Íslendingaþættir Tímans - 12.06.1976, Qupperneq 5

Jónas Páll
B j örgvinsson
Pæddur 19.9. 1937.
Dáinn 20.5. 1976.
Horfinn
Dáinn
Harmafregn
Hvað er sorglegra en þegar ung
rnanneskja er hrifin burt úr þessum
heimi frá elskandi eiginkonu og börn-
um. Fátt veit ég átakanlegra. Þegar

hreppsins. Sagði hann oft að það mætti
aldrei henda hreppsnefndarmenn að
*eSgja of lágt útsvar á sjálfa sig.
Einnig var hann passasamur með að
teim sem voru minnamegandi væri
ekki iþyngt um of með útsvari. Mörg
Heiri trúnaðarstörf voru Indriða falin
fyrir sveit sina og hérað, sem of langt
v®ri upp að telja. Hann var ágætur
r»öumaður, sérlega rökfastur og fór
Þá stundum á kostum, enda var ekki
heiglum hent að eiga orðastað við
hann ef að sá gallinn var á honum.
Húskap sinum hætti Indriði árið 1957
”g stundaöi hann þá ýmsa vinnu i
n°kkur ár eða til ársins 1962 að hann
'slendingaþættir
hringt var frá Landspltalanum og mér
sögð þessi sorgarfregn, ætlaði ég ekki
að trúa þvi, svo lifsglaður sem hann
var og trúði á llfið og framtlðina, þó
hann væri búinn að vera veikur meira
og minna siðastliðið ár og rúmlega
það, en hann trúði á bata. Fram til
hinztu stundar sá hann skoplegu hlið-
arnar á öllum hlutum. Fáa hef ég
þekkt, sem eru jafn lifandi fyrir þvi
sem var að gerast I kringum þá og létu
sér svo annt um heimili sitt. Það var
hans aðaláhugamál að geta séð vel
fyrir fjölskyldu sinni. Og það var að-
dáunarvert að fylgjast með, þegar
hann byggði sér húsið að Furugrund
38, Akranesi, sem hann byggði frá
grunni af litlum efnum en þvi meiri
dugnaði og elju. Þar höfðu þau Ransý
búið sér hlýlegt heimili, sem gott var
að sækja heim.
Ég bið góðan guð að styrkja Ransý,
og börnin fjögur, þau Guðmund,
Þorlák, Jóhönnu og Rannveigu litlu,
sem er aðeins 4 ára, og vona að þau
erfi drenglyndi og dugnaö fööur sins og
litla pabbastúlkan megi vaxa upp
móður sinni til yndis og ánægju. Og að
móðir okkar fái styrk til þess að bera
þessa þungu raun, hún hefur áður
loi iu KeyKjavikur. Dvaldi hann þá af
og til hjá börnum sinum og stundaði
aðallega fiskvinnu um 10 ára skeið.
Alltaf átti hann þó heimili á Gilá og
var þar heima eitthvað á hverju ári.
Siðast fór hann svo til dvalar á héraðs-
hælið á Blönduósi eins og áður er sagt.
Með Indriða á Gilá er horfinn af
sjónarsviði okkar Húnvetninga mikill
persónuleiki sem sjónarsviptir er að.
Jaröarför hans fór fram frá Blönduós-
kirkju 24. april s.l.
Ég og kona min biðjum guð að
blessa minningu um okkar gamla og
góða nágranna og vottum aðstandend-
um hans djúpa samúð okkar.
G ii ð m u n d u r J ó n a s s o n .
þurft að bera þungar sorgir. Ég veit aö
Gáki bróður minn fær góöa heimkomu,
pabbi, afi og amma, sem öll elskuðu
hann verða þar.
Guð blessi sálu hans.
Blbisystir.
f
Þú háðir lengi strið við storm og snjó,
og striki hélzt, um llfsins ólgusjó.
Þú taldir bak þitt breitt.
Þú vissir það, aö vinnan skapar auö,
en vinnulaunin tæpast daglegt brauð,
er þrekraun mest var þreytt.
A vegum þinum voru hættur þrátt
og vafasamt hver myndi réttust átt,
er ei til sólar sá.
En alltaf myndu bjargráö, þrek og
þor,
og þannig miða áfram við hvert spor,
og loks að landi ná.
Og nú er lokið för um feigðar gráð,
að friðarlandi hefur skeiö þln náð,
og þú ert þar við önn.
Til meiri þroska liggur allra leiö,
það ljós sem borið hefur þlna skeiö
ei máir timans tönn.
Nú falinn bak við feigðartjald þú ert,
þó fenni yfir starfið sem var gert,
er vonin há og heið.
Og minningin um hönd og huga þinn,
I hjarta okkar geymist æ hvert sinn,
unz lýkur okkar leið.
Kveðja frá systkinum.
5