Tíminn - 28.06.1969, Síða 3

LAUGARDAGUR 28. JÚNÍ 1969.
TÍMINN
3
Meö
morgun-
kaffinu
Hansí P. OlMÍSbiiaoisen var
eödk'i stlcKT maðuir vexti. Eiltt sinm
stóð baian í hiópi kiumninigia
sitmia á bamiimu fyrir framam
Árma Bjönmsson. Þá sttiamigmalði
þar a3 fulluir maðiur og helidrjx
óílíáinsljagiur. Fór hiainm að gera
@ys að Hamis, fyi'ir hve líltifll
hamn væri. Hanis skipti sér elkik
ert af þessu, en sagði við kunm
iirugljia sin'n: „Ég beflid að að-
Stamdtemdiur þessa niáiuimga æititiu
niú að neyna að bafa eiitthiviað
uipp úr honium á meðan gicrtit
■vierð er fyrir þorskinin". Piflitiur-
inm hatfði sig á bmobt
í þorpi eiiniu á Vtestfjörðiuim
lézt fyrir sköamniu gamafll
dryfldkjuimiaðiur, Jótnas að nafmi.
Þeigair hamrn lá bamaflegiumia,
giöddiu syrnir hanis hiamm mieð
því a® gefa homiucn þrjiá brenmi
vímspietta. Honuim þóitti nnjBig
vaefflt uim pelaima, gættdi við þá
ag stnaulk oig dneypti eimistöku
siminiuim á ininibattdimu. Prest-
uirimm hafði fnéitlt, hvenniig koim
ið væiri fyrir Jómiasi, að nú
mumdi hamm eiga sfcamimt eftir,
og komi því í heiimsólkin.
Gaimli maðurilnm llá í rúemi
sínu og hiafði fuflfla næmu, lét
hanm pelianm liggija á sængimmd
ag ilófanm á hiomum. J'ómiais hafðd
aldmei verið nieimm kklfcjusólkn-
airmiaður mieðlan hamm var ag
hét. Og þegar pnestimuim varð
liitið á pelamm, sagði hamin með
vanþólknuiniairttineiim í rödtíimmi:
— O, er þeftlta nú eómia huigig
unlin þfn Jóipias mimm?
— Omiei, bfl'essaðuir prestur-
imm. Ég á hérma tvo umidir kodld
anuim.
Gunmair: — Veiztu hiver er
mumunimm á útvanpi, kvilkmyad
og kauiplbælklkum verlkaimiamm'a?
Aawtoés: — Nei.
Gumraar: — f úlbwairpi beyrir
miaður, en sér efldki, í kvik-
mymldjalhúsi heyrir maðúr og
sér em tál kaupbæfldkuinar beyr
ist hvariki né sést
Vifllli híitlfci. fcummáinigja simm á
götfcu ag tóttoi þeir tal saimiae.
Þá bar þar að umigan miamm,
sem spuirði hvalð klufldbam væri.
„Veiit það ekki“ saigði Vilfli ag
ungi maðurimn fór við svo bú-
ið. „Af hverju vilddrðu efloki
segja homum, hvað kflufldkam
væni?“ spurði kunmiogimin. „Ef
óg hefiði sagt homiuim það,
hefði hanm farið að tala við
oiklkur og semniliega slegizt í
för með okkur, og ég hefði
senmiiega boðið honurn inm. Þá
hefði hamm hitt Jónu dótitur
mína og þau liklega orðið skot
ie hvont í öðnu. Og ég kæri
mig sko ekki um tengdasom,
sem ekki hetfur efni á að kaupa
sér úr.
DENNI
DÆMALAUSI
Nei Snati! ekki þennan stól.
Þú átt að sitja þarna hjá blöð
unum.
r-
Það er svo umdai-legt með
sumia karlmienn, þeir eru eitit-
hwað á móti stúlkum sem kflæð
ast leðunkápum og/eða buxum
og kannski stígvélum um fleið.
Ekki er með öHu vilbað hvenn
iig á þessu stemdur, en kanmski
er það vegna þess að kona sem
svo wandllega er vafirn imnam
í leður virðist með öllu óvimn
andi vígi, gjörsaml'ega skot
held.
Það er því vissara fyrir þá
karlmienn sem eitthvað hafa á
móti leðurfelæðnaði, að halda
*
Bandaríslcir sbemmtilcrafitar
gera tíðum mi'klar reiisur til
Evrópu, en fáir eða engir
njóta þó eins mdlkiHa vinisæflda
mieðal Evrópuimamna og Ella
gamfla Fitzgerattd, en hún fer
í Ewrópuleiðaegur á hverju ári.
í vor byrjaði söngkonan í
ftóm og var mjög fagnað þar
í tK>rg, en hundruð aðdáenda
heranar elltu hana ei'ður Via
Veneto þegar hún giefek þar
sér titt heillisubótar Hún heim
saekir jafnan þekktusbu per-
sónur samkvæm'iislífsims, og
núna snæddi hún með Musso-
lini og konu hans, en hún er
sysfcir Sophiu Loren. Og Ital
irnir segja að þráibt fyrir aldur
imn þá sé Ella stöðugt á tindin
um, hún hellaði þá enm edmu
si.nni með jm að syngja sín
góðbuinnu lög, svo sem: Mack
the knife, Miister Pagamámi og
A man and a woman, og þeig-
ar Ítalinnir kiöppuðu hama
fram aftur að hljómtteiíkumum
loknum, söng hún „People".
i
sig víðsfjarri baðstöðum og
sólbaðsstöðum þar sem menm
geta átt von á því að rekast
á korau klædda fleður baðfötum
eins og þessair þrjiár á meðfylgj
amdi mynd. Það þykir mjög
sennifliegt að þessi nýja gerð
baðfata eigi eftir að verða viin-
sæl, og þá er ekki gott að
vera leður-hatari!
