Sjómannablaðið Víkingur - 01.07.1992, Qupperneq 22

V í K I N G U R
FRÍVAKT
UM KYNSFERDISLEGA ÁREITNI
Góðu heilli finnst enn gott fólk sem
er sífellt á verði og til þess búið, hve-
nær sem er, að berja á vondum mönn-
um sem sitja um færi á að níðast á
lítilmagnanum. Þessi sívökulu augu
hafa nú flett ofan af illþýði sem hefur
legið á því lúabragði, jafnvel öldum
saman, að gefa einstaklingi af hinu
kyninu í skyn að hann hafi vakið
áhuga. Til verknaðarins hefur illþýðið
beitt ýmsum lúalegum brögðum, eins
og t.d. að leggja hönd á öxl fórnar-
lambsins eða jafnvel það sem er enn
svívirðilegra að gjóta augunum oftar
til þess en annarra.
Slík ósvinna má alls ekki viðgangast
lengur og má telja furðulegt að fólk
skuli ekki hafa komið auga á þessi firn
fyrr á öllum þeim óratíma sem liðinn
er síðan mannkyn hóf sitt ráp um jörð-
ina. Það er svosem ekki því fyrir að
fara að fólk geti afsakað sig með því að
það hafi ekki séð hvað var að gerast,
það væri a.m.k. ófyrirgefanleg
heimska ef það hefði ekki komið auga
á samlíkinguna með þessu og því dýrs-
lega athæfi sem dýr jarðarinnar hafa
haft í frammi hvert við annað á öllum
öldum. Sjáið t.d. hanann sem leggur
hænu í einelti í þeim eina tilgangi að
komast yfir hana. Nú eða lesbískar
beljur sem riðlast hver á annarri fram-
an í hverjum sem er. Hvað er þetta
annað en ósæmileg og fyrirlitleg kyn-
ferðisleg áreitni, sem verður að
stöðva?
Vitrir menn hafa bent á veilu í máls-
nteðferð þess góða fólks sem vill
stöðva ósómann; þá að það einskorðar
sig við að stöðva óhæfuna á vinnustöð-
um. Þeir benda á að svo slæmt sem
athæfið er á vinnustöðum, sé það bara
smámunir hjá því sem viðgengst á
skemmtistöðum og heimilum. Enginn
þarf að giska á hvernig fólki líður sem
fer í sakleysi sínu á skemmdstað til að
eiga ánægjulegt kvöld og nótt, og
verður allan tímann að taka því að ein-
hver eða einhverjir af hinu kyninu séu
að leita lags við það. Það er hreint út
sagt eins og enginn staður sé öruggur,
það er meira að segja svo að fólk getur
ekki einu sinni gengið til náða í sínu
eigin rúmi á sínu eigin heimili án þess
að eiga kynferðislega áreitni á hættu.
Ekki er að efa að fyrir því góða fólki
sem berst gegn svo dýrslegu athæfi af
heilindum vakir ekki annað en her-
kænska þegar það einbeitir sér að
vinnustöðunum. Það ætlar að taka eitt
skref í einu, en takmarkið hlýtur að
vera að hreinsa mannlífið af þessu
fyrirlitlega athæfi sem kynferðisleg
áreitni er, og það lætur ekki kalla eins
og Starra í Garði rugla sig í ríminu
með því að bendla ósómann við list,
eins og hann gerði í þessari vísu:
Reglur fyrir Skanmar aflanema
(sem á sjómannamáli heita „afla-
pungar“)
Reglur fyrir rauða punga,
reyndar fyrir slarfsmenn unga:
Aldrei lát mig undir gjörð,
ekki get þá staðið vörð.
Bestur mitt er ég á milli,
mig þar harður af ég stilli,
út set pinnann úr eigin gafli,
oftast verður þá góður afli.
Aftur linur verð og Ijúfur
er leysir þú pokahnútinn, stúfur.
Ýmsum líkist öðrum pungum,
oftast roðna með stúlkum ungum.
Það er ekki þorsk að fá
í þessum flrði
en þurru landi eru þeir á
og einskis virði.
Páll Ólafsson
Kallað á konuna
landkönnuður bauð eitt sinn
nokkrum kunningjum sínum til
kvöldverðar. Kona hans hafði dl
madnn en Vilhjálmur skemmti
gestum sínum, meðan þeir biðu þess
að setjast að borðum, m.a. með því
að segja þeim frá lifnaðarháttum
selanna á norðurslóðum. Hann lýsd
nákvæmlega hvernig karldýrin eltu
kvendýrin á ísnum og rækju þá upp
öskur sem ættu engan sinn líka og
heyrðust langar leiðir. Til að gera
frásögnina áhrifaríkari rak hann upp
eitt feiknarlegt öskur. Um það bil
sem öskrinu lauk opnuðust
stofudyrnar og kona Vilhjálms kom f
gættina til að spyrja:
— Varstu að kalla á mig,
Vilhjálmur?
(Stolið úr Austra)
Kynferðisleg áreitni er œvagömul list
og íþrótt sem að barst um heiminn víðan.
Menn létu sig nú hafa þetta löngu fyrir Krist
og lífið er miklu skemmtilegra síðan.
•
Svartur í framan
(Svar á landsprófi í náttúrufræði)
Hrognkelsinn er meindýr af
skólpdýraœtt. Hann hefur einn maga en
út úr honum ganga tíu botnlangar.
Þegar hann reiðist spýr hann frá sér
dökkleitu bleki og verður þá sá sem fyrir
verður svartur íframan.
•
í tilefni af banndögum krókaleyfis-
báta og grófu broti á banninu.
Stefán Jónsson, roskinn
Stokkseyringur, orti þetta ljóð að
gefnu tilefni. Frívaktin tekur það
hinsvegar ófrjálsri hendi úr
Víkurblaðinu.
Á skírdag barst Gceslunni skuggaleg frétt;
skakbátur farinn á sjóinn.
Nú yrði að kanna hvort allt væri rétt
og áttræður karlfauskur róinn.
22