Sjómannablaðið Víkingur - 01.07.1992, Qupperneq 29

ÚR FÓRUM EINARS VILHJÁLMSSONAR
VORSKIP RAUFARHAFNARVERSLUNAR1882
í einmánuði, árið 1882, rak
hafís að landinu, allt frá
Berufirði og norður um land að
Horni. Allir firðir og flóar voru
fullir af ís og náði ísbreiðan 15
-20 danskar mílur útfrá
landinu.
Hinn 23. maí gerði stórhríð
með miklu frosti og lwassviðri
um allt land. Stóð veðrið
látlaust í þrjá sólarhringa.
ísinn þéttist þá við landið og
fraus saman.
Þessa daga dó margt manna og
skepnur féllu. Hinn 21. júní
gerði enn stórhríð á Norðurlandi og
aftur 6. júlí. Má því geta sér nærri um
skepnuhöld og heyskap, þegar fé féll
og æðarfugl fraus á hreiðrunum.
Fólk komst í þrot og engar nauð-
synjar var að hafa í verslunum. Fjöldi
manna fór á vergang.
Þegar svona var komið málúm,
fréttist til kaupskipa sunnan við
Langanes. Þar á meðal voru Grána,
Rósa, Ingeborg, skip verslananna á
Húsavík og Akureyri, og skip Raufar-
hafnarverslunar, Christine.
Verslunarstjórinn á Raufarhöfn
sendi hraðboða austur á Langanes,
með bréf til Larsens skipstjóra á
Christine, þar sent hann tjáði honum
hve alvarlegt ástandið var.
Nokkrum dögum síðar var skipið
kontið til Raufarhafnar, þrátt fyrir
óbreytt ástand íssins. Boðberi verslun-
arstjórans kom með Christine og sagði
ferðasöguna.
Þegar Larsen hafði lesið bréfið, fór
hann að spyrja sendimann um ísinn á
Þistilfirði og um ástandið hjá fólkinu á
verslunarsvæðinu, sem beið vorskips-
ins. Að svo búnu gekk Larsen til káetu
sinnar og lokaði að sér. Þegar hann
kom aftur á þilfar, gaf hann strax skýr-
ar og ákveðnar fyrirskipanir og sigldi
inn í ísinn.
Hann kappklæddist, tók sér sæti á
efri toppseglsránni, með sjónauka, og
batt sig við mastrið tneð kaðli. Þaðan
stjórnaði hann skipinu nteð bending-
um, en stýrimaður tók stjórnvölinn.
Ferðin hófst snemma morguns, en
sótdst seint, þar eð sigla þurfti í kráku-
stigum framhjá stærri jökum og ryðja
smærri jökum frá. Byr var góður og
siglt með fullum seglttm, til þess að
skipið stýrði betur og héldi ferð í ís-
hrönglinu.
Ut af miðjum Þistilfjarðarflóa sigldi
skipið inn í stóra vök, með íshröngli,
og náði upp undir Melrakkasléttu.
Kuldinn var mikill og maður eftir
mann komu að stýrinu, en skipstjóri
var allan tímann uppi á ránni, í 36
klukkutíma, og neitaði að láta leysa sig
af.
Þegar komið var uppundir Raufar-
höfn og aðeins eftir að róa skipinu inn
á höfnina, lét hann lijálpa sér niður úr
mastrinu. Þurfti þá að styðja hann nið-
ur í káetu þar sem hann lagðist í rekkju
og lét færa sér glas af koníaki.
Larsen var mikið kalinn í andliti við
komuna til Raufarhafnar, en nokkr-
um dögum síðar var hann önnum kaf-
inn við að ferðbúa skip sitt að nýju.
Skipin á vestari hafnirnar biðu þá
enn fyrir austan Langanes. Danski
skipstjórinn hafði enn aukið virðingu
sína og vinsældir við ysta haf og var þó
mikils virtur áður. +
Helmlldln
Vorharðindi eftir Jón Trausta
Almanak Þjóðvinafélagsins.
Ævisaga Tryggva Gunnarssonar
29