★
Þáð er ósennittegt að nokk
ur íþróttamjaður hefði brugðið
befcur eða skjótar við en Ron
ald Reagan gerði um daiginn.
Reagain hélt helijarmMa
veizilu, gestir voru tálisvert yf-
ir tvö hunébuð talsins og aillir
samam kommir umhverfiis sumd
lauig gj'esbgjiafanis, en eims og
menm viiba eru all'ar veizlur í
Suðu.rríkjum Bandarikjamna
halldmiar umhverfis suindlaug og
stumdum í sum'dllaug.
Þeigar glaumiuirimn stóð sem
hæst hjá Reagan og co. þá
félfl hún Aiicia liitlia Berry, dótt
ir eimis stairfsmamna Reagams i
suindfllauigiinta og þar sem að
stúttkam er aðeins sjö ára gömufl
hefur húm ekki enmiþá flært að
syndia, en það kom eldd að sök
því fyrr en nokkur hafði snúið
sér við, hafði Reagam stumgið
sér í Jaugiina, máð taki á bam
inu og synfci með það að
bakkanum. Á eftir gaf Reagam
þessa slcýrimigu á snarræði
sínu: „Ég lít aldrei af sumdlaug
inmi, það er gamafli ávani frá
þvi að ég var llítfvörður sjö
suanur í röð í heimialhéraði
mínu.“
★
„Hvers vegna læturðu CIA
boriga þér? Hvers vegna held
urðu ræðu í þessu borgarattega
samkomuhúsii?“
Það var hinrn blóðheifci um-
bótaisim'ni, Daniiel Cohn-Bendit
sem þannig spurði hinm aldna
heimspékinig æskumanma, Her
berfc Marouse, em hanm var á
ferð í Róm um daginm og hélt
fyrirlestur í Eliseo leikhúsimu.
Cohn-Bendit mætti á fumdin
urn ásamt 2500 ítölskum stúd
enibum og þeir æptu að þessu
fyrrverandi goði sínu alls kon
ar, sflaigorð sem formiaður
bamdairíska kommútiisfcaflokks
ims, Gus Haltt, hafði áður við-
haft um Marcuse á hlaðamamma
fumdi í Moskvu. Hafli hélt því
fram að Marcuse hefði ummið
fyrir CIA, bamdarísku fleyni-
þjónustuma, síðan í síðari
heimsstyrjöldinmd, og væri aðal
maðurinm í samsæri sem mið
aði að því að æsa upp vinstri
sininaðar skoðanir með æsku-
mönnum, en sundra þeirn síðan,
áður en ungmennim hefðu náð
því að mynda bylitingarsamtök.
Marcuse svaraði þessu að-
eins: „Auðvifcað er maðurinm
*
Svo sem komið hefir fram
í frétbum, þá lézt bandaríska
söng- og lieifldconan Judy Gar-
land á sunnudagámn var, aðeims
fjörufcíu og sjö áira að aldri.
Judy lézt í íbúð sinni í Chelsea
í London, en þar bjó hún
ásamfc ma'rmi sinium Mickeý
Deans, en þau höfðu aðeims
verið gift í þrjá mónuði þegar
hún lézt.
Dámarorsökin mun hafa verið
sú, að ieifldconan tók inn of
mikið maign svefnfcaflna til þess
að geta sofnað. Hins veg
ar er elcki álifcið að um sjálfs
morð liafi verið að ræða, því
Judy Garland áfcti ætíð við
svefmilieysi að stríða og notaði
svefnmieðöl að sfcaðaldri, og
bafði gerfc það frá því hún
var barn að aldri.
Fyrr á árum var Garlamd
síbær sfcjiama, og naufc veigemgm-
immiar í rífcum mæli framam af,
en þegax á leið hætti hamimgju
hjóflið að smúast, hún varð að
þoia milcið veikindaibasl, en
miargiir kenna heilsufleysii henm
ar því, að tíðum fór leiklcon
am í svo heiftarlega megrum'ar
lrúra, að gefldc brjálæði næst.
Fjöl's'kyldulíf henimar var
einmig brösótfcaira em aiimemnt
gerist.
Jiafnvel á miæfliikvarða Holly-
wood-ieikara, hún gitftist fimm
sinnum, fyrst tónsikáldimu
David Rose, þá kvikmyndafram
ieiðiamdianum Vimcente Mini'eflli.
Eftir stuifct hjónab'amd henmar
og Mark Herron, skildi hún
við bamm til þess að gifbast
Mickey Deams, síðasta manni
sánum.
„Over the rainbow" er sflag
ari sem frægur varð þegiar
Judy söng hann inn á plötu og
hefur kannski nægt til þess að
halda nafni hennar á lofti. Á
seimni árum bapaði Judy mjög
vimsældum, eims og margar
hinna efldri stjarna en hún
hafði í hyggju að reyna að
nó sér upp úr ö'ldudalnum og
fiara að vinna af krafti á ný,
en þá slceði slysáð.
•i
t