Verði ljós - 01.12.1899, Qupperneq 14

190
Engiilinn svaraði engu, því að hann vissi ekki hvað gera skyldi.
Það er ekki auðlilaupið að því að íinna það, er gefci hætt upp himu-
eskan gimstein.
En drottinn sagði: „Nú veit ég livað ég geri. Eg hý mér til
gimstein úr einu af tárum Elíuar. Og þú skalt færa mér það“.
Þá flaug engilliun geguum himingeiminn niður til jarðríkis, léttur í
lund eius og fiðrildi á fögrum sumardegi; haun hugsaði semsvo — og það
var ekki nemaeðlilegt—að þar eð ríki himnanuaværi gleðinnar heimkynui
hlyti táragimsteinn, sem þar gæti átt við, að finnast á kinn Elín-
ar, er hún gréti af gleði.
Og engillinn fylgdi henui með augunum hvar sem hún gekk, —
og haim sá hana þá eiuuig morgun einn inni í lystihúsinu í hallargarð-
inum, þar sem döggin glitraði í sólskiniuu á hlómum og blöðum. Ungi
greifasonurinn þrýsti henui hlíðlega að hrjósti sér og Elín hallaði sér
örugg og ugglaus upp að honum, vafði handleggnum um liáls lionum,
kysti haun og lét höfuð sitfc hníga niður á herðar lionum. Og svo var
hún glöð, að hún naumast fékk komið upp einu orði, og hún hvislaði með
veikum og lágum rómi: „Hve ég er hainingjusöm — já, hamingjusöm!11
I sama bili komu táriu fram í augu heunar og engillinn, ósýnilegi
eugillinn, tók eitt þeirra.
„Þetta er dropi jarðneskrar hamingju, hann ljómar af fegursta
hrosi ungrar stúlku; hann skal verða að himneskum gimsteiui11, liugsaði
engillinn.
Og með tárið i hendi sér leið engillinu til loftsala, hærra og hærra,
upp þangað sejn vindarnir þjóta og stormaruir livína fjarst jörðunni. En
þá tók engillinu eftir þvi, að tárið þoruaði í heudi haus og hvassviðrið
har það burtu, meðan hann var á fluginu.
Og engillinu skildi nú, að þess konar tár getur drottinn eigi notað,
— tár, er falla á hroshýrri og stopulli stund.
Þá sneri engiilinn við aítur, en fann nú ekkerttár á kinnElínar, því að húu
var orðin rík og átti góða daga, svo að hrosið livarf aldroi af ásjóuu
heunar. Og mánuðir liðu og ár, án þess að breyting yrði á þessu;
Elln var sífelt jafnglöð og gæfusöm.
Þá tók engillinn að hryggjast. Það var að sönnu undarlegt, að góði
engillinn henuar Eiínar skjddi hryggjast yfir gloði heunar og gæfu; eu
hann gat ekki anuað; þvi að liaun fann ekkert tárið og gat því ekki
upjjfylt óskir drottins og altaf vautaði eiun gimsteininn í kórónu lífsins.
Þá bar svo við, að Elíu stóð dag einn við eimskipahrúna miklu.
Hún var nú gift og komin í frúatölu og litla soninn sinn leiddi hún
við hönd sér. Hún var að taka móti manniuum sínum, er var að koma
heim úr langferð. Og þegar eimskipið lagði að laudi, kom hún greini-
lega aUga á manninn sinn inuan um alla ferðamannaþvöguna á skipiuu,
og húu brosti og veifaði vasaklútnum sínum og lyfti upp litla syuiuum