Hænir - 31.08.1929, Blaðsíða 2

2
H Æ N I R
BH)<ax5)<3Ecs)<2sœ)<a:cs><aasa>®<2xs<HaG5xH*s><aaca><5txa>®ccs>;
| VERZLUNIN ST. TH. JÓNSSON
® hefir umboð fyrir:
Brunaábyrgðarfélagið nNye Danske"
Lífsábyrgðarfélagið „Danniark"
Sjóvátryggingafélagið „Danske Lloyd“
Munið eftir að tryggja bæði lff og eignir.
<ax5><ax5><axa)<aaG5)eac5)<a3CQ>csxiB)®c5)®<axs><aacQ><3
og önnur „Jass-instrument“. Síð-
an fari fram vitnaleiðslur næstu
daga og loks dómsúrskurður um
það, hver bezt hafi staðið sig í
í sennunni, ræðumaður eða
„musikantar" og gangist - ræðu-
rnaður fyrir öllu slíku. Ég var
ekki í „Teignum" þann 7. júlí,
þegar J. G. „upptróð“ sem ræðu-
maður, og get því ekki vitað,
hvort sú skemtun var með líku
sniði og hér er lýst, en hafi hún
verið það, þá finst mér það ekki
sítja á Jónasi, að tala um „póli-
tískar skemtanir“.
„Jfnm.“ ætti að standa jafn
réttur. þó hann færi rétt með
,nöfn þeirra manna, sem skipa
stjórn Sjálfstæðisfélags Norðfjarð-
ar. Honum hefði átt að vera inn-
an handar, að afla sér réttra upp-
lýsinga um, hverjir þeir eru. T. d.
eru þeir taldir með nöfnum í 28.
tbl. Hænis, en það blað mun
Jónas lesa með athygli og hrifn-
ingu. Pétur L>l Waldorff er ekki í
stjórn í þetta sinn, heldur Þórður
Einarsson. En P. L. W. er og
verður, að öðrum ólöstuðum,
einhver allra nýtasti meðlimur fé-
lagsins og mun allra manna fús-
astur til að „bremsa“ Jónas.
Hefði hann auðvitað verið ab-
bragðsgóður í stjórn, eri það er
Pórður líka og allir meðlimirnir
yfirleitt. Og Jónas ætti að skilja
það, að í jafn mannmörgu félagi
geta ekki allir verið í stj^rn.
Um skipun stjórnarinnar að
öðru leyti er það að segja, að
Páll G. þormar réði þar mestu
um, t. d. kosningu formanns.
Mæltist hann undan því, að taka
að sér íormensku, þar sem hann
væri maður mjög störfum hlaðinn,
en slapp ekki við stjórnarstörf að
öllu leyti, þar sem allir vildu
hann þar hafa. Ég get þessa til
þess að benda Jónasi á, að hann
á ekki að vera að þvæla um það,
sem hanq ekkert veit um, en
reyna að fara rétt með það, sem
hann skýrir frá.
Ég hefi heyt það nýlega, að
Amlóði Vesturlands sé nú allur
klofinn og sprunginn. —
Flokkur Jónasar Guðmunds-
sonar á Austfjörðum er þegar
klofinn og á fyrir sér að klofna
enn meir. Þetta sannar meðal
annars það, að enginn vildi fara
með honum sem fulltrúi á 3. þing
Verklýðssambands Austurlands í
maí s.l. En ioks, þegar Lagarfoss
var að fara frá bryggjunni, „tók“
hann einn verklýðsfélaga með sér,
nauðugan viljugan. Maðurinn var
staddur á bryggjunni. Það var því
tilviljun ein, að formaður Verk-
lýðssambandsins mætti á þinginu
vid annan mann, — en sá fylgdi
foringjanum nauðugur.
Jón Sveinsson.
Látinn er t Vestmannaeyjum
Jón Hinriksson framkvæmdarstjóri,
atorku- og dugnaðarmaður.
Útreiðin.
(Æfintýri.)
~TW--
„—-------þar í sveit,
sem þríment er á dauðri geit“.
Geitin beið söðluö á hlaðinu.
Auðséð var á öllu, að rhikiö var
um að vera. Póstmeistarinn og
báöir kennararnir drpgu á sig
klöfháar reiðskálmar — þeir ætL
uðu í „útreið".
— Komið þið, komið þið! sögðu
krakkarnir. Það verður svo gam-
an að sjá þegar þeir leggja af
stað.
Sá konunglegi sté í söðulirin, og
svo kennararnir fyrir framan hann
og aftan. En — upp úr rassvasa
póstmeistarans stóð tollarinn niður
um axlirnar — eins og gullhúfu-
búin wiskyflaska — forði mér frá
sltkri ímyndun — og blikaði á
bolsjevika-„brossíuna“ í hnappa-
gatinu.
— „Ríðum og ríðum“, sagði
forsetinn á herðakambinum.
— „Látum gamminn geysa",
sagði sá konunglegi á mjóbakinu.
— „Prurnp, prump“, sagði Jón
á dindlinum. Og öll hersingin
barði fótastokkinn.
— „Leiðarþingið, leiðarþingiö",
tvítísti í gullknappagerseminu í
rassvasa póstmeistarans.
