Fálkinn - 27.10.1928, Side 14

14
F A L K I N N
iPteimiHllOLSEMl
P—----- REYKJAVÍK --------------------—
ísafirði, Akureyri og Seyðisfirði.
miiiijitmniimiiinnimimiiiiimHiiHiiiHmm«iiiiiiiiiiiniiiiiiiiiiMiiiiiiriiiniiiii!iiiiiiiiinióniiiiini
Biðjið um
BENSDORPS
SÚKKULAÐI
Ódýrast eftir gæðunum.
Sfmar:
27 — 2X27 — 2183
Símnefni: FOSS
Hafnarstræti 18
I
SRáR-dœmi nr. 6
Eftir Guðm. Bergssoti.
Hvítt byrjar og mátar í 2. leik.
Lausn á skákdtemi nr. 1:
1. D bl. — h7., K — c7., 2. e7. — e8. =
R mát.
1. D bl. — h7., B — e8., 2. B g5.— f4.
mát.
1. D bl. — h7 B x B, 2. e7. — e8. = R
mát, o. s. frv.
Málninga-
vörur
Veggfóður
Landsins stærsta úrval.
„M á la r i rin“.
Reykjavík.
Lausii ci 2. skák-dœmi:
I. R e7 til f5, K X R. 2. R d3. til e5.
mát.
I. R e7 til f5, K x d5, 2. R d3. til b4.
mát.
I. R e7 til f5, B x B. 2. R d3. til f2.
inát.
FABRIEK6MERM
súkkulaðið er að dómi
allra vandlátra hús-
mæðra langbest.
Kvensokkar í miklti
úrvali í Hanskabúðinni.
yy Kaupum lifandi refi og allar íslenskar skinnavörur. íslenska refaræktarfjelagið. Sími 1221. Símnefni: Fux.
— að það er ekki til siðs að blanda sjer inn
í einkamál fólks, sem vinnur hjá manni, en
jeg hefi í morgun frjett nokkuð, sem gerir
mig dálítið órólegan.
— Er það um mig? spurði Ann.
— Já, það er um yður. Jeg hefi heyrt, að
þjer borðið að staðaldri með alræmdum
glæpamanni, sem þjer hafið hitt af tilviljun
einhversstaðar úti í borginni, í einhverjum
tesal.
— Ann tók þessari ásökun á alt annan
hátt en húsbóndi hennar hafði búist við. Á-
nægjusvipur kom á andlit hennar cg hún
brosti: — Er hann virkilega glæpamaður?
spurði hún.
— Já, það hefi jeg frá bestu heimildum,
svaraði hann stutt.
— Þá hefi jeg ekki eytt tímanum til eink-
is, sagði hún og stundi eins og steini ljetti
frá hjarta hennar.
Daniel horfði á hana steinhissa. — Þjer
vilduð kannske skýra það nánar, sagði hann.
— Með ánægju. Þjer hafið sökkt yður nið-
ur í önnur áhugamál, og gleymt manninum,
sem vantaði ekki spönn til að gera út af við
yður. En jeg hefi ekki gleymt manninum,
sem myrti föður minn.
— Er það meining yðar, að þjer sjeuð að
rekja spor hans? spurði Daniel tortryggnis-
lega.
— Jeg vona, að jeg sje búinn að finna
spor, svaraði hún. — Það er alveg satt, að
jeg kynntist þessum manni í tesal. Hann
sendi mjer miða, sem á var skrifuð ósvífin
orðsending, og jeg var að því komin að rifa
hann í sundur þegar jeg sá, að nafnið, sem
prentað var á spjaldið hafði verið strikað út.
Mjer fannst samt jeg geta lesið það þá. Og
nú, í svona góðri birtu, er það vel læsilegt.
Hún dró bögglað spjald úr brjefahylki, sem
var í vasa hennar og rjetti honum. Hann
hjelt því upp að birtunni, og æpti undrunar-
óp: — Sir Joseph Londe!
Hún kinkaði kolli og hjelt áfram: — Þeg-
ar jeg sá, að maðurinn hafði hjá sjer spjald
með þessu nafni, þá gaf jeg honum auðvit-
að undir fótinn. Jeg hefi borðað með bonum
tvisvar eða þrisvar og farið í kvikmyndahús
með honum.
— Hafið þjer nokkurntíma minnst á
Londe? spurði Daniel.
Auðvitað ekki, svaraði hún. Maðurinn er
vel greindur og mig skyldi ekki furða
minnstu vitund, þótt hann væri glæpamaður.
Og einmitt það, að hann er misendismaður
gerir það sennilegra, að hann sje á ein-
hvern hátt í makki við Sir Joseph.
— Hefir hann látið í ljósi nokkurn til-
gang sinn gagnvart yður, annan en daðrið
tómt?
