Íslendingaþættir Tímans - 12.06.1976, Síða 9

Guðmundur Kr.
Símonarson
verzlunarmaður
Guðmundur er fæddur i Götu i Holt-
um i Rangárvallasýslu 22. ágúst 1897,
ári siðar en jarðskjálftarnir miklu
gerðu þar sem mestan usla. Vegna
erfiðleika og fátæktar flosnuðu þá
margir bændur af jörðum sinum og
fluttu búferlum. A þeim umrótartim-
um konahans. Guðmundur, þá sjö ára
gamall, að Meiri-Tungu, sem var orð-
lagt myndar- og menningarheimili.
Þar dvaldi hann æskuár sin og
unglingsaldur.
Seint á öðrum tug aldarinnar lagði
Guðmundur leið sina til Reykjavikur.
Þar hóf hann fyrst vinnu við að hlaða
hús við Veghúsastig, en i þvi húsi stóð
til að hefja framleiðslu á smjörliki,
enda hófst sú framleiðsla nokkru sið-
ar. Það var hinn mikli framkvæmda-
maður Ragnar i Smára, sem þar hóf
framleiðslu sina á Smárasmjörlikinu.
Meðan Guðmundur var við þessa
vinnu, kom til hans Bergur heitinn sút-
ari og spurði hann hvort hanú ætlaði
eigi annað að gera um ævina en að
raða steinum. Það varð siðan úr, að
Guðmundur réði sig til sútunarstarfa
hjá Bergi og varð útlærður sútari og
hlaut sveinsbréf i þeirri iðngrein.
Nokkru siðar varð verðfall á allri grá-
vöru. Atvinnuhorfur við þá iðngrein
lokuðust þvi alveg um tima.
Guðmundur leitaði nú fyrir sér um
annað lifsstarf. Hann réðst til verzlun-
ar Jes Zimsen 15. janúar 1932. Vann
fyrstog fremst að glerskurði, en vitan-
lega stundaði hann jöfnum höndum
önnur afgreiðslustörf i verzluninni.
Húsakynni voru ekki sem hlýjust, sér-
staklega þar sem glerskurðurinn fór
fram, en Guðmundur var þá á Unga
aldri, hraustur og lifsglaður. Þegar
sem kaldast var söng hann sér til hita,
eða öllu fremur til að gleyma kuldan-
úm. A þeim timum var það ekki venja
atvinnurekenda að greiða starfsfólki
sinu meira kaup en þeir nauðsynlega
þurffu, eða um var samið, en svo vel
Hkaði Jes Zimsen störf Guðmundar og
samvizkusemi, að hann hækkaði kaup
við Guðmurtd hvað eftir annað óum-
beðið. Það sýnir bezt hve mikils hann
hefur metið störf hans, og þar með
tryggt sér starfskrafta hans áfram.
Alls hefur Guðmundur starfað við
verzlunina rösklega fjörutiu ár. Fyrir
marga hefur hann skorið gler og snitt-
að lykla á undanförnum áratugum,
auk annarrar afgreiðslu i búðinni. Nú
mun hann hafa lagt verzlunarstörfin á
hilluna, enda er nú aldur farinn að fær-
ast yfir hann.
Ég var nýlega að lesa ferðaþætti
þeirra Jóns Sigurðssonar frá Yztafelli
og Sigurðar Jónssonar á Arnarvatni,
sem prentaðir eru i Gutenberg árið
1911. Þar segja þeir frá ferð sinni um
Norður- og Suðurland og kynnum sin-
um af búskap og byggingum bænda i
þeim sýslum, er þeir fóru um. Þegar
þeir voru á móti i Þjórsártúni, varð
þeim einna minnisstæðast handahlaup
sem ungur piltur sýndi þar. Löngu sið-
ar komst ég að þvi að piltur þessi var
enginn annar en Guðmundur Kr.
Simonarson, siðar deildarstjóri og
söngmaður i Reykjavik um áraraðir.
Þessari iþrótt hélt Guðmundur þvi
miður, ekki við, eftir að hann íluttist til
Reykjavikur. Iþrótt þessi mun með
öllu hafa lagzt niður, enda þótt hún
hafi til forna eitthvað verið stunduð,
enda ber einn af jöklum landsins nafn
af handahlaupsmanni, sem barg lifi
sinu, með handahlaupi upp á jökulinn.
Þegar Guðmundur var við sútunar-
störfin hjá Bergi sútara, söng hann við
vinnuna og reyndi að yfirgnæfa hávað-
ann i vélunum. Þá rákust þeir þar inn
Hallur heitinn Þorleifsson og Jón heit-
inn Guðmundsson. Það var ekki að
sökum að spyrja, þeir urðu strax
hrifnir af söng Guðmundar og leiddu
hann fljótlega inn i salarkynni söngs
og gleði. — Eftir þetta fór Guðmundur
að syngja með karlakór K.F.U.M.
(hafði þó áður sungið við guðsþjónust-
ur i Frikirkjunni), þar næst með Fóst-
bræðrum og loks i Dómkirkjukórnum.
— Alls mun Guðmundur hafa farið
fimm sinnum með islenzkum kórum til
söngvahalds á erlendri grund.
1 Morgunblaðinu 22. ágúst 1947, far-
ast Helga Tryggvasyni kennara (siðar
presti) eftirfarandi ummæli um Guð-
mund:
„Löngu áður en ég þekkti Guðmund
Simonarson persónulega, vissi ég frá
Sigfúsi Einarssyni, dómkirkjuorgan-
ista, að hann taldi rödd Guðmundar og
skapgerð hafa verið visa til frama, að
honum hæfði að standa einum á söng-
palli og helga sig sönglistinni einvörð-
ungu. En fyrir honum hefur ætíð verið
rikust hin félagslega hlið söngsins,
enda getur ekki ákjósanlegri féíaga en
Guðmund. Telur hann sig gæfumann,
að hafa átt samleið með mörgum góð-
um og glöðum dreng, en heimilisgæfu
sina þó mesta með góðri konu og
mannvænlegum börnum”.
Með linum þessum var meiningin
fyrst og fremst sú, að rita litils háttar
um söngferil Guðmundar, en þar eð ég
hef ekki haft tækifæri nema að litlu
leyti, til að fylgjast meö söngferli
hans, kýs ég, enn á ný, að vitna I viðtal
sr. Helga Tryggvasonar við Guðmund,
sem birtist I Lesbók Morgunblaðsins
13. júni 1971. Þá heimsækir sr. Helgi
Guðmund Simonarson, hinn alþekkta
tenorsöngvara á Holtsgötu 12, og
'slendingaþættir 9
Framhald á bls. 10