— „Þegi þú strákur", sagði sá
Fimtíu ára prestsskaparafmæli
á séra Einar prófastur Jón'sson á
Hofi í Vopnafirði í dag. Er hann
nú elzti þjónandi prestur á land-
inu. Næstur honum að prestsskap-
araldri er séra Ólafur Ólafsson
fríkirkjuprestur, er vígðist tæpu
ári síðar, 22. ágúst 1880. — Séra
Einar er íæddur á Stóra-Steins-
vaði í Hjaltastaðaþinghá í N.-
Múlasýslu 7. des. 1853, og því nú
á 76. aldursári. Varð stúdent úr
latínuskólanum 1876 og tók guð-
fræðipróf úr prestaskólanum 1879,
og 31. ág. sama ár vígðist hann
prestur að Felli í Sléttuhlíð og
þjónaði þar ■ 6 ár. Þar kvæntist
hann Kristínu Jakobsdóttur, Bene-
diktssonar prests að Mikiabæ. Og
er séra Jakob lét af prestsskap
1885, varð séra einar préstur að
Miklabæ og þjónaði þar í 4 ár.
1889 fluttist hann að Kirkjubæ í
Hróarstungu, 1909 að Desjarmýri
í Borgarfirði og 1912 að Hofi í
Vopnafirði og verið þar síðan.
Þingmaður Norö-Mýlinga var hann
1893—1901 og aftur 1911—1913,—
Auk prestsverkanna hefir séra Einar
lagt mikla stund á ættfræöi og
konunglegi. »Þú ert búinn að gera
mér nógu erfitt með lognu frá-
sögninni í uppkasti þínu, svo til
þess að. bjarga öllu við, þurfti ég
að Ijúga í viðbót og skrifa skamm-
ir mér til óbóta.
Undir sér reiddu þeir úttroðinn
þverpoka með ósannindum í öðru
horninu og blekkingum í hinu.
— Þetta gengur ekkert, sagði
forsetinn.
— Ég skal „gefa henni drag“,
tísti í gullknappagerseminu og
reiddi lögreglukylfuna til höggs
yfir hægra þverpokahornið.
— Ætlarðu að sprengja skjóð-
una og spilla útsæðinu, strákur?
gall við eftir endilangri geitinni.
framan af herðakambi og aftur á
dindil.
— En ég þarf nú að komast á-
fram til „að t,ika í“ helv. hann
Spurul, áður en dómur fellur í
málinu, sagði forsetinn á,herða-
kambinum. Ég er boðberi „sann-
leikans” og „réttlætisins”. Honum
á ekki að haldast það uppi, að
finna að því, þó að verk í bæjar-
ins þjónustu verði helmingi dýr-
ari en þau þurfa að vera.
— Þetta er aumi farleikurinn,
mumlaði stafnsetinn á dindlinum.
Þá held ég að mér veiti ekki af
að komast áfram og ná t hnakka-
drambið á ritstjóratium. Hvað er
Spurull hjá honum? Eru ekki
ósköp, að maður hér lifi af að
skrifa og hafi blaðaútgáfu að at-
skrifað merkilegt ritsafn í þeirri
grein. Síðasta Alþirtgi samþykti, í
viðurkermingarskyni fyrir starf
hans, heimild fyrir stjórnina til
þess að greiða honum full prests-
laun, þá er hann lætur af embætti,
enda veröi rit hans, „Ættir Aust-
firðinga“, eign Landsbókasafnsins
að honum látnum.
Er séra Einar enn Itinn ernasti
og sístarfandi.
Sauðnautaleiðangurinn á ,Gotta‘
til Grænlands gekk að vonum. Á
heimleið fékk skipið all-mikla
hrakuinga og ilt veður, lá á
reki í 52 klukkustundir og átti
fult í fangi með að verjast
ágangi. — Þorsteinn Jónsson
kaupmaður héðan frá Seyö-
isfirði hefir nú séð vonir stnar
rætast um sauðnautainnflutning —
flutning fyrstu sauðnautanna til
íslands. En hann hefir verið aðal-
hvatamaður þess, að gera þessa
tilraun, og aðalstuðningsmaður
fararinnar, með sinni alkunnu
ósérplægni og áhuga.
vinnu? Haldið þið að það þekk-
ist nokkursstaðar í heiminum?Er
ekki alt annað, þó að við kaupfé-
lagsmenn borgum ritstjóra Tímans
9 þús. kr. á ári fyrir að skrifa í
Tímann og ritstjórum Dags ann-
að eins fyrir aö skrifa í Dag? Eða
þótt Haraldur Guðmundsson fái
árlega svona 10.000 kr. frá ís-
lenzkuni verkamönnutn og danska
stjórnarflokknum fyrir að skrifa
sannleikann t Alþýðublaðið ? Sjá
ekki ailir, að hér er ólíku saman
að jafna ? Eða þótt að e'g lifi á
því, að „kenna* að skrifa og hafi
gert alia mírta hunstíð -— prump,
drump!
— Áfram, áfram! þrumaði for-
setinn á herðakambinum. Þetta
gengur ekkert!
— Mikil heiv. flón eru þið,
gall við úr vasa hins konunglega.
Sjáið þið ekki, að geitin er dauð
— steindauð — og hefir altaf ver-
ið það. Þarna er ykkur rétt lýst.
— Prump, prump, muldraði Jón
á dindlinum.
Strákainir Itlupu skellihlæjandi
heirn og sögðu söguna.
Tutor.