Tímarit iðnaðarmanna - 01.02.1942, Blaðsíða 9

Tímarit iðnaðarmanna XV. 1. 1942
Iðnaðarmannafélagið í Reykjavík 75 ára.
Sem stétt eru iðnaðanmenn ungir í íslenzku
lijóðlifi. Þó hafa lærðir iðnaðarmenn jafnan
verið til í landinu og oftast mikill fjöldi hag-
leiksmanna. En fyrst þegar höfuðstaðurinn tek-
ur að vaxa, er liægt að tala um iðnaðarmanna-
stétt. Rétt um það hil var Iðnaðarmannafélagið
í Reykjavík stofnað. Sjálfur stofnfundurinn var
haldinn 3. febr. 1867 og hét það þá Handiðna-
mannafélagið.
Síðastliðinn 3. febrúar var þvi félagið 75 ára.
Afmæli á aldarfjórðungamótum þykja jafn-
an hin merkilegustu, og þennan dag efndi stjórn
félagsins til mjög myndarlegrar veizlu að Hótel
Rorg. Var í alla staði vandað til hófsins og svo
að segja hvert sæti skipað í öllum 3 veizlusöl-
um hótelsins. Hafði stjórnin boðið nokkrnm
velmmurum iðnaðarmálanna sem heiðursgest-
um, sem allir þáðu það þakksamlega nema iðn-
aðarmálaráðherra. Hann sendi þó heldur ekki
afhoð og heið formaður í þriðjung stundar með
að setja liófið, í von um að ráðherrann kæani.
Formaður Iðnaðarmannafélagsins, Stefán
Sandholt, bakarameistari, stýrði liófinu og setti
það með svofelldri ræðu:
„Ég vil í nafni Iðnaðarmannafélagsins fyrst
og fremst bjóða velkominn borgarstjórann í
Reykjavík, herra Bjarna Benediktsson, sem
hefir sýnt oss þann sóma að mæta hér sem
heiðursgestur félags vors. Þá vil ég ennfremur
bjóða velkomna alla heiðursfélaga Iðnaðar-
mannafélagsins í Reykjavík, svo og alla aðra
virðulega gesti þess, konur og karla. Loks vil
ég bjóða alla aðra, sem hér eru mættir, inni-
lega velkomna.
Ég óska þess og vona, að þessi kvöldstund
verði yður öllum til gleði og ánægju, og ég er
þess fullviss, að ef hver og einn gerir sitt, mun-
um vér fara heim með hugljúfar endurminn-
ingar frá þessu hófi.
Þá er það ósk þeirra, sem fyrir þessum af-
mælisfagnaði standa, að sérhver geri þeim
réttum góð skil, sem fram verða bornir. Verið
öll hjartanlega velkomin. — Skál!“
Eftir að veizlugestir höfðu skálað við for-
manninn, var tekið til snæðings. Voru hinar
beztu krásir fram bornar og létt vín veitt þeim,
er hafa vildu. Varð veizlukliðurinn strax liinn
ánægjulegasti. Blóm og fánar prýddu veizlu-
borðin, en i aðalsalnum var fest upp smekkleg-
um málverkaskreytingum eftir Ágúst Hákans-
son, sem minntu á helztu afreksverk almælis-
barnsins.
Var þai' sérstaklega tilgreint:
Stofnun félagsins 3. febr. 1867.
Stofnun sunnudagaskóla 1873.
Iðnsýningar 1883, 1911, 1924 og 1932.
Teikniskóla komið á fót 1893.
Styrktarsjóður iðnaðarmanna stofnsettur og
samkomuhúsið Iðnó byggt 1896.
Iðnskólinn stofnaður 1904.
Ingólfslíkneskið reist 1924.
Timarit iðnaðarmanna 1927.
Iðnaðarlöggjöf á Alþingi 1927.
Sparisjóður Reykjavíkur og nágrennis stofn-
aður 1932.
Er á borðlialdið leið, liófust ræðuliöld. Tólc
fyrstur til máls dr. Guðm. Finnbogason, lands-
bókavörður, og mælti fyrir minni félagsins.
Mæltist Guðmundi vcl að vanda og dró upp
skýra drætti fyrir samkvæminu af störfum Iðn-
aðarmannafélagsins, þýðingu iðnaðarmanna
fyrir þjóðarheildina og gagnsemi þeirra fyrir
Reylcj avíkurbæ.
Hann sagði meðal annars:
„Iðnaðarmannafélagið skildi frá upphafi, að
fyrsta nauðsynin var aukin sérmenntun iðn-
aðarmanna, svo að þeir yrðu hæfir til að leysa
verk sín sem bezt af hendi. Þess vegna var
skólamálið fyrst á dagskrá. Og árangurinn er
sá, að nú eigum vér íslenzka iðnaðarmanna-
stétt, er tekur upp hvert verkefnið af öðru og
leysir af eigin rammleik, og iðnaðurinn er orð-
inn ein af máttarstoðum þjóðfélags vors.“
„Gætum að, hvað iðnaðurinn er í raun og
veru. Hann er flestir þeir hlutir, sýnilegir og
áþreifanlegir, sem gerðir eru til þess að full-
nægja þörfum vorum. Hann ræður nú mestu