Vísir - 17.08.1972, Síða 3

Visir Fimmtudagur 17. ágúst 1972
3
maður, bandariskur verkfræð-
ingur og enn einn Bandarikja-
maður, sem kom með bornum
og vinnur við borunina, Áður
voru þarna 4 Kanadamenn sem
komu með hin fullkomnu mæli-
tæki, sem hafa bent leitar-
mönnunum á þennan stað.
,,Það gengur heldur seint að
bora, það er svo anzi hart þarna
undir. Við fáum nýjan og
harðari hamar i borinn alveg á
næstunni” sagði Bergur, Og þá
ætti þetta að fara að ganga
,,Á þessi bor að geta gefið
ykkur sýnishorn af þvi sem
þarna er undir?”
,,Já, það er nú ætlunin að ná
einhverju smávegis upp, svo
aö hægt sé að rannsaka hvort
við erum komnir á réttan stað.
Við töldum ekki að nokkur bor
hér á landi gæti unnið þetta
verk.”
,,Hvað er orðið langt siðan þið
byrjuðuð að leita fyrst?”
„Það fara að verða 10 ár, en
ekkert hefur þó verið gert sem
heitið getur fyrr en núna. Við
höfum nú verið hér i hálfan
mánuð og við vinnum við þetta
eftir atvikum, svona i skorpum.
Enn þá h^fum við enga sönnun
fyrir þvi að skipið sé þarna. Við
höfum áður komið niður á
togara hérna. — hér er fullt af
skipsflökum i sandinum”
Eruð þið nokkuð smeykir um
að Hollendingar geri kröfur til
skipsins, ef það finnst?”
,Það er ekki gott að segja,
mér finnst nú ekki trúlegt að
þeir skipti sér af þessu,,
„Er ekki erfitt að grafa þarna
i sandinn, þar sem allt er á
floti?”
„Jú að mörgu leyti. En ef
skipið finnst á annað borð. þá er
ekki svo erfitt að ná þvi upp.
Það tekur auðvitað geysilegan
tima og verður að gerast i
áföngum. En meiningin er að
þá yrði byggður garður þarna i
kring, sandinum ausið upp og
vatni dælt i staðinn, þannig að
skipið „fljóti upp”.
,,Og ykkur leiðist ekkert
hérna?”
„Nei, það er gott að vera hér i
einverunni. Og svo hefur veðrið
yfirleitt verið mjög gott” sagði
Bergur.
Þar sem talið er að milli 100
og 200 manns hafi farizt með
þessu skipi, spurðum við þá
félaga, hvort þeir byggust ekki
við að mikið yrði um beina-
grindur þarna ofan i þvi.
Ekki vildu þeir nú álita það,
töldu liklegra að flestir hefðu
flotið frá skipinu, eða komizt
upp á sandinn og látist þar úr
vosbúð.
Ég held endilega að það séu
þarna rommámur og ég bið
bara eftir að finna romm-
bragðið héhna af vatn-
inu” sagði Hjörtur kokkur og
hugði gott til glóðarinnar.
Hollenska skipið var Indiafar
og hét „Het Wapen van Amster-
dam” og var flaggskip. Farmur
þess var talinn geysilega dýr-
mætur, metinn á 43 tunnur
gulls, er það lagði af stað frá
Bataviu á Java 1667 i sina
seinustu ferð. Segja annálar að
skipið hafi flutt gull og perlur,
silfur og kopar, kattún, silki
skarlat, og margt fleira. Eitt-
hvað að þessu, einkum silki og
ábreiður komust i land en talið
er að langflest, einkum hinn
þyngri farmur, hafi sokkið ofan
i sandinn.
„Jæja, þú heimsækir okkur
aftur, þegar við höfum fundið
skipið”, segir Bergur þegar við
hyggjumst leggja af stað aftur.
Og Þórir sezt upp i „Ljót” og
ekur okkur niður að flugvélinni,
svo að við losnum við pyttina.
„Verður þetta ekki geysilegt
fjárhagslegt tap, ef ekkert
kemur út úr þessu” spyrjum
við hann á leiðinni.
„Jú, blessuð vertu, en skipið
er hérna rétt við nefið á okkur,
það er ég viss um og það hlýtur
að finnast.”
Við fljúgum i loftið beint upp
af svörtum sandinum og vonum
að næst getum við haft með
okkureins og einn litinn stein úr
gullskipinu góða, sem felur sig
ofan i sandinum.
—ÞS
Leitarmenn veifa i kveöjuskyni frá „þorpinu” sem þeir búa i við slysavarnarfélagsskýlið, einangraðir
langt frá allri mannabyggð. (Ljósm. ÞS)
Felur flaggskipið „Het Wapen van Amsterdam” sig þarna ofan i sand- A hlaðinu: Hjörtur kokkur, Þórir, Bergur og Kristinn.
inum? Borinn og bilarnir eru eins og vin i eyðimörkinni umflotnir af
vatni austur undir miðjum Skeiðarársandi.
NÝJA VATNIÐ
STÆKKAR OG
STÆKKAR
Nýja vatnið heldur áfram að
stækka nafnlaust og allslaust, —
kannski verður það látið heita
Kaldavatn, cnda er það Kalda-
kvisl, sem látin var mynda þetta
nýja stöðuvatn. i blaðinu i gær
var illa farið með undirritaðan,
þar eð höfundar myndatextanna
misskildu það sem fram fór á
myndunum.
Það rétta var auðvitað að á for-
siðumyndinni er verið að loka
fyrir bráðabirgðafarveg Köldu-
kvislar, sem rann þarna gegnum
stiflumannvirkið. Eftir spreng-
inguna var svo 7 steinsteyptum
bitum, 25 tonn hver um sig rennt
niður i opið á stiflunni og henni
lokað enn rammlegar. Hin mynd-
in, sem var á bls. 3. i gær, sýndi
þennan sama skurð rétt áður en
„sprenging aldarinnar” einsog
þeir kölluðu hana i Þórisósi, kvað
við og lokaði skurðinum.
Þessimyndsýnire.t.v. betur en
flest annað hvað gerðist, skurður-
inn hefur lokast, en verkamaður-
inn stendur á fyrstu 25 tonna súl-
unni, sem sett var niður i stifluna,
sprengingin er að fjara út.
— JBP —