— Já, hann er að minnsta kosti í þann
veginn, svaraði Ann með ákafa. — Hann er
alt af að dáðst að hárinu á mjer. Fyrst í stað
ljet jeg það auðvitað eins og vind um eyr-
un þjóta, en hann hefir haldið þessu áfram,
svo mig fór að gruna inargt. Það er ekki
nema fá kvöld síðan hann spurði mig, hvorl
jeg myndi tilleiðanleg til að selja það.
— Til hvers ?
— Hann talaði eitthvað um auðuga konu,
sem virðist á einhvern hátt standa í sam-
bandi við frænda hans, svaraði hún. Að
minsta kosti virðist frændi hans vera milli-
liður. Jeg hló að honum, en engu að síður
er jeg viss nm, að eitthvað meira liggur á
bak við þetta.
— Hann hefir þó ekkert sagt, sem gefur í
skyn að hann þekki Londe?
— Jeg veit varla, svaraði hún og liugsaði
sig um. Hann liefir talað einu sinni eða
tvisvar uin auðugan frænda sinn — sem.
væri læknir.
—- Hvenær hittið þjer hann næst?
— Jeg horða með honum í kvöld.
— Og aftur hjá Ronico, eða hvað?
— Nei, við förum til Imano í þetta sinn.
Jeg liugsa, að hann hafi það fyrir augum,
að við höfum betra næði þar.
Daniel hleypti brúnum. Hann gat ekki gert
sjer grein fyrir því, hversvegna hann komst
alt í einu i vont skap.
— Yður virðist þykja maðurinn skemti-
lengur, hvað sem öðru líður.
— Jeg reyni til þess, svaraði hún. Það er
eini vegurinn til þess að hann gefi mjer eitt-
hvert spor að fara eftir.
— Og er það ætlun yðar að halda áfram
þessum rannsóknum uppá eigin spítur?
— Ekki er það neitt aðalatriði fyrir mjer.
Ef þjer gætuð fundið eitthvert ráð til að
hjálpa mjer, verð jeg ekki nema fegin að
varpa nokkru af áhyggjunni frá mjer.
— Fyrir kvöldið, sagði Daniel, — ætla jeg
að safna fáeinum upplýsingum um þenna
unga mann. Hvað ltallar hann sig?
— Hr. Leopold Greatson.
— Laglegur? spurði Danicl ólundarlega.
— O, jæja, — hár, með lítið, svart herfor-
ingja-yfirskegg og mjög svörl augu.
— Kemur hann vel fram?
— Já, á yfirborðinu. svaraði hún eftir
augnabliks hik.
—- Hvernig málróm?
— Dálítið óeðlilegan.
Daniel varð hressari í bragði. — Farið þjer
ekki i kvöld án þess að tala við mig fyrst,
sagði liann. Jeg skal hafa upplýsingarnar
um manninn til um það leyti.
— Dálítill hrollur fór um hana. — Þjer
inegið ekki sýna mjer þær, sagði hún biðj-
andi, — því þá þori jeg eklci að hitta hann.
Daniel brosti einkennilega. Þjer verðið
ekki einar, sagði hann ....
Ungfrú Ann Lancaster sat við eitt borðiö
á svölunum hjá Imano. Hún var óvanalegn
fögur og hafði stóran fjóluvönd við diskinn
sinn ,og var að reyna að telja sjálfri sjer tru
um, að hún hefði ánægju af máltíðinni. Mað-
urinn, sem með henni var, var uppá sina
vísu lögulegur og vissulega aðlaðandi. Mat-
urinn var hinn besti, sem fjekst þar á staðn-
um og stútgylt flaska var í isvátni við hliö
þeirra, og ágæt hljómsveit Ijek fagurlega-
Þarna var yíirleitt flest, sem unað mátti
veita, en samt var Ann í eitthvað undarlegu
skapi. í fyrsta sinn á æfinni fann hún hvað
hræðsla var. Öðru hvoru laut fjelagi hennar
í áttina lil hennar til þess að hvísla að henni
aðdáunarorðum. í hvert skifti brosti hún
aftur til hans, en henni veitti það æ erfiðara-
í hvert skifti sem hann tók að hvísla haföi
hún mesta löngun til að æpa upp, og hann
hvíslaði því oftar, sem meir leið á máítiðina-
Meðan þau voru að bíða eftir kaffinu, færði
hann stólinn sinn og laut svo langt fram, aö
höfuð þeirra næstum snertust. — Ann, —
sagði hann.
— Jeg hefi ekki gefið yður neitt ieyfi til
að kalla mig fornafni, tólc liún fram í.
— Þá gerið þjer það bráðum, hjelt hann
áfram, — mjög bráðlega, vona jeg, þegar
þjer hafið lieyrt það, sem jeg ætla að segja-