Vísir Sunnudagsblað - 10.04.1937, Page 6

6
VÍSIR SUNNUDAGSBLAÐ

sy>í /
J

nH
n,
p{iwih
Hestafl,
sem dugði.
Daginn var farið að lengja
svo um munaði, enda var kom-
ið fram i mars. Vorið var ckki
komið að visu, en það var orðið
hlýtt í veðri. Rauðbrystingur-
inn, sem allan veturinn hafði
búið á loftinu í stóru lilöðunni
á búgarðinum, þar sem hann
Benni litli átti heima, var þegar
á ferð og flugi, inn og út, alveg
eins og vorið væri komið i allri
sinni fegurð. Hann gat ekki ver-
ið kyrr nokkura stund og nú var
hann stöðugt að færa sig til á
þvottasnúrunni á lilöðuloftinu.
Það var nú saga að segja um
þessa þvottasnúru. Það liafði
ncfnilega aldrei verið hengdur
á liana þvottur, en Benni litli
hafði, með aðstoð pabba síns,
strengt liana þar miUi bita, til
þess að litlu rauðbrystingarnir
og aðrir smáfuglar, sem leituðu
inn um hlöðuopið i vetrarkuld-
unum, gæti setið á lienni. Og
þeir notuðu þvottasnúruna til
þess að sitja á lienni, um það
getið þið verið viss.
Nú var það svo, kvöld það,
sem nú verður frá sagt, að sá
rauðbrystingurinn á lilöðuloft-
inu, sem hafði yfir hinum að
segja, það var „pabbimi“, eins
og þið skiljið, var alt af að
kvaka, og vakti það brátt eftir-
tekt dýranna, sem áttu heima
undir hlöðuloftinu, en þar voru
kýr og hestar, hænsni og svin.
Loks gat rauða kusa, sú, sem
mest var fyrir sér í fjósinu, ekki
á sér setið að svara rauðbryst-
ingnum litla þarna uppi á loft-
inu og baulaði hún nú til hans
allmyndarlega, það er að segja,
hún spurði hann á sínu máli:
„Að hverju ertu að lilæja,
rauðbrystingur ?“
„Ef þú vissir það, ef þú vissir
það,“ kvakaði rauðbrystingur-
inn íhyggínn.
En nú heyrðist hljóð úr horni.
Stóra gyltan — grísamamma
öðru nafni — var farin að hrína
í stíunni sinni.
„Láttu þér á sama slanda,
rauða kusa,“ sagði hún, „hann
er ekkert nema montið.“
En nú hneggjaði Stóri Brúnn,
en það sem hann vildi sagt liafa
var þetta:
„Þið ættuð nú að hlýða á
liann samt sem áður. Eg kom
nefnilega við sögu í dag, skal eg
segja ykkur. Ivannske hann
liafi séð til mín.“
„Já, það var nú það,“ tísti
rauðbrystingurinn. „Ognú skul-
uð þið fá söguna, hvort sem þið
viljið eða ekki. Eg var að fljúga
fram og aftur í dag, hérna nær-
lendis, og livað haldið þið að eg
liafi séð. Pabbi hans Benna og
íraamma lians lika, Benni sjálfur
og allir hinir krakkarnir ætluðu
að fara í ökuferð í bílnum. Mér
leist ekki á þetta, því að veg-
irnir eru slæmir. Það gat eg séð,
þótt eg sé litill, og væri á sveimi
hátt uppi. Og það för líka illa.
Ekki veit eg hvert fjölskvldan
ætlaði en ekki var bíllinn kom-
inn langt, er hann sat fastur i
aurnum, og hvernig sem jiahbi
lians Benna reyndi, gat hann
ekki kornið bílnum áfram. Hann
er nú alt af að gorta af því, að
hann eigi bíl, sem i sé hreyfill,
er hafi svo og svo mörg hestöfl,
en þar fyrir sat nú bíllinn fast-
ur. Nei, hér vantaði liestafl, sem
dugði.“
Rauðbrystingur varð nú að
hvila sig dálítið, þá er hann
hafði látið dæluna ganga um
stund, en Stóri Brúnn hneggjaði
nú hátt og glaðlega, svo að það
var líkast því, sem hann væri að
skellihlæja.
„Hestafl, sem dugði, ha, lia,
sagðirðu það ekki?“
„Já, það var þarna, sem Stóri
Brúnn kom við sögu. Pahhi
hans Benna var húinn að láta
konuna sina og alla krakkana
fara út úr bílnum og ýta á eftir.
Og loks sagði liann, sveittur og
mæddur, þegar alt sat við saina
og þau voru öll orðin aurug
upp fyrir höfuð:
„Þú verður að fara og sækja
Stóra Brún, Benni.“
Aftur hneggjaði Stóri Brúnn
svo undir tók i liúsinu.
„Og þegar Benni kom með
Stóra Brún sagði pabbi hans:
„Nú verður þú að taka á því,
sem þú ált til, Stóri Brúnn.“ Og
liann tók á þvi, sem hann átli
til, þvi megið þið trúa, og brátl
hafði hann dregið bílinn upp úr
aurbleytunni á veginum.“
Enn lineggjaði Stóri Brúnn,
eins og hann vildi segja:
„En þú mátt ekki gleyma því,
sem pabbi hans Benna sagði.“
„Já, liann sagði sem svo, að
það sannaðist Iiér sem oftar,
að þrátt fyrir allar vélarnar og
framfarirnar, væri ekki liægt
án hestanna að vera, og hann
klappaði Stóra Brún lnitt og
lágt og sagði:
„Gamli, góði klárinn niinn,
lengi hefirðu seigur verið. Hér
kom til sögunnar hestafl, sera
dugði.“
Og nú lmeggjaði Stóri Brúnn
liátt og lengi, rauða kusa baul-
aði, grísamamma lirein og
rauðhrystingurinn tísti. En það
er nú einu sinni svo, að þegar
kórsöngur er hafinn, J)á er eins
og þelta smiti, og brátt tóku
hinar kýrnar að baula með,
hestarnir lineggjuðu hver í
kapj) við annan, grísirnir hrinu
með mömmu sinni og allir litlu
rauðbrvstingarnir á hlöðuloft-
inu tístu með „pabbanum".
Benna litla, sem var á leið út í
heslhúsið, varð ekki um sel, en
svo fór að sljálcka í þeirn.
En erindi Benna litla út i
hesthúsið var að gefa Stóra
Brún aukaskamt af höfrum fyr-
ir dugnaðinn.
0,g cg held, að það geti ekki
verið mikill efi á því, að hann
hafði vel til þess unnið.
(Stæling úr ensku).
A. Th.
Hjá lækni.
Læknirinn: Jæja, maður
minn. Hvað hafi þér nú á sam-
viskunni ?
Sjúklingurinn: Útbrot á sitj-
andanum.
„LITLU HERSKIPIN“.
Mynd þessi var tekin í Potsdam i Berlín, er eftirlíkingum af herskipunum „Iíönigsberg1
„Tannenberg“ \ar hleypt af stokkunum.