvö síöastliöin ár hefir hann fengiö f
4 pund til jafnaöar af hverri kind, af vel Þveginni og vel Þurri
ull. Þyngst reyfi hefir hann fengiö 8 pund^hroint, af 2ja v. á. Qg
í vor^var 10 pund óhreint reyfi af annari á, systur hinnar. Þetta
mun nú Þyk^a mikiö móti Því som alment gjörist, en og get vottað aö
Þotta or nakvcmlega rótt.
Níu af am hans voru tvílembdar síöastliöiö vor. Pargaöi hnnn
16 tvílembimgum í haust og var kjötiö af Þeim til jafnaöar 23 pund
af hverjum. Snmar ær Guðjóns oru svo vænar og ullarmiklar, aö fá
drrmi munu vera hór nærlondis. Hrut hefir hann aliö upp af Þossum
kynstofni og^vigtaöi hann 1 haust, 3ja v., 104 pund og hlaut hann
I. verðlaun á sýningunni í/7ík 1917 og var hann einn af C hrútumer
Þau verölaun hlutu Þaó ás ur a öllu Suöurlandi.
•uossuof ug ,in5nB[